Líf mitt er ekki tryggt

Birna Kristín Ásbjörnsdóttir skrifar í aðsendri grein um reynslu sína af því að fá ekki tryggingu vegna sjúkdómsgreiningar.

Auglýsing

Árið 2015 grein­ist ég með geð­hvarfa­sýki. Mig hafði alltaf grunað að þetta væri það sem væri að og það var að vissu leyti ákveð­inn léttir að loks­ins vita af hverju ég upp­lifði svona slæma daga, óeðli­lega hraðar hugs­an­ir, und­ar­legar til­finn­ing­ar, geð­hæðir og gíf­ur­lega van­líðan á köfl­um. En léttir­inn sem ég fann innra með mér átti ekki eftir að end­ast.

Þegar ég fór að segja fólki frá þessu, til að útskýra fjar­veru frá skóla og ann­að, voru við­brögðin mis­jöfn. Sumir sýndu þessu skiln­ing en aðr­ir, í ímynd­aðri gæsku sinni, fóru að segja mér frá fólki sem hefði þennan sjúk­dóm og það væri bara „á féló“ og þeirra líf væri ömur­legt. Sumir þeirra buðu mér upp á heima­saum­aðar krafta­verka­lausnir, nýtt matar­æði og að ég þyrfti bara að slaka á. Í lang­flestum skila­boð­unum leynd­ist sá boð­skap­ur: Þetta er þér að kenna, þú ert bara ekki nógu dug­leg að harka af þér, þú ert að gera eitt­hvað vit­laust.

Á þessum tíma var sjálfs­myndin í mol­um. Ég fékk lyf sem hjálp­uðu en þetta sat eftir í mér og magn­að­ist í hausnum á mér. Minn eig­inn heili sner­ist gegn mér og fór að segja þetta sjálf­ur, allt sem fólk hafði sagt við mig og gott bet­ur. Það vill eng­inn vera eins og þú, þú átt aldrei eftir að ná árangri, þú ert óheil­brigð, af hverju ertu svona og þar fram eftir göt­un­um. Það er ekki fyrr en fyrir stuttu að ég leyfði mér að vera reglu­lega reið yfir öllum þessum röngu skila­boðum sem ég fékk og ég hætti að taka þau inn á mig og leyfði koll­inum ekki að taka þátt í þessu leng­ur.

Auglýsing

Ég byrj­aði að sætt­ast við þessa nýju grein­ingu sem ég ég hafði feng­ið, að vera bipol­ar. Að það sé nú að eilífu stimplað á mig þegar kerf­ið, stóri bróð­ir, þarf að ákveða hvað ég er. 
Ég var búin að sætta mig við þetta ástand, lífið væri stundum í erf­ið­ari kant­inum en það gæti líka verið fal­legra en orð fá nokkurn tím­ann lýst.

Svo kemur að því að ég tek þau skref að kaupa mér bíl og íbúð, íbúð­ina með hjálp for­eldra því án þeirra hefði það ekki verið hægt. En því fylgir mikil ábyrg og það er annað sem fylgir: Trygg­ing­ar. Ég hafði sam­band við trygg­inga­fyr­ir­tækið sem hafði tryggt mína fjöl­skyldu um ára­bil, trygg­inga­fyr­ir­tæki sem hafði reynst okkur vel. Ég fæ þær upp­lýs­ingar að ég þurfi bíla­trygg­ingu, inn­bús­trygg­ingu og til þess að þeir lækki trygg­ing­arnar þá þarf ég að fá mér eina eða tvær trygg­ingar í við­bót. Það blasti auð­vitað við að taka líf- og sjúk­dóma­trygg­ingu. Mér fannst það skyn­sam­legt þar sem alltaf getur eitt­hvað komið fyrir og það myndi lækka heild­ar­trygg­ingar umtals­vert.

Ég fer í úti­búið og sæki um. Blasir þá við mér spurn­inga­listi. Ert þú með ein­hvern sjúk­dóm? Ég svara því hrein­skiln­is­lega, já. Því það er ekki hjá því kom­ist að hvert sem þú leitar í mína sjúkra­sögu er þessi stimp­ill. Fyrst ég svara já þá koma alls konar auka spurn­ing­ar; hversu mikið þetta hafi áhrif, hafi ég verið lögð inn, hafi ég misst úr vinnu vegna veik­inda o.s.frv.. Ég svara því enn og aftur mjög hrein­skiln­is­lega að það hafi komið fyrir að ég hafi misst úr vinnu vegna and­legra veik­inda en það sé bara dagur og dag­ur. Enn koma fleiri spurn­ingar sem eiga að ákveða hversu slæm ég er. Draga upp slæma reynslu sem ég verð gjörðu­svo­vel að setja niður á papp­ír. Sem ég geri. Við hlið­ina á mér er maður sem hafði greini­lega orðið fyrir tjóni en tal­aði litla íslensku og litla ensku og fær pent nei við hverju sem hann seg­ir. Nei og afsak­ið, ég skil þig ekki. Síðan skila ég papp­ír­un­um, pínu nið­ur­brotin að hafa þurft að bera sál mína á ein­hvern pappír á trygg­inga­stofn­un.

