Líf mitt er ekki tryggt

Birna Kristín Ásbjörnsdóttir skrifar í aðsendri grein um reynslu sína af því að fá ekki tryggingu vegna sjúkdómsgreiningar.

Auglýsing

Árið 2015 grein­ist ég með geð­hvarfa­sýki. Mig hafði alltaf grunað að þetta væri það sem væri að og það var að vissu leyti ákveð­inn léttir að loks­ins vita af hverju ég upp­lifði svona slæma daga, óeðli­lega hraðar hugs­an­ir, und­ar­legar til­finn­ing­ar, geð­hæðir og gíf­ur­lega van­líðan á köfl­um. En léttir­inn sem ég fann innra með mér átti ekki eftir að end­ast.

Þegar ég fór að segja fólki frá þessu, til að útskýra fjar­veru frá skóla og ann­að, voru við­brögðin mis­jöfn. Sumir sýndu þessu skiln­ing en aðr­ir, í ímynd­aðri gæsku sinni, fóru að segja mér frá fólki sem hefði þennan sjúk­dóm og það væri bara „á féló“ og þeirra líf væri ömur­legt. Sumir þeirra buðu mér upp á heima­saum­aðar krafta­verka­lausnir, nýtt matar­æði og að ég þyrfti bara að slaka á. Í lang­flestum skila­boð­unum leynd­ist sá boð­skap­ur: Þetta er þér að kenna, þú ert bara ekki nógu dug­leg að harka af þér, þú ert að gera eitt­hvað vit­laust.

Á þessum tíma var sjálfs­myndin í mol­um. Ég fékk lyf sem hjálp­uðu en þetta sat eftir í mér og magn­að­ist í hausnum á mér. Minn eig­inn heili sner­ist gegn mér og fór að segja þetta sjálf­ur, allt sem fólk hafði sagt við mig og gott bet­ur. Það vill eng­inn vera eins og þú, þú átt aldrei eftir að ná árangri, þú ert óheil­brigð, af hverju ertu svona og þar fram eftir göt­un­um. Það er ekki fyrr en fyrir stuttu að ég leyfði mér að vera reglu­lega reið yfir öllum þessum röngu skila­boðum sem ég fékk og ég hætti að taka þau inn á mig og leyfði koll­inum ekki að taka þátt í þessu leng­ur.

Auglýsing

Ég byrj­aði að sætt­ast við þessa nýju grein­ingu sem ég ég hafði feng­ið, að vera bipol­ar. Að það sé nú að eilífu stimplað á mig þegar kerf­ið, stóri bróð­ir, þarf að ákveða hvað ég er. 
Ég var búin að sætta mig við þetta ástand, lífið væri stundum í erf­ið­ari kant­inum en það gæti líka verið fal­legra en orð fá nokkurn tím­ann lýst.

Svo kemur að því að ég tek þau skref að kaupa mér bíl og íbúð, íbúð­ina með hjálp for­eldra því án þeirra hefði það ekki verið hægt. En því fylgir mikil ábyrg og það er annað sem fylgir: Trygg­ing­ar. Ég hafði sam­band við trygg­inga­fyr­ir­tækið sem hafði tryggt mína fjöl­skyldu um ára­bil, trygg­inga­fyr­ir­tæki sem hafði reynst okkur vel. Ég fæ þær upp­lýs­ingar að ég þurfi bíla­trygg­ingu, inn­bús­trygg­ingu og til þess að þeir lækki trygg­ing­arnar þá þarf ég að fá mér eina eða tvær trygg­ingar í við­bót. Það blasti auð­vitað við að taka líf- og sjúk­dóma­trygg­ingu. Mér fannst það skyn­sam­legt þar sem alltaf getur eitt­hvað komið fyrir og það myndi lækka heild­ar­trygg­ingar umtals­vert.

Ég fer í úti­búið og sæki um. Blasir þá við mér spurn­inga­listi. Ert þú með ein­hvern sjúk­dóm? Ég svara því hrein­skiln­is­lega, já. Því það er ekki hjá því kom­ist að hvert sem þú leitar í mína sjúkra­sögu er þessi stimp­ill. Fyrst ég svara já þá koma alls konar auka spurn­ing­ar; hversu mikið þetta hafi áhrif, hafi ég verið lögð inn, hafi ég misst úr vinnu vegna veik­inda o.s.frv.. Ég svara því enn og aftur mjög hrein­skiln­is­lega að það hafi komið fyrir að ég hafi misst úr vinnu vegna and­legra veik­inda en það sé bara dagur og dag­ur. Enn koma fleiri spurn­ingar sem eiga að ákveða hversu slæm ég er. Draga upp slæma reynslu sem ég verð gjörðu­svo­vel að setja niður á papp­ír. Sem ég geri. Við hlið­ina á mér er maður sem hafði greini­lega orðið fyrir tjóni en tal­aði litla íslensku og litla ensku og fær pent nei við hverju sem hann seg­ir. Nei og afsak­ið, ég skil þig ekki. Síðan skila ég papp­ír­un­um, pínu nið­ur­brotin að hafa þurft að bera sál mína á ein­hvern pappír á trygg­inga­stofn­un.

Dagar líða og ég fæ reikn­inga fyrir trygg­ing­um. Síðan fæ ég sím­tal um að þeir þurfi að hafa sam­band við heilsu­gæsl­una mína og svo muni koma nið­ur­staða. Ég fann það strax á mér að sú nið­ur­staða yrði mér ekki hlið­holl en ákvað samt að vera bjart­sýn. Þeir gætu ekki farið að hafna mér á þeim grund­velli að ein­hverjum pró­sentum væri lík­legra að ég þyrfti á þess­ari trygg­ingu að halda en aðr­ir. Nei, var á end­anum svar­ið. Ég var miður mín. Af hverju fæ ég ekki líf- og sjúk­dóma­trygg­ingu? Svarið er að ég þyki í of miklum áhættu­hóp til að taka mitt eigið líf eða brotna svo gjör­sam­lega að ég geti ekki unn­ið. Hvaða skila­boð sendir það mér? Jú, að ég sé eitt­hvað bil­uð. Óæski­leg. Óheil­brigð. Eins og ef þeir myndu ekki tryggja ein­hverja ákveðna bíla­teg­und af því töl­fræði­lega lendi þær oftar í slys­um. Sem væri algjör vit­leysa því hver sem er getur lent í slysi.

Ég var bál­reið og sár, rétt eins og fjöl­skylda mín sem ekki grun­aði að mér yrði mis­munað svona af því ég er með grein­ingu. Grein­ingu sem á, undir eðli­legum kring­um­stæð­um, að hjálpa mér að fá rétta þjón­ustu. Svo fór ég að grennsl­ast meira fyrir um þessi trygg­inga­mál og það er ekki bara bipolar fólk sem ekki fær trygg­ingu. Þeir tryggja þig ekki ef þú ert búinn að fara í með­ferð við fíkn, eitt­hvað sem er eitt skyn­sam­leg­asta skrefið sem þú getur tekið ef þú glímir við fíkn. Það er þá allt í lagi að tryggja virka alka, sem auð­vitað eiga líka að fá trygg­ingu, en ekki þá sem hafa verið svo sterkir að þeir fóru í með­ferð og jafn­vel snerta ekki fíkni­efni eftir það. Erum við þá bara ein­hver oln­boga­börn af því við leit­uðum okkur hjálp­ar? Af því við ákváðum að leggja traust okkar á heil­brigð­is­kerfið og þau úrræði sem eru í boði. Er þetta bara í lagi?

Í dag þegar trygg­inga­fyr­ir­tæki hringja, og lofa mér gulli og grænum skóg­um, og ég segi þeim að ég sé með geð­sjúk­dóm er svarið fljótt að koma: Ó, afsakið ónæð­ið, bless bless. Ég hvet alla til að koma með sína sögu undir myllu­merk­inu #lífmitt­er­ekki­tryggt. Ég vil ekki skilja fjöl­skyldu og jafn­vel kom­andi niðja mína eftir með ekk­ert ef ég hverf frá fyrir aldur fram. Eða ef svo illa skyldi verða að ég fengi krabba­mein eða slíkt, þá er ég hrein­lega ekki tryggð fyrir því. Árið er 2018 og þessi mis­munun er ekki í boði.

Norska hagkerfið finnur fyrir viðskiptastríði Bandaríkjanna við Rússland, Evrópusambandið og Kína.
Tollastríðið lækkar olíuverð og norsku krónuna
Tollastríð Bandaríkjanna við helstu viðskiptaþjóðir þeirra hefur leitt til lægri verðs á hrávörum sem og veikingu á gengis norsku krónunnar.
Kjarninn 23. júlí 2018
Færri nota innanlandsflug
Um 8 þúsund færri farþegar fóru um flugvelli landsins á fyrri helmingi þessa árs, aðra en Keflavíkurflugvöll, en á sama tímabili í fyrra. Rúmlega 377 þúsund farþegar fóru um flugvelli landsins á þessum tíma.
Kjarninn 23. júlí 2018
Sumarútsölur ná að draga vísitöluna niður og halda henni óbreyttri milli mánaða.
Mikil hækkun á flugmiðum annan mánuðinn í röð
Flugfargjöld hækkuðu um 23% milli júní og júlí, í kjölfar 15,2% mánuðinn á undan. Samhliða verðlækkun á fötum og skóm hélst vísitalan þó nær óbreytt í júlí , en 12 mánaða verðbólga mælist í 2,7 prósentum.
Kjarninn 23. júlí 2018
Calle De Alcalá í Madríd, höfuðborg Spánar.
Nær 40% Spánverja á móti lýðræði
Tæplega fjórir af hverjum tíu Spánverjum og 35% Bandaríkjamanna eru hlynntir ólýðræðislegu stjórnarfyrirkomulagi með sterkum leiðtoga.
Kjarninn 23. júlí 2018
Hótanir á Twitter
Donald Trump forseti Bandaríkjanna fór mikinn á Twitter í nótt, eins og oft áður, og hótaði Írönum öllu illu.
Kjarninn 23. júlí 2018
Þórarinn Snorri Sigurgeirsson
22. júlí
Kjarninn 22. júlí 2018
Birgir Hermannsson
Klúður Steingríms J. Sigfússonar
Kjarninn 22. júlí 2018
Bás hjá frambjóðanda Danska þjóðarflokksins
10 staðreyndir um Dansk Folkeparti
Danski þingflokksforsetinn Pia Kjærsgaard hefur verið áberandi í umræðunni í síðustu viku vegna hlutverks hennar á fullveldishátíðinni. Pia er þekktust fyrir tengingu sína við flokkinn Dansk Folkeparti, en Kjarninn tók saman tíu staðreyndir um hann.
Kjarninn 22. júlí 2018
Meira úr sama flokkiAðsendar greinar