Auglýsing

Ham­ingja er fyndið fyr­ir­bæri. Þetta grund­vall­ar­at­riði okkar dag­lega lífs er mér sem hulin ráð­gáta. Ég hugsa rosa­lega mikið um ham­ingju. Ég vildi samt óska þess að ég eyddi meiri tíma í að vera ham­ingju­söm í stað­inn fyrir að hugsa bara um það stans­laust. Maður öðl­ast þekk­ingu um hlut­inn með því að fræð­ast um hann er það ekki? Þess vegna ætti ég að verða ham­ingju­sam­ari því meira sem ég velti ham­ingju fyrir mér. En ein­hvers staðar missti ég af skrefi, las leið­bein­ing­arnar vit­laust og setti HÄM­INGJA hill­una mína úr IKEA vit­laust sam­an. Ein­hvern tím­ann verður maður að hætta að sanka að sér upp­lýs­ingum og nota þær í eitt­hvað. Svo ég vitni laus­lega í upp­á­halds­bloggið mitt, Ner­dfit­ness, sem byggði eitt af sínum heil­ráðum á vitnun í ein­hvern South Park þátt:

  • Skref 1: safna nær­buxum
  • Skref 3: gróði
  • Skref 2: ???

Ef þú safnar bara enda­laust af upp­lýs­ingum (eða nær­bux­um) án þess að vita til hvers og ætl­ast svo til þess að græða á því muntu örugg­lega aldrei hætta að safna því þú veist ekki hvert næsta skref er. Nú sit ég á nær­buxna­haugnum mín­um: fjall af sjálfs­hjálp­ar­bók­um, kvíða­með­ferð­ar­lyfjum og brenndum banka­reikn­ing eftir ævin­týri mín á Costa Rica og er engu nær. Ég veit þannig séð alveg hvað ég á að gera, það er ekk­ert mál að greina vand­ann og búa til áætlun til að sigr­ast á hon­um. Vanda­málið felst í því að fram­kvæma. Mér líður bara miklu betur þegar ég safna bókum og sit í sápu­kúlu örygg­is­ins í stað­inn fyrir að nýta það sem ég hef lært. Í stað­inn fyrir að skrifa skáld­sögu les ég bara aðrar bækur um hvernig maður eigi að gera það. Í stað­inn fyrir að vera sjálf með uppi­stand horfi ég bara á Dylan Moran rústa til­veru minni með orða­forða­flóði og brönd­urum sem ættu helst heima í Comedy Hall of Fame ef slík stofnun væri til.

Nike negldi þetta með hinu heims­fræga slag­orði Just do it. Ein­falt og hnit­mið­að, eins og löðr­ungur frá járn­braut­ar­lest.
Við þekkjum öll setn­ing­una „Að vera, eða ekki ver­a...“, en hvað með „Að gera, eða ekki ger­a...“? Nike negldi þetta með hinu heims­fræga slag­orði Just do it. Ein­falt og hnit­mið­að, eins og löðr­ungur frá járn­braut­ar­lest. Ham­ingja fæst með því að fram­kvæma hlut­ina sem maður eyðir öllum sínum tíma og orku í að dagdreyma um. Nema hvað í dagdraumunum er maður alltaf bestur og flott­ast­ur, það fanta­serar eng­inn um að vera í öðru sæti er það?

Það eru tvö megin vanda­mál sem ég tel að standi í vegi mínum að ham­ingju. Í fyrsta lagi ein­blíni ég algjör­lega á hvern­ig-­part­inn af dæm­inu í stað­inn fyrir að ríða bara á vað­ið. Ég er mann­eskjan sem fer ekki í partý nema ég sé með bókað far heim. Allt mitt líf hafa seinni tíma vanda­mál verið leyst áður en þau eiga sér stað, bara til örygg­is. Þess vegna hef ég rann­sakað leiðir til þess að öðl­ast ham­ingju í mörg ár, minn eigin skortur á ham­ingju er ein af megin ástæð­unum fyrir því að ég fór í sál­fræði­nám til að byrja með (áfangar í töl­fræði leiða ekki til ham­ingju, svo mikið er víst).

