Dælt er heima hvað

Sabine Leskopf, borgarfulltrúi Samfylkingarinnar, fer yfir árið sem er að líða en hún segir meðal annars að innflytjendur séu fólk sem situr ekki heima þegar tækifæri eru annars staðar, það sé fólk sem hefur eitthvað fram að færa.

Auglýsing

Árs­lokin eru yfir­leitt tím­inn til að staldra við, hvað er það sem stendur upp úr, er kannski komið að ein­hverjum kross­göt­um? Sam­fé­lags­þróun er oft hröð á Íslandi, og ekk­ert hefur breyst jafn mikið hér og sam­setn­ing sam­fé­lags­ins. 

Snemma í des­em­ber fengum við þær fréttir frá Hag­stof­unni að inn­flytj­endur séu nú orðnir yfir 50.000 að tölu og eru þar ekki með taldir þeir sem telj­ast til ann­arra kyn­slóða eða hafa ein­hvern erlendan bak­grunn. Sumir fögn­uðu, aðrir ekki.

Ég hef per­sónu­lega nákvæm­lega enga skoðun á því, talan sjálf skiptir mig ekki miklu máli. Fólks­flutn­ingar hafa alltaf átt sér stað, hvort sem það var á land­náms­öld eða í dag, stríð eða önnur áföll á borð við banka­hrunið hér hafa kannski áhrif til skamms tíma en breyta litlu í stóru mynd­inni, fólk fer þangað þar sem tæki­færin eru og þörf er fyrir það. Kannski eru kross­göt­urnar einmitt þessar – að í stað­inn fyrir að þeyt­ast enda­laust milli hægri og vinstri vængs, hvort fleiri eða færri eigi að koma eða vera, ættum við að ganga út frá öðru: 

Auglýsing

Íslenskt sam­fé­lag er ein­fald­lega allt fólk sem hér býr.

Og okkar hlut­verk er að búa þeim sem mynda þetta sam­fé­lagið bestu skil­yrði með því að vinna út frá því að fjöl­breyti­leiki sé und­ir­staða jákvæðrar sam­fé­lags­þró­un­ar.

Þetta þýðir ekki að horfa eigi fram­hjá áskor­unum sem við stöndum frammi fyrir í þessu sam­hengi. Við gleymum ekki MeToo-­sögum kvenna af erlendum upp­runa, nútíma­þræla­haldi sem tíðkast sums staðar á íslenskum vinnu­mark­aði eða börnum af erlendum upp­runa sem hafa hvorki vald á móð­ur­máli sínu né íslensku. Ef við viljum virki­lega breyta ein­hverju í því þá þurfum við að breyta um stefnu. Þurfum að hætta að hugsa um inn­flytj­endur ein­ungis sem umsækj­end­ur, þolendur og þiggj­endur heldur sem mannauð.

Við gerum það nefni­lega ekki núna og þess vegna var það sem sló mig mest á þessu ári skýrsla sem Claudie Ashonie Wil­son og Auður Tinna Aðal­bjarn­ar­dóttir frá lög­manns­stof­unni Réttur unnu með styrk frá Þró­un­ar­sjóði inn­flytj­enda­mála um aðgengi inn­flytj­enda að störfum hjá hinu opin­bera. Skýrslan segir mjög skýrt að þrátt fyrir að inn­flytj­endur tali góða íslensku og séu með áber­andi góða mennt­un, fá þeir lít­inn sem engan aðgang að ábyrgð­ar­störfum hjá hinu opin­bera, fá ekki einu sinni tæki­færi að koma í atvinnu­við­tal, hvað þá ráðn­ingu. Af 740 starfs­mönnum í ráðu­neytum eru tveir stað­festir af erlendum upp­runa og aðrar stofn­anir standa sig ekki miklu betur held­ur. 

Ekk­ert krassandi hér. Eng­inn skandall. Eng­inn glæp­ur. Og þó.

Erum við búin að ná ein­hvers konar sam­fé­lags­sátt­mála þar sem fest er í steypu að hér skuli vera tví­skipt sam­fé­lag, með einum hópi sem fær að njóta yfir­burða mann­rétt­inda og tæki­færa og öðrum hópi sem er aðal­lega ætlað að vera ekki fyr­ir?

Við vitum að hugs­unin um gesta­vinnu­afl sem kem­ur, vinnur og fer svo bara er úrelt og leiðir ekki til góðs. Að hengja sig enda­laust í hug­myndir um „að­lög­un“ hjálpar ekki held­ur, því alveg sama hversu mikið verið er að „laga“ mig, þá verð ég alltaf pínu öðru­vísi og ef ég er ekki við­ur­kennd sem slík þá er ég dæmd til að mis­heppn­ast.

Það eina sem virkar og er til góðs fyrir alla er að horfast í augu við það að fjöl­breyti­leiki er und­ir­staða jákvæðrar þró­unar í nútíma­sam­fé­lagi. Við höfum lært að setja upp kynja­gler­augun og íslenskt sam­fé­lag hefur náð langt þar. Sú þekk­ing gæti nýst okkur hér. Við þurfum nefni­lega að setja upp fjöl­menn­ing­ar­gler­augun alls stað­ar. Hvaða verð­mæta­sköpun missum við af ef við leitum við ekki mark­visst að inn­flytj­endum í sér­fræði- og ábyrgð­ar­störf?

