Katrín: Frumskyldan er við fólkið

Formaður Vinstri grænna segir að stjórnvöld þurfi að beita sér fyrir meiri jöfnuði í samfélaginu, þar sem mannúð og réttlæti eru í fyrirrúmi.

Katrín Jakobsdóttir
Auglýsing

Katrín Jak­obs­dótt­ir, for­maður Vinstri grænna, segir að stjórn­völdum beri skylda til að hugsa um vel­ferð fólks­ins í land­inu, en ekki ein­ungis horfa á hvort „kerf­ið“ virki og hvort töl­urnar passi inn í það. 

Í ræðu sinni á Alþingi í kvöld, eftir stefnu­ræðu Bjarna Bene­dikts­sonar for­sæt­is­ráð­herra, sagði hún að þrátt um margt góðar efna­hags­horfur þá þurfi að horfa til meiri jafn­aðar í sam­fé­lag­inu. „Ég hef áhyggjur af því að þrátt fyrir efna­hags­legan upp­gang vanti svo­lítið upp á þennan sam­eig­in­lega skiln­ing á því hvað felst í sam­fé­lagi. Ég hef áhyggjur af því að of margir séu beðnir um að bíða eftir rétt­læt­inu. Og af því að spurt er hvað valdi því að fólk komi sér ekki saman um ein­falda hluti eins og for­gangs­röðun þá er rétt að svara þeirri spurn­ingu fyrir mitt leyti. Hér á Íslandi þarf stjórn­völd sem treysta sér til að útrýma fátækt. Um það hefur ekki verið ein­ing hér á Alþingi þó að sumir stjórn­mála­menn tali eins og hér séu allir sam­mála um tekju­jöfn­un­ar­hlut­verk skatt­kerf­is­ins. En í raun höfum við ekki verið sam­mála um að skatt­kerfið eigi að tryggja jöfn­uð,“ sagði Katrín og lagði áherslu á að bregð­ast þyrfti við auk­inni mis­skipt­ingu í sam­fé­lag­inu.

„Hér þarf stjórn­völd sem eru reiðu­búin  að bregð­ast við því að rík­ustu tíu pró­sentin á Íslandi eiga þrjá fjórðu alls auðs í land­inu. Launa­jöfn­uð­ur­inn sem hæst­virtur for­sæt­is­ráð­herra nefndi hér áðan er nefni­lega aðeins annar hluti mynd­ar­inn­ar. Vax­andi mis­skipt­ing auðs­ins sprettur bein­línis af póli­tískum ákvörð­un­um. Sem hingað til hafa verið þær að ekki megi skatt­leggja auð­inn, ekki megi skatt­leggja fjár­magns­eig­endur eins og venju­legt launa­fólk, ekki megi setja sér­stakt hátekju­þrep á veru­lega háar tekjur eins og þær sem skila sér í kaupauka­greiðslum sem margir þing­menn flytja vand­læt­ing­ar­ræður um en heykj­ast svo á að taka á í gegnum skatt­kerf­ið. Sama má segja um bóta­kerf­in, vaxta­bætur og barna­bæt­ur, sem nýt­ast æ færri. Á bak við það eru líka póli­tískar ákvarð­anir sem hafa ekki miðað að því að auka jöfnuð og draga úr mis­skipt­ingu, heldur þvert á mót­i,“ sagði Katrín.

Auglýsing

Hún sagði enn fremur í ræð­unni, að í sam­fé­lag­inu þurfi umræða um rétt­læta að snú­ast um mannúð og jöfn­uð. Ekki væri boð­legt að senda börn úr landi, jafn­vel þó „kerf­ið“ gæfi færi á því. „Sama má segja um fólk á flótta sem hingað leit­ar. Tals­vert fleiri börnum er vísað frá Íslandi en fá hér hæli. Börnum sem alveg örugg­lega hafa haft lítið val um örlög sín.  Þau eru send héðan til landa sem tölvan segir að séu örugg eða hafa meiri reynslu í því að taka á móti fólki á flótta. Gildir þá einu hvað börnin sjálf hafa að segja. Stjórn­mála­menn vísa í úrelta Dyfl­inn­ar­reglu­gerð og segja: Rétt­lætið verður því miður að bíða að þessu sinni. Tölvan segir nei.  Getum við sagt að sam­fé­lag þar sem 36 börnum er vísað úr landi – tals­vert fleirum en fá dval­ar­leyfi – sé rétt­látt?

Þetta snýst ekki um ein­staka stjórn­mála­menn. Og ég er ekki heldur að segja að kerfi séu slæm í eðli sínu. En frum­skylda stjórn­mála­manna er við fólk­ið. Og leik­regl­urnar eiga að þjóna fólk­inu, tryggja rétt­læti og mannúð fyrir alla. Getum við sagt að sam­fé­lag þar sem stórum hópum fólks er haldið í fátækt­ar­gildru sé rétt­látt? Fólks sem hefur til dæmis ekki valið sér þau örlög að verða óvinnu­fært?“ sagði Katrín.

Meira úr sama flokkiInnlent