Komið er að skuldadögum

„Útgerðaraðallinn sem telur sig eiga veiðiheimildirnar, á engar heimildir. Þær eru fengnar að láni í upphafi og svo teknar traustataki, stolið og stungið í bólgna vasa,“ ritar Örn Bárður Jónsson í aðsendri grein. Hann vill að kvótanum verði skilað.

Auglýsing

Hver á fisk­inn í sjón­um? 

Íslenska þjóð­in.

Hver á óveidda fisk­inn? 

Íslenska þjóð­in.

Hver getur fram­selt hann? 

Íslenska þjóð­in.

En hvað hefur ger­st?

Hinir gráð­ugu efld­ust og misstu sig, þeir sem fengu leyfi til að veiða fisk­inn gegn vægu gjaldi, mjög vægu sem síðar var lækk­að. Ábyrgð­ar­laus yfir­völd gerðu þeim vin­ar­greiða, marga slíka. Þau krupu og kysstu gull­hringa greif­anna sem fengu að veiða fyrir nánasar­gjald.

Auglýsing

En svo fóru greif­arnir að víla og díla. Þeir voru eins og leigj­andi sem allt í einu fær þá flugu í höf­uðið að íbúð­in, sem hann býr í og leigir, sé hans eign. Hann veð­setur hana. Hann selur hana vin­um. Þeir selja öðrum og svo koll af kolli. Svo lifa þeir í von um að eig­and­inn gleymi mál­inu og að þeir fái eign­ar­rétt byggðan á hefð, á döng­un­ar­leysi stjórn­valda.

Stjórn­mála­menn skjálfa yfir því í hvaða ógöngur gjafa­kvóta­málið er komið í. Þeir ráða ráðum sínum og eru með alvar­legar áhyggjur yfir því hvernig þeir geti náð gjafa­kvót­anum aftur og sér­stak­lega eru þeir skjálf­andi á beinum yfir því hve mikið þeir þurfi að borga þeim sem tóku, víl­uðu og díl­uðu, seldu og bók­færðu með hjálp lög­giltra end­ur­skoð­enda og lög­fræð­inga sem eru vís­ast allir með „master“ í ein­hverjum sér­fræð­um, búnir að grafa sér sér­fræði­skurð, sem þeir sjá ekki upp úr og týna þar með allri yfir­sýn, öllu sam­hengi, sið­viti og tengslum við þjóð sína.

Árs­reikn­ing­arnir líta vel út og gróð­inn er gígantísk­ur. Og nú er best að koma þessu yfir á næstu kyn­slóð, láta börnin erfa svo að ekki verði hægt að ganga að gróð­an­um, stolna kvót­an­um, sér­stak­lega í ranni þeirra, sem munu kannski þurfa að borga háar sektir vegna mútu­greiðsla í þró­un­ar­löndum þar sem mútu­þeg­arnir sitja í fang­elsi og hafa setið svo mán­uðum skiptir meðan þeir er reiddu fram fégjafir í förmum telja gróð­ann, vel­greiddir í spari­föt­um, bað­andi börnin sín í seðl­um, óhultir í spilltu landi.

Hvað vilja greif­arnir fá greitt fyrir að skila gjafa­kvót­an­um, veiði­heim­ild­un­um? 

Þarf að greiða þeim eitt­hvað fyrir þýf­ið? 

Þýfi er það, því hér er um að ræða eign þjóð­ar­inn­ar, sem gæslu­menn hags­muna henn­ar, rík­is­stjórnir í röð­um, gættu ekki. Þær hafa brugð­ist hver á eftir ann­arri, ára­tugum saman og legið hund­flatar fyrir dreiss­ugum greif­un­um.

Svo eru það alþing­is­menn­irnir sem þjóðin hefur kosið til að gæta hags­muna henn­ar. Hafa þeir gert það? Hefur þeim tek­ist að ná þýf­inu til baka? Hafa þeir reynt það? Vilji þeirra flestra til rétt­lætis í þessum efnum mælist varla með næm­ustu mæli­tækjum öfl­ug­ustu vís­inda heims­ins. 

En nú á víst að reyna eitt­hvað nýtt. Guð láti gott á vita. Töfra­lausnir margra stjórn­mála­manna fel­ast í því að setja mál í nefnd. Ein­hver sagði að nefnd nokkur hefði fengið það verk­efni að hanna veð­hlaupa­hest. Útkoman var þungur og svifa­seinn tré­hest­ur.

Hér þarf meira en smá­skammta­lækn­ingar og engin ástæða er til þess að bæta útgerð­inni nokkurn skap­aðan hlut. Eng­inn þarf að bæta mönnum fyrir að hafa keypt stolið þýfi. Hið eina sem rík­is­stjórnin þarf er vilji og kjarkur til að höggva á sjálfan Gor­dí­ons­hnút gjafa­kvóta­máls­ins.

