Boðflennur

Í athugasemd sinni við frumvarp ríkisstjórnarinnar um stjórnarskrána hvetur Örn Bárður Jónsson alþingismenn til góðra verka, biður þá að hætta að hegða sér eins og „boðflennur í hátíðarsal lýðræðisins“.

Auglýsing

Athuga­semd mín við frum­varp um stjórn­ar­skrána er ekki við ein­stakar greinar sem Alþingi er að föndra með, ekki bætur sem rík­is­stjórn­in, í sam­ráði við for­menn flokka eða full­trúa þeirra, ætlar að sauma á gat­slitna flík, ekki á neitt efn­is­legt frá ykkar hendi, því það sem þið ætlist fyr­ir, er vart sæm­andi þjóð­þingi í lýð­ræð­is­legu rétt­ar­ríki.



Athuga­semd mín er í formi hug­vekju, meta­fóru, lík­inga­máls, hvatn­ing­ar, ögrun­ar, brýn­ing­ar.



Í þessu sam­bandi er hollt að rifja upp orð þess manns sem haft hefur meiri áhrif á vest­ræna hugsun en nokkur annar og sagði:



„Eng­inn saumar bót af óþæfðum dúk á gam­alt fat því þá rífur nýja bótin af hinu gamla og verður af verri rifa. Og eng­inn lætur nýtt vín á gamla belgi því þá sprengir vínið belg­ina og vínið ónýt­ist og belgirn­ir. Nýtt vín er látið á nýja belg­i.“ (Mark­ús­ar­guð­spjall 2.21-22)

Auglýsing


Til er nýtt vín á nýjum belgj­um, sem þið fúlsið við í sið­lausu brölti, þar sem þið hegðið ykkur eins og boð­flenn­ur, er æða upp á svið, á tón­leikum hjá Sin­fón­íu­hljóm­sveit Íslands, ryðja sviðið og þykj­ast geta flutt verkið sjálf eða lag­fært verkið á nótna­blöð­un­um.



Þið hegðið ykkur því miður eins og ókurt­eisir dón­ar, alþing­is­menn, þegar sum ykkar ætlið að van­virða lýð­ræðið með reigðum haus.



Á meðan lag­er­ast nýja vínið vel á nýju belgj­unum og verður bara betra og betra með hverjum deg­inum sem líð­ur.



Ég bjó í Nor­egi í 5 ár (2014-2019) og starf­aði þar sem sókn­ar­prest­ur. Í höf­uð­kirkj­unni í fv. presta­kalli mínu stendur Nes­kirkja, veg­leg kross­kirkja úr steini. Elstu hlutar hennar eru frá því um 1250. Á vegg við inn­gang­inn í kirkju­garð­inn er emel­er­aður skjöldur sem minnir á að árið 1814 var kirkjan kjör­staður í hér­aði þegar þjóðin valdi sér full­trúa á stjórn­laga­þing um land allt. Í kirkju­skip­inu er skjal sem tjáir hverjir valdir voru. Þetta val, sem fór fram í höf­uð­kirkjum um allan Nor­eg, lagði grunn­inn að því verki sem unnið var á Eiðsvelli árið 1814 þegar Norð­menn eign­uð­ust stjórn­ar­skrá sína, sem enn er við lýði og er meðal elstu slíkra í heim­in­um. Í fyrra heim­sótti ég Eiðs­völl og fékk einka­leið­sögn um bygg­ing­una með sínum mörgu munum og minj­um. Eft­ir­minni­leg var sú heim­sókn og fræð­andi.



Ferlið sem Norð­menn stóðu fyrir var í mínum augum heil­agt, í þeim skiln­ingi, að það var í sam­ræmi við lög og rétt­læt­is­hug­sjón­ir. Allir póstar sam­fé­lags­ins, sem þá var að móta lýð­ræð­is­hefð sína í frum­drátt­um, virtu ferlið og vönd­uðu sig í hví­vetna. Ferlið hér heima var líka heil­agt í mínum huga, gert af elsku og virð­ingu fyrir lýð­ræð­inu, með hag lands og þjóðar að leið­ar­ljósi.