Auglýsing

Meðal þess sem ég hef kom­ist að er að hægt er að auka ham­ingju með lík­ams­rækt, jákvæðri sjálfs­mynd, ást og vin­skap, hug­leiðslu, góðu matar­æði, skemmti­legum áhuga­mál­um, sköp­un­ar­gleði og mörgu fleiru. Í kjöl­farið skipu­lagði ég lífið mitt eins og það leggur sig, bjó til áætl­un, lita­kóð­aði vik­una mína, setti mér mark­mið og lof­aði að Á MORGUN skyldi ég sko hefja leit mína að ham­ingj­unni. Svo næsta dag leit ég á dag­skrána og ákvað að í stað­inn fyrir að læra frönsku frá 8.30 til 10, fara út og taka Iron Man og stunda svo yoga í hálf­tíma eftir það, og upp­götva hjólið fyrir kvöld­mat myndi ég bara horfa á Fri­ends og leggja mig til skipt­is. Á einum tíma­punkti var ég búin að lofa sjálfri mér að læra frönsku, læra að spila á raf­magns­gítar og píanó, þjálfa fyrir mara­þon, stunda sjálfs­varnar­í­þróttir og hip hop dans, vera í fullri vinnu, skrifa pistla og elda hollan mat á hverjum degi sam­tím­is. Svo fékk ég tauga­á­fall. Ég skal skrifa um það seinna.

Ham­ingja felst ekki í full­komn­un. Það er gaman að verða betri, vissu­lega. En til þess að verða betri í ein­hverju þarftu fyrst að hafa verið verri í því.
Sko. Maður þarf ekki að gera allt. Og maður þarf ekki að gera allt vel held­ur. Þú mátt gera fáa hluti. Og þú mátt gera þá illa. Þú mátt skrifa lélega pistla. Þú mátt hlaupa hægar en snig­ill fastur í hnetu­smjöri. Þú mátt læra á fiðlu – bara ekki gera það nálægt mér. Ham­ingja felst ekki í full­komn­un. Það er gaman að verða betri, vissu­lega. En til þess að verða betri í ein­hverju þarftu fyrst að hafa verið verri í því. Maður sér aldrei mynd­bönd á Youtube af fólki að vera allt í lagi í ein­hverju fagi, það er alltaf ein­hver þriggja ára stelpa að spila á trommur með tán­um, blindur hundur að mála með skott­inu eða eitt­hvað álíka. Ég held það sé ekki heil­brigt að bera sig saman við svo­leiðis undra­verk.

Í öðru lagi, og sem strokar eig­in­lega út mik­il­vægi alls sem ég er búin að skrifa hingað til, er að ham­ingja er ferða­lag en ekki áfanga­stað­ur. Já, ég veit, hversu ógeðs­lega ömur­leg klisja. En klisjur eru klisjur því boð­skapur þeirra kemur við sögu aftur og aft­ur. Ég hef alltaf ein­hvern veg­inn haldið að ef ég geri eitt­hvað muni ég verða ham­ingju­söm. Ef ég læri á píanó, þá verð ég ham­ingju­söm. Ef ég verð heims­meist­ari í pole fit­ness, þá verð ég ham­ingju­söm. Þá verð ég ham­ingju­söm. Áhersla mín er öll á því að verða ham­ingju­söm, í stað­inn fyrir ein­fald­lega að vera ham­ingju­söm. Eins og að þangað til að ham­ingj­unni séð náð neyð­ist ég til þess að vera grá og gugg­in. Eins og að ham­ingja sé allt eða ekk­ert, eins og ljós­arofi í heil­an­um, myrkur eða ljós.

Hvað er þá ham­ingja eig­in­lega? Ég veit það ekki enn­þá. Kannski bara lífið eins og það leggur sig, allir litlu hlut­irn­ir, harka af sér mis­tök og reyna að gera betur næst. Sofna sátt og vakna spennt. Hvernig maður áorkar því er svo undið okkur sjálfum kom­ið. Þegar kvíð­inn hellist yfir mig og mér finnst ég ekki hafa stjórn á neinu lengur safna ég bara fleiri nær­buxum þó svo ég viti ekki alveg hvað ég á að gera við þær, ég hlýt að finna út úr því ein­hvern tím­ann.

Meira úr sama flokkiKjaftæði