Á konudaginn: Nokkur orð um vinnu-konur vegna orða borgarstjóra um heimsreisur

Sólveig Anna Jónsdóttir skrifar hugleiðingu í tilefni konudagsins en þar fjallar hún um baráttu og samstöðu láglaunakvenna.

Sólveig Anna og vinkonur
Auglýsing

„Reikn­ing­arnir eru kannski ekki margir, en öll launin mín fara í þá.“ Elżbieta Kołacz, frá Pól­landi.

„Okkar tími er nún­a.“ Niu­vis Sagó Suceta, frá Kúbu.

„For it is only through a mix of brute coercion and constructed con­sent that the system can sustain itself in the best of times.“ Fem­in­ism for the 99%, bls. 33.

Auglýsing

Ég þekki konur sem hingað á eyj­una hafa komið frá hinni stóru ver­öld. Þær hafa komið til að vinna. Þær hafa komið til að eiga lífið sitt hér. Þær dvelja, ásamt konum sem hér fæddust, á útsölu­mark­aði sam­ræmdrar íslenskrar lág­launa­stefnu. Þær vinna við umönn­un­ar­störf. Þær vinna við að snúa hjólum vel­ferð­ar­kerf­is­ins. Þær eru grunn­þátt­ur­inn í því að hjól atvinnu­lífs­ins geti snú­ist.

Þær skildu svo margt eftir þegar þær komu hing­að. Mömmu sína. Stór­fjöl­skyld­una. Upp­runa­landið sitt. Til að kom­ast „heim“ í heim­sókn þurfa þær að vinna og vinna, fara í vinnu númer 2, spara og spara, bíða og bíða. Segja nei við sjálfar sig og börnin sín, aftur og aft­ur; nei, það er ekki hægt að kaupa pizzu, nei, það er ekki hægt að fara í bíó, nei, það er ekki hægt að fara í klipp­ingu. Að segja svona mörg nei getur kramið hjartað í konu. Þau eru eins­konar fanga­vist, öll þessi nei. Þú ert dæmd til að afplána á útsölu­mark­aðn­um. Þrátt fyrir að hafa ekk­ert gert af þér. Glæp­ur­inn er að vera ekki „réttu meg­in“ við gjána; þessa risatóru gjá sem búin er til úr for­rétt­indum og tæki­færum, mis­skipt­ingu og arðráni.

Á þessum konu­degi segi ég og leita inn­blást­urs hjá þeim sem útskýrt hafa fyrir mér bar­átt­una og hvað við er að fást, öllum fræði og bar­áttu­kon­un­um:

For­rétt­inda­hóp­arn­ir, alþjóð­legir og þeir sem ráða innan þjóð­ríkj­anna, taka að sér hlut­verk gam­al­dags karls, aft­ur­halds­ins í fjöl­skyld­unni; fullir af til­ætl­un­ar­semi, skiln­ings­leysi, algjörri van­getu til að sjá og heyra á meðan að lág­launa­kon­an, neðst í stig­veld­inu, á að halda áfram að vera und­ir­gef­in, þög­ul, hlýð­in, fórn­fús. Á að halda áfram að ástunda hin konu­legu gildi. Á að halda áfram að veita aðgang að vinnu­afl­inu sínu, vöðv­unum sín­um, heil­an­um, hjart­anu. Á að halda áfram að veita aðgang að sjálfri sér fyrir smá­ræði. Á að sam­þykkja að hún sé bara svona lít­ils virði. Svona ódýr kona. Bara svona pínku­lít­il, næstum ósýni­leg.

Þrátt fyrir að vera ómissandi fyrir alla.

Mætti ég fá örlítið meira, herra minn?

„The per­son who has preci­ous labor to sell can be made to feel one down, way down, like a supp­licant with her hand stretched out.“ Úr Nickled and dimed, eftir Bar­böru Ehren­reich, bls 84.

En ekki leng­ur. Ekki hér í Reykja­vík. Við höfum gert hið ósýni­lega sýni­legt. Það verður aldrei hægt að gera okkur ósýni­legar aft­ur. Við höfum sagt kerf­inu stríð á hend­ur, kerf­inu sem nær­ist á því að hafa okkur und­ir­gefn­ar, nær­ist á því að hafa enda­lausan aðgang að alþjóð­legu vinnu­afli lág­launa­kvenna.