Mynd: Bára Huld Beck



Hæsti­réttur úrskurð­aði kosn­ing­una til stjórn­laga­þings ógilda á sínum tíma og á ein­tómum hugs­an­leg­um, mögu­legum ágöll­um, á ein­hverju ímynd­uðum til­fellum sem ef til vill hefði getað ger­st, og setti fram til­gátur um ein­hverjar upp­diktaðar aðstæð­ur. Þá þjón­aði rétt­ur­inn óvinum þessa ferl­is, and­skotum lýð­ræð­is­ins, sem sig­uðu sínum sendi­svein­um, stutt­buxna­drengjum úr æfinga­búðum vald­níðsl­unn­ar, til að panta ógild­ingu. Og pönt­unin var sam­þykkt og afgreidd í hlýðni við vald, sem ráðið hefur skipan dóm­ara í meir en manns­ald­ur. Ég bæti því við og full­yrði að allar kosn­ing­ar, sem haldnar hafa verið í land­inu frá stofnun lýð­veld­is­ins, mætti úrskurða ólög­mætar út frá sömu til­gátum og hýpótes­um, sem svo­nefndur hæsti­réttur setti fram og fabúler­aði um. Hæsti­réttur gegn­is­felldi þar með sjálfan sig og varð að aumum smá­rétti í mínum augum og margra ann­arra lands­manna.



En for­sæt­is­ráð­herra, Jóhanna Sig­urð­ar­dótt­ir, hafði vit og kjark og sá við óvinum máls­ins og skip­aði auð­vitað þau sem þjóðin kaus í stjórn­laga­ráð, ein­stak­linga sem ekki voru valdir af flokks­list­um, ekki af pakka­til­boð­um, heldur ein­stak­linga sem unnu vinnu sína í sátt og á skömmum tíma og skil­uðu af sér heil­steyptri stjórn­ar­skrá í umboði þjóðar sinn­ar, sem hlotið hefur lof um ver­öld víða, einkum virtra sér­fræð­inga í stjórn­laga­rétti.



Og meiri­hluti Alþing­is­manna und­an­farin 9 ár hefur lagt koll­húfur og látið sér fátt um finn­ast.



Alþingi hefur ekki verið kosið til þess verk­efnis að semja nýja stjórn­ar­skrá eða lag­færa gat­slitna flík frá því seint á þar sein­ustu öld, sem bætt var og stöguð árið 1944, en þó með brýn­ingu leið­andi manna á Alþingi þess tíma, um að skrifa nýja hið snarasta – nýtt fat án bóta, nýtt vín á nýjum belgj­um.



En Alþingi hefur ekki umboð þjóðar sinnar til þess verks. Það er vegna þess að Alþingi er saman sett af lista­kjörnum full­trúum póli­tískra flokka, gæslu­mönnum sér­hags­muna, sem oft gleyma almanna­hags­mun­um. Alþing­is­menn geta ekki samið stjórn­ar­skrá,  því af þeirra hendi getur bara komið moð af hug­myndum úr ein­hverri illa leik­inni ref­skák, sem tefld er af sér­hags­muna­fólki, sem sumt hvert er veð­sett upp í hárs­rætur vegna lof­orða í hér­aði og liggur sumt marflatt og auð­mjúkt frammi fyrir hinum vold­ugu og ríku, sem stjórna á bak við tjöldin með bit­lingum sínum og pen­ingum og van­virða þar með lýð­ræðið sem er heil­agt. Alþingi hefur nefni­lega í sér inn­gró­inn ómögu­leika, eins­konar genetískan galla, sem gerir það ófært um að semja heila stjórn­ar­skrá.



En Alþingi er hins vegar falið að afgreiða til­lögu stjórn­laga­ráðs án þess að raska því veru­lega, sem til þess kjörnir full­trúar hafa samið og sam­þykkt ein­róma.



Eng­inn kaus ykkur til stjórn­laga­þings eða stjórn­laga­ráðs, eng­inn hefur gefið ykkur umboð til að van­virða þær til­lögur sem þjóðin sam­þykkti í ráð­gef­andi þjóð­ar­at­kvæða­greiðslu 20. októ­ber 2012, og er enn óaf­greidd af Alþingi, 8 árum síð­ar. Þið voruð kosin til þess, af þjóð­inni, að afgreiða vilja þjóð­ar­inn­ar, sem er upp­spretta valds­ins og er yfir ykkur öll­um. Vilji þjóð­ar­innar er sá að ganga út frá til­lögu stjórn­laga­ráðs. Yfir­gnæf­andi meiri­hluti sam­þykkti til að mynda grein­ina um auð­lindir í þjóð­ar­eigu eða 83%.



Óvinir lýð­ræð­is­ins tönnl­uð­ust á að kjör­sókn hefði ekki verið næg en eng­inn þeirra vill vísa í skoð­ana­kann­anir sem gerða voru um svipað leyti og sýndu sömu nið­ur­stöðu. Það skipti því engu hvort kjör­sókn var 48,9%, eins og raunin varð á, eða 95%. Nið­ur­staðan hefði orðið sú sam­an. Nei, and­skotar lýð­ræð­is­ins trúa bara á skoð­ana­kann­anir sem passa þeim sjálf­um. Verum minnug þess að Brexit var sam­þykkt með rétt rúm­lega 50% atkvæða og sú nið­ur­staða stendur sem stafur á helgri bók lýð­ræð­is­ins þar í landi.

Úr niðurstöðum þjóðfundar um nýja stjórnarskrá.



Undir yfir­lýs­ingu og vilja 83ja pró­senta þjóð­ar­innar um auð­lindir í þjóð­ar­eign, búum við enn við það, að örfáir ein­stak­lingar dansa með fjöregg þjóð­ar­inn­ar, fisk­inn í haf­inu. Þeir arð­ræna þjóð­ina í skjóli Alþing­is. Innan útgerð­ar­fyr­ir­tækj­anna, með auð­lind­ina í sínum höndum fyrir smán­ar­verð og bók­færða sem eign – sem heitir þýfi á manna­máli – hafa margir hagn­ast og sumir farið offari hér heima og úti í hinum stóra heimi. Sumir úr þessum hópi hinna skæð­ustu útgerð­ar­manna, ganga enn laus­ir, þrátt fyrir grun­semdir um mikið mis­ferli og jafn­vel alvar­lega glæpi. Hag­fræð­ingur nokk­ur, hefur sann­færst um það af rann­sóknum sínum almennt tal­að, eftir því sem mér er tjáð, að á bak við allan mik­inn, upp­safn­aðan auð, sé ætíð glæpur í lest­inni.



Um þetta hefur Alþingi staðið dyggan vörð. Þjóð­þingið er í mínum augum orið að þjóf­þingi eins og ég hef áður sagt með þessu nýyrði úr eigin smiðju. Meðan Alþingi vindur ekki ofan af þjófn­að­inum en kýs að taka þátt í honum með aðgerð­ar­leysi dafnar órétt­ur­inn eins og púk­inn á fjós­bit­an­um. Aðgerð­ar­leysið má túlka sem glæp gagn­vart þjóð­inni. Glæpir dafna best þegar gott fólk aðhefst lítið sem ekk­ert til að gæta réttar og rétt­læt­is.



Alþing­is­menn! Nú hvet ég ykkur til góðra verka, að hegða ykkur ekki eins og boð­flennur í hátíð­ar­sal lýð­ræð­is­ins, undir skaf­heiðum himni rétt­læt­is­sólar skap­ar­ans, sem er upp­spretta alls hins góða, fagra og full­komna, upp­spretta allra hug­mynda okkar um lýð­ræði og rétt­læti, jafn­rétti og kær­leika.



Öll þessu hug­tök eru heilög í mínum huga og þjóð­þing, sem standa vill undir nafni, má ekki ganga í ber­högg við það sem er heil­agt og algilt í alheimi og býr í raun djúpt í hjarta hverrar mann­eskju.



Guð gefi að ykkur lán­ist að vita hvað til ykkar friðar heyr­ir.

Höf­undur er fyrr­ver­andi sókn­ar­prestur og sat í stjórn­laga­ráði



Styrkir þú Kjarnann?

Kjarninn reiðir sig á framlög lesenda. Með því að styrkja Kjarnann mánaðarlega tekur þú þátt í að halda úti öflugum fjölmiðli.

Kjarninn hefur verið til taks fyrir kröfuharða lesendur í sjö ár og býður almenningi upp á vandaða umfjöllun þar sem áhersla er á gæði og dýpt.  

Ef þú ert nú þegar styrkjandi leyfum við okkur að benda á að hægt er að óska eftir að hækka styrkinn með því að senda póst á takk@kjarninn.is


Já takk, ég vil styrkja Kjarnann!
Birgir Birgisson
Að finna upp hjólið
Kjarninn 16. janúar 2021
Óendurvinnanlegur úrgangur á bilinu 40 til 100 þúsund tonn á ári fram til ársins 2045
Skýrsla um þörf fyrir sorpbrennslustöðvar á Íslandi hefur litið dagsins ljós. Umhverfis- og auðlindaráðherra fagnar úttektinni og segir að nú sé hægt að stíga næstu skref.
Kjarninn 16. janúar 2021
Gauti Jóhannesson er forseti bæjarstjórnar í Múlaþingi og fyrrverandi sveitarstjóri Djúpavogshrepps.
Forseti bæjarstjórnar Múlaþings íhugar alvarlega að sækjast eftir þingsæti
Gauti Jóhannesson fyrrverandi sveitarstjóri á Djúpavogi segir tímabært að Sjálfstæðisflokkurinn eignist þingmann frá Austurlandi og íhugar framboð til Alþingis. Kjarninn skoðaði framboðsmál Sjálfstæðisflokks í Norðausturkjördæmi.
Kjarninn 16. janúar 2021
Guðjón S. Brjánsson sá þingmaður sem keyrði mest allra árið 2020
Í fyrsta sinn í mörgu ár er Ásmundur Friðriksson ekki sá þingmaður sem keyrði mest. Hann dettur niður í annað sætið á þeim lista. Kostnaður vegna aksturs þingmanna dróst saman um fimmtung milli ára.
Kjarninn 16. janúar 2021
Guðmundur Ingi Guðbrandsson umhverfis- og auðlindaráðherra.
Könnun: Fleiri andvíg en fylgjandi frumvarpi Guðmundar Inga um Hálendisþjóðgarð
Samkvæmt könnun frá Gallup segjast 43 prósent andvíg frumvarpi umhverfis- og auðlindaráðherra um stofnun Hálendisþjóðgarðs, en 31 prósent fylgjandi. Rúmlega fjórir af tíu segjast hafa litla þekkingu á frumvarpinu.
Kjarninn 16. janúar 2021
Örn Bárður Jónsson
Má hefta tjáningarfrelsi og var rétt að loka á Trump?
Kjarninn 16. janúar 2021
Bræðraborgarstígur 1 brann í sumar. Þorpið hefur keypt rústirnar og húsið við hliðina, Bræðraborgarstíg 3.
Keyptu hús og rústir á Bræðraborgarstíg á 270 milljónir og sækja um niðurrif eftir helgi
Loks hillir undir að brunarústirnar á Bræðraborgarstíg 1 verði rifnar. Nýir eigendur, sem gengið hafa frá kaupsamningi, vilja gera eitthvað gott og fallegt á staðnum í kjölfar harmleiksins sem kostaði þrjár ungar manneskjur lífið síðasta sumar.
Kjarninn 16. janúar 2021
Frá spítala í Manaus í gær. Þar skortir súrefni, sem hefur valdið ónauðsynlegum dauðsföllum bæði COVID-sjúklinga og annarra.
„Brasilíska afbrigðið“: Bretar herða reglur og súrefnið klárast í stórborg í Amazon
Faraldsfræðingur í Manaus í Brasilíu segir borgina að verða sögusvið eins sorglegasta kafla COVID-19 faraldursins hingað til. Súrefni skortir og nýburar eru fluttir í burtu. Á sama tíma grípa Bretar til hertra aðgerða til að verjast nýjum afbrigðum.
Kjarninn 15. janúar 2021
Meira úr sama flokkiAðsendar greinar