Kampavínsstjórnmál

Þorsteinn Víglundsson segir að ný ríkisstjórn ætli sér að horfa fram hjá því að búa í haginn fyrir erfiðari tíma. Hún ætli þess í stað að bjóða þjóðinni í góða veislu. Góðar líkur séu á því að Íslandsmetið í kampavínssölu, sem var sett 2007, sé í hættu.

Auglýsing

Í hápunkti hag­sveiflu eru gjarnan slegin ýmis neyslu­met. Í ár erum við t.d. að slá 10 ára gam­alt met í sölu nýrra bíla og leiða má líkur á því að um ára­mót hitni undir meti árs­ins 2007 í kampa­víns­sölu. Þegar slík met eru slegin er hins vegar orðið tíma­bært að búa í hag­inn fyrir erf­ið­ari tíma. Reynsla fyrri hag­vaxt­ar­skeiða hefur kennt okkur að stíga var­lega til jarðar við þessar kring­um­stæð­ur, enda er margt sem bendir til að tekið sé að kólna nokkuð í hag­kerf­inu, þó svo staða þess sé sterk.

Ný rík­is­stjórn hefur hins vegar ákveðið að horfa fram hjá þessum veru­leika og ákveðið að bjóða þjóð­inni í góða veislu. Í stjórn­ar­sátt­mála hennar er þannig gripið heldur glæfra­legrar aðferðar (svo ekki sé fastar að orði kveð­ið) til að miðla málum í ólíkri nálgun flokk­anna á rík­is­fjár­mál­in. Skoð­ana­á­grein­ingur flokk­anna er klass­ískur ágrein­ingur flokka yst til hægri og vinstri, þ.e. hvort auka eigi umfang í opin­berum rekstri, með til­heyr­andi skatta­hækk­un­um, eða hvort áhersla skuli lögð á skatta­lækk­anir og þá um leið lægri rík­is­út­gjöld. Nið­ur­staða stjórn­ar­sátt­mál­ans er að gera hvoru tveggja í senn, lækka skatta og auka útgjöld veru­lega. Sam­tök atvinnu­lífs­ins hafa til að mynda áætlað að útgjalda­lof­orð stjórn­ar­sátt­mál­ans feli í sér allt að 90 millj­arða króna útgjalda­aukn­ingu á sama tíma og skatta­lækk­anir eru metnar á 15 millj­arða króna.

Skuld­unum skellt á fram­tíð­ina

Við höfum reynt þessa upp­skrift áður. Á árunum fyrir hrun juk­ust rík­is­út­gjöld veru­lega sam­hliða því sem skattar voru lækk­að­ir. Aðvar­anir voru að engu að hafð­ar. Í rík­is­stjórn Sjálf­stæð­is­flokks og Sam­fylk­ingar náð­ust sögu­legar sættir um stór­aukin rík­is­út­gjöld. Rétt­indi líf­eyr­is­þega voru meðal ann­ars aukin veru­lega en síðan skert aftur eftir að ný rík­is­stjórn var tekin við, enda engin leið að fjár­magna lof­orð­in.

Auglýsing

Ekk­ert er minnst á nið­ur­greiðslu skulda rík­is­sjóðs við þessar kring­um­stæð­ur, þó svo vaxta­kostn­aður rík­is­sjóðs sé með því hæsta sem þekk­ist inn­an OECD. Skuldir rík­is­sjóðs nema nú lið­lega 900 millj­örðum króna og er þá ótalin rúm­lega 600 millj­arða króna líf­eyr­is­skuld­bind­ing. Vaxta­gjöld rík­is­sjóðs eru sam­kvæmt fyr­ir­liggj­andi fjár­laga­frum­varpi áætluð rúmir 70 millj­arðar á næsta ári. Það sam­svarar heild­ar­kostn­aði við bygg­ingu nýs Lands­spít­ala eða árlegum útgjöldum rík­is­sjóðs til elli­líf­eyr­is, svo dæmi sé tek­ið.

Útgjöld fjár­mögnuð með eigna­sölu

Til að fjár­magna útgjalda­veisl­una hyggst rík­is­stjórnin ganga á eignir rík­is­sjóðs, m.a. í fjár­mála­kerf­inu. Veislan er með öðrum orðum ósjálf­bær en þeim vanda er velt yfir á fram­tíð­ina. Fyr­ir­hyggju­leysi þess­arar stefnu er algert. Það gefur auga leið að þessi stefna gengur ekki upp til lengdar en vænt­an­lega mun það koma í hlut næstu rík­is­stjórnar að hreinsa upp eftir þá sem nú er að hefja störf, annað hvort með veru­legum nið­ur­skurði rík­is­út­gjalda eða stór­felldum skatta­hækk­un­um. Þá má heldur ekki gleyma því að í kóln­andi hag­kerfi hafa tekjur rík­is­sjóðs til­hneig­ingu til að drag­ast saman um leið og útgjöld vegna atvinnu­leysis aukast.

Rík­is­stjórnin kynnir síðan til leiks áform um sér­stakan þjóð­ar­sjóð. Hug­myndin er fjarri því ný af nál­inni en það er hins vegar áhuga­vert að sjá að hug­myndir um mögu­leg rík­is­út­gjöld sem fjár­magna megi með sjóðnum eru meira áber­andi en hvernig byggja skuli sjóð­inn upp til að byrja með. Það er líka tals­vert sjón­ar­spil að tala um að byggja upp sparnað hjá rík­is­sjóði á sama tíma og eignir eru nýttar til að fjár­magna útgjalda­veisl­una. Væri þá ekki skyn­sam­legra að byrja á því að greiða niður skuldir fyrst?

Það er ljóst að ný rík­is­stjórn hefur engan lær­dóm dregið af vanda rík­is­sjóðs á árunum 2008-2013. Í kjöl­far þeirrar reynslu var ráð­ist í upp­stokkun á lögum um opin­ber fjár­mál til að tryggja að hugsað væri til lengri tíma og ráð­deildar gætt. Í stað var­færni ein­kenn­ist fjár­mála­stefna rík­is­stjórn­ar­innar í besta falli af ósk­hyggju. Lík­legar má þó telja að for­menn stjórn­ar­flokk­anna, sem eru hoknir af reynslu, geri sér fylli­lega grein fyrir ábyrgð­ar­leys­inu sem í stefn­unni felst.  En eins og í veislu sem er vel veitt í þá er gaman á meðan á því stendur og gest­gjaf­arnir sér­stak­lega vin­sæl­ir. Framundan er því ein óábyrg­asta rík­is­fjár­mála­stefna um ára­tuga skeið. Fram­tíð­ar­sýn og fyr­ir­hyggja fyr­ir­finnst ekki þessum stjórn­ar­sátt­mála. Efnt skal til veislu og engu til spar­að. Allt fyrir alla er við­kvæð­ið. 

Það er kannski við hæfi að slíkum stjórn­ar­sátt­mála sé fagnað með því að skjóta tappa úr kampa­víns­flösku eða tveim. En gleymum ekki að dag­inn eftir koma timb­ur­menn og það er þjóðin sem mun sitja uppi með þá. 

Höf­undur er þing­maður Við­reisn­ar.

Meira úr sama flokkiAðsendar greinar