Við stöndum sam­an, við sem fædd­umst hér og við sem komum frá hinni stóru ver­öld. Sam­staða okkar er algjör. Við eigum hana sjálfar og við gefum hvor ann­ari hana. Ég fæ sam­stöðu frá þér og þú færð sam­stöðu frá mér. Við lofum hvor ann­ari því. Hún er það sem mun færa okkur sig­ur.

Heims­reisan okkar er inn í okkur sjálf­um. Hún hófst þegar að við kynnt­umst í vinn­unni, þegar við unnum sam­an, frá Íslandi, Kúbu, Úkra­ínu, Pól­landi, Spáni, Fil­ips­eyj­um. Hún hófst þegar við hlust­uðum hvor á aðra, unnum hvor með ann­ari, hjálp­uðum hvor ann­ari. Alþjóða­væð­ing lág­launa­kon­unnar er okkar heims­reisa. Við höfum fært miklar fórnir vegna hennar en nú er að því komið að við ætlum að nota hana fyrir okkur sjálf­ar. ­Fyrst tökum við Reykja­vík. Og svo höldum við áfram. Með sam­stöð­una að vopni. Óstöðv­andi.

„I am no lon­ger accept­ing the things I cannot change. I am chang­ing the things I cannot accept.“ Ang­ela Dav­is.

Höf­undur er for­maður Efl­ing­ar.

Ert þú í Kjarnasamfélaginu?

Kjarninn er opinn vefur en líflínan okkar eru frjáls framlög frá lesendum, Kjarnasamfélagið. Sú stoð undir reksturinn er okkur afar mikilvæg.

Með því að skrá þig í Kjarnasamfélagið gerir þú okkur kleift að halda áfram að vinna í þágu almennings og birta vandaðar fréttaskýringar, djúpar greiningar á efnahagsmálum og annað fréttatengt gæðaefni. 

Kjarninn hefur verið til taks fyrir kröfuharða lesendur undanfarin sjö ár og við ætlum okkur að standa vaktina áfram. 

Fyrir þá sem nú þegar eru stoltir styrkjendur Kjarnans þá leyfum við okkur að benda á að hægt er að óska eftir að hækka mánaðarlega framlagið með því að senda póst á takk@kjarninn.is


Já takk, ég vil styrkja Kjarnann!
Borgaralaun eða ekki borgaralaun?
Yfirvöld á Spáni vilja lögleiða grunnframfærslu til fólks þar í landi – og ekki einungis vegna þess ástands sem nú ríkir heldur vilja þau festa hana varanlega í sessi. Sumir hafa kallað þetta borgaralaun en líklegast er það ofsögum sagt.
Kjarninn 8. apríl 2020
Þorsteinn Víglundsson
Þorsteinn tekur aftur við BM Vallá
Þorsteinn Víglundsson hefur verið ráðinn forstjóri eignarhaldsfélagsins Hornsteins, sem á og rekur félögin BM Vallá, Björgun og Sementsverksmiðjuna. Þorsteinn var áður forstjóri BM Vallá frá 2002 til 2010.
Kjarninn 8. apríl 2020
Ráðherrar í ríkisstjórn Íslands fá myndarlega launahækkun.
Laun þingmanna og ráðherra hækkuðu um 6,3 prósent í byrjun árs 2020
Launahækkun sem þingmenn, ráðherrar og aðrir háttsettir embættismenn frestuðu í fyrra í tengslum við gerð Lífskjarasamninganna tók gildi 1. janúar. Laun ráðherra hækkuðu um vel yfir hundrað þúsund krónur.
Kjarninn 8. apríl 2020
Þorsteinn Víglundsson.
Þorsteinn Víglundsson segir af sér þingmennsku
Varaformaður Viðreisnar hefur tilkynnt forseta Alþingis að hann segi af sér þingmennsku frá 14. apríl næstkomandi til taka að sér „spennandi verkefni á vettvangi atvinnulífsins“.
Kjarninn 8. apríl 2020
Grímur Atlason
To be or not to be inspired by Iceland
Kjarninn 8. apríl 2020
Eyrún Magnúsdóttir
Af fréttum og klósettpappír – má lýðræðið bíða?
Kjarninn 7. apríl 2020
Klikkið
Klikkið
Klikkið – Viðtal við Héðinn Unnsteinsson
Kjarninn 7. apríl 2020
Snjólaug Ólafsdóttir
Hvað getum við lært af COVID-19 um sjálfbærni og loftslagslausnir?
Kjarninn 7. apríl 2020
Meira úr sama flokkiAðsendar greinar