Dagar líða og ég fæ reikn­inga fyrir trygg­ing­um. Síðan fæ ég sím­tal um að þeir þurfi að hafa sam­band við heilsu­gæsl­una mína og svo muni koma nið­ur­staða. Ég fann það strax á mér að sú nið­ur­staða yrði mér ekki hlið­holl en ákvað samt að vera bjart­sýn. Þeir gætu ekki farið að hafna mér á þeim grund­velli að ein­hverjum pró­sentum væri lík­legra að ég þyrfti á þess­ari trygg­ingu að halda en aðr­ir. Nei, var á end­anum svar­ið. Ég var miður mín. Af hverju fæ ég ekki líf- og sjúk­dóma­trygg­ingu? Svarið er að ég þyki í of miklum áhættu­hóp til að taka mitt eigið líf eða brotna svo gjör­sam­lega að ég geti ekki unn­ið. Hvaða skila­boð sendir það mér? Jú, að ég sé eitt­hvað bil­uð. Óæski­leg. Óheil­brigð. Eins og ef þeir myndu ekki tryggja ein­hverja ákveðna bíla­teg­und af því töl­fræði­lega lendi þær oftar í slys­um. Sem væri algjör vit­leysa því hver sem er getur lent í slysi.

Ég var bál­reið og sár, rétt eins og fjöl­skylda mín sem ekki grun­aði að mér yrði mis­munað svona af því ég er með grein­ingu. Grein­ingu sem á, undir eðli­legum kring­um­stæð­um, að hjálpa mér að fá rétta þjón­ustu. Svo fór ég að grennsl­ast meira fyrir um þessi trygg­inga­mál og það er ekki bara bipolar fólk sem ekki fær trygg­ingu. Þeir tryggja þig ekki ef þú ert búinn að fara í með­ferð við fíkn, eitt­hvað sem er eitt skyn­sam­leg­asta skrefið sem þú getur tekið ef þú glímir við fíkn. Það er þá allt í lagi að tryggja virka alka, sem auð­vitað eiga líka að fá trygg­ingu, en ekki þá sem hafa verið svo sterkir að þeir fóru í með­ferð og jafn­vel snerta ekki fíkni­efni eftir það. Erum við þá bara ein­hver oln­boga­börn af því við leit­uðum okkur hjálp­ar? Af því við ákváðum að leggja traust okkar á heil­brigð­is­kerfið og þau úrræði sem eru í boði. Er þetta bara í lagi?

Í dag þegar trygg­inga­fyr­ir­tæki hringja, og lofa mér gulli og grænum skóg­um, og ég segi þeim að ég sé með geð­sjúk­dóm er svarið fljótt að koma: Ó, afsakið ónæð­ið, bless bless. Ég hvet alla til að koma með sína sögu undir myllu­merk­inu #lífmitt­er­ekki­tryggt. Ég vil ekki skilja fjöl­skyldu og jafn­vel kom­andi niðja mína eftir með ekk­ert ef ég hverf frá fyrir aldur fram. Eða ef svo illa skyldi verða að ég fengi krabba­mein eða slíkt, þá er ég hrein­lega ekki tryggð fyrir því. Árið er 2018 og þessi mis­munun er ekki í boði.

BrewDog opnar í Reykjavík
Skoska brugghúsið BrewDog mun opna á horni Frakkastígs og Hverfisgötu í sumar.
Kjarninn 23. apríl 2018
Eimskip er skráð í Kauphöll Íslands.
50 milljón króna stjórnvaldssekt FME á Eimskip stendur
Héraðsdómur hefur hafnað öllum kröfum Eimskip í máli sem höfðað var vegna stjórnvaldssektar sem Fjármálaeftirlitið lagði á fyrirtækið fyrir að birta ekki innherjaupplýsingar úr rekstri sínum nægilega snemma.
Kjarninn 23. apríl 2018
Benedikt Jóhannesson mun kynna skýrslu Talnakönnunar um kaupauka hjá íslenskum fyrirtækjum á fundi sem haldinn er í hádeginu á morgun.
Um 70 prósent stórra fyrirtækja með kaupaukakerfi
Samkvæmt könnun sem Talnakönnun hefur gert eru um 70 prósent af 20 stórum fyrirtækjum sem skráð eru á markað eða eru bankar, með kaupaukakerfi. Laun forstjóra hafa hækkað mikið á skömmum tíma.
Kjarninn 23. apríl 2018
Á heitum degi í hjarta kalda stríðsins
Auður Jónsdóttir og Bára Huld Beck röltu á heitum sunnudegi um sögufrægt svæði í Berlín, Tempelhof-flugvöll og nágrenni, áður hjarta kalda stríðsins en nú hjarta Berlínar-búa í sumarskapi.
Kjarninn 23. apríl 2018
Samtal við samfélagið
Samtal við samfélagið
Samtal við samfélagið – Ójöfnuður í menntun á Norðurlöndunum?
Kjarninn 23. apríl 2018
Getur Facebook haft áhrif á íslenskar kosningar?
Facebook hefur birt hnapp á kjördag í kosningum, meðal annars á Íslandi, sem notendur merkja við þegar þeir hafa greitt atkvæði. Fjölmiðlanefnd hefur áhyggjur af áhrifum hnappsins. Þingmenn segja mikilvægt að fá nánari svör um tilgang hans og áhrif.
Kjarninn 23. apríl 2018
Hópurinn Hvar er Haukur
Opið bréf til Katrínar Jakobsdóttur
Kjarninn 23. apríl 2018
Ljósmæður leggja niður störf
Harðar kjaradeilur ljósmæðra og ríkisins eru langt í frá að leysast.
Kjarninn 23. apríl 2018
Meira úr sama flokkiAðsendar greinar