Er það hroka­fullt að halda því fram að stundum gætu inn­flytj­endur jafn­vel haft eitt­hvað fram að færa sem Íslend­ingar kunna eða vita ekki enn? Mat­ar­menn­ingin er gott dæmi þar sem allir fagna fjöl­breyti­leik­anum og fram­lagi inn­flytj­enda en það er svo miklu meira. Ég gleymi aldrei þegar ein­hver útskýrði fyrir mér fyrir örfáum miss­erum hversu gott það væri fyrir umhverfið að flokka ruslið. Ég reyndi að missa ekki and­lit­ið, ég var nefni­lega búin að læra þetta ca. 35 árum áður heima hjá mér. 

Inn­flytj­endur eru fólk sem situr ekki heima þegar tæki­færi eru ann­ars stað­ar, það er fólk sem hefur eitt­hvað fram að færa, sem hefur kjark, sköp­un­ar­kraft og hug­vit, sem er ekki hrætt við áskor­anir og erf­ið­leika, fólk sem leitar nýrra far­vega fyrir dugnað sinn.

Þegar Reykja­vík­ur­borg gaf út fjöl­menn­ing­ar­yf­ir­lýs­ingu núna í haust sem byggir einmitt á þessu, leit­aði ég að myndefni. Þó að ég gleðj­ist alltaf yfir skemmti­legum við­burðum þar sem fólk fagnar sinni þjóð­menn­ingu, þá átti þetta ekki að vera enn ein myndin af fólki að dansa í lit­ríkum þjóð­bún­ingum fyrir framan Hall­gríms­kirkju. Það sem ég fann er mynd af Hverf­is­göt­unni, þar sem ég vann í mörg ár og var þá frekar grá og eins­leit, margar fal­legar gamlar bygg­ingar sem nutu sín samt ekki, lítið fram­boð af búðum og veit­inga­stöð­um. En núna er Hverf­is­gata að verða mest  spenn­andi gatan í borg­inni og þar eru m.a. tvær búðir hlið við hlið – ein frönsk sæl­kera­búð sem lætur mann upp­lifa annan heim, og svo í næsta húsi sýr­lenski flótta­mað­ur­inn sem rekur þar klæð­skera­verk­stæði í kjall­ara. Fólk sem ekki sat heima.



Vits er þörf

þeim er víða ratar

dælt er heima hvað.



Í upphafi árs 2020

Við á Kjarnanum göngum bjartsýn og einbeitt inn í nýtt ár og þökkum lesendum fyrir það traust sem þeir sýna með því að styrkja Kjarnann. 

Frjáls framlög frá lesendum hafa vaxið jafnt og þétt síðustu árin og eru mikilvæg tekjustoð undir reksturinn. Þau gera okkur kleift að halda áfram að taka þátt í umræðunni og greina kjarnann frá hisminu. 

Við tökum hlutverk okkar sem fjölmiðill í þjónustu almennings alvarlega. Kjarninn birti 409 fréttaskýringar og 2.367 fréttir á árinu 2019. Kjarninn er vettvangur umræðu og á nýliðnu ári voru 539 skoðanagreinar birtar, stærstur hluti þeirra aðsendar greinar. 

Okkar tryggð er aðeins við lesendur. Við erum skuldbundin ykkur og værum þakklát ef þið vilduð vera með í að gera Kjarnann enn sterkari.

Já takk, ég vil styrkja Kjarnann!
Rúmlega 30 starfsmönnum sagt upp hjá Póstinum
Pósturinn mun hætta dreifingu á ónafnamerktum fjölpósti á höfuðborgarsvæðinu, Reykjanesi, Selfossi og Akranesi en breytingin mun leiða til um 200 milljóna króna lækkunar kostnaðar á ársgrundvelli.
Kjarninn 29. janúar 2020
Elfa Ýr Gylfadóttir
Eiga íslenskir fréttamiðlar sér framtíð?
Kjarninn 29. janúar 2020
Mútugreiðslur Airbus leiða til mörg hundruð milljarða sektar
Stærsti flugvélaframleiðandi heims hefur samið sig frá sakamálarannsókn vegna mútugreiðslna.
Kjarninn 29. janúar 2020
Ragnheiður sat hjá þegar útvarpsstjóri var ráðinn
Ragnheiður Ríkharðsdóttir á sæti í stjórn RÚV en sat hjá í ráðningaferlinu vegna tengsla við fólk sem sóttist eftir starfinu.
Kjarninn 28. janúar 2020
Guðmundur Halldór Björnsson
Samruni eða fjandsamleg yfirtaka – Hvað á sameinað félag að heita?
Kjarninn 28. janúar 2020
Vigdís og Kolbrún gagnrýna ráðningu Stefáns en Dagur óskar RÚV til hamingju
Tveir oddvitar í minnihluta borgarstjórnar segist óttast að ráðning Stefáns Eiríkssonar sem útvarpsstjóra verði til þess að það muni halla á fréttaflutning úr borgarstjórn. Dagur B. Eggertsson gaf Stefáni sín „bestu meðmæli“ og óskar RÚV til hamingju.
Kjarninn 28. janúar 2020
Ingrid Kuhlman
Býður dánaraðstoð heim misnotkun?
Kjarninn 28. janúar 2020
Enginn má undan líta – óviðjafnanleg sögustund í Landnámssetri
Leiklistargagnrýnandi Kjarnans fjallar um Öxina, sögustund í Landnámssetri.
Kjarninn 28. janúar 2020
Meira úr sama flokkiÁlit