Í til­lögu Stjórn­laga­ráðs að nýrri stjórn­ar­skrá er skot­held grein um auð­lindir lands­ins. En það er einmitt sú grein sem meiri­hluti þing­manna hefur ótt­ast svo í meir en ára­tug að þeir hafa ætíð horft lymsku­lega fram hjá glæpum þings­ins. Greinin er skot­held hvað varðar hag þjóð­ar­innar og það þola þing­menn­irnir ekki sem þjóna greif­un­um, með­vitað eða ómeð­vit­að. 

Og á meðan ekk­ert ger­ist skelfur jörð og „þrúgur reið­inn­ar“ dafna í hjörtum fólks og þyngj­ast og þegar þær verða loks upp­skornar mættu sumir fara að biðja fyrir sér.

Útgerðar­að­all­inn sem telur sig eiga veiði­heim­ild­irn­ar, á engar heim­ild­ir. Þær eru fengnar að láni í upp­hafi og svo teknar trausta­taki, stolið og stungið í bólgna vasa. En allir sið­aðir menn vita að því sem fengið er að láni ber að skila í sama ástandi og var. 

Hvers megum við vænta, almenn­ingur þessa lands? Er hlustað á þau sem líða fyrir órétt og sér­hygli hinna vold­ugu? Erum við sem kveinum undan órétt­inum kannski skyld þeim manni sem Steinn Stein­arr orti um ljóðið Eft­ir­mæli?

1., 2. og 8. vers hljóða svo:

Þú varst bæði aura­laus og illa klæddur mað­ur,

með afar stóra fætur og rauna­legar hend­ur.

Þú hafðir enga þýð­ingu í þjóð­mál­um, sem slík­ur,

og það veit eng­inn til hvers þú varst í heim­inn send­ur.

Og sjaldan heyrð­ist talað um sál­ar­gáfur þín­ar,

og senni­legt þær hafi frekar lít­inn ávöxt bor­ið.

Þú þekktir hvorki leynd­ar­dóma þessa heims né ann­ars.

Og það var ekki meira en svo þú kynnir Fað­ir­vor­ið.

Þér hlotn­uð­ust þó mol­arnir af höfð­ingj­anna borð­um,

en ham­ingjan má vita, hvort þú skildir mis­kunn slíka,

og hvort þú hefir lifað sam­kvæmt lög­máli vors herra,

sem lætur þorskinn veið­ast fyrir fátæka sem ríka.

Fátækt verður kannski aldrei útrýmt og órétt­inum ekki held­ur, en við erum sem þjóð kölluð til að setja markið á hinn ómögu­lega mögu­leika í von­inni um að eitt­hvað muni þok­ast í rétt­læt­isátt þegar horft er til þeirra sem hafa allt og hinna sem ekki hafa.

Ef Steini hefur keypt af Binna það sem þegið var að láni og Binni selt Guggu og hún ein­hverjum öðrum, þá hafa þau selt og keypt þýfi. Greif­arnir og greifynj­urnar hafa því engan rétt fremur en sæt­kenndur sól­ar­landa­fari, sem eins og flattur þorskur á þurrkreiti, keypti svikið Rolex-úr af götu­sala.

En hér er ekki um neina eft­ir­lík­ingu að ræða. Kvót­inn er ekki svikin vara. Hann er ekta og hann er eign þjóð­ar­inn­ar. En greif­arnir eru hins vegar orðnir eins og hverjir aðrir götu­salar sem braska.

Skilið kvót­anum án þess að krefj­ast bóta fyrir svind­lið, fyrir þjófn­að­inn, fyrir ósvífn­ina gegn eig­and­anum – þjóð­inni! Eyðið fölskum eign­færslum í svindl­bók­hald­inu ykkar og gerið upp svik­in!

Hver á fisk­inn í sjón­um? 

Íslenska þjóð­in.

Hver á óveiddan fisk­inn? 

Íslenska þjóð­in.

Hver getur fram­selt hann? 

Íslenska þjóð­in.

Komið er að skulda­dög­um. Skilið þýf­inu!

Grein­ina má einnig hlusta á með því að smella hér.

Við þurfum á þínu framlagi að halda

Þú getur tekið beinan þátt í að halda úti öflugum fjölmiðli.

Við sem vinnum á ritstjórn Kjarnans viljum hvetja þig til að vera með okkur í liði og leggja okkar góða fjölmiðli til mánaðarlegt framlag svo við getum haldið áfram að vinna fyrir lesendur, fyrir fólkið í landinu.

Kjarninn varð níu ára í sumar. Þegar hann hóf að taka við frjálsum framlögum þá varð slagorðið „Frjáls fjölmiðill fyrir andvirði kaffibolla“ til og lesendur voru hvattir til að leggja fram í það minnsta upphæð eins kaffibolla á mánuði.

Mikið vatn hefur runnið til sjávar á þeim níu árum sem Kjarninn hefur lifað. Í huga okkar á Kjarnanum hefur þörfin fyrir fjölmiðla sem veita raunverulegt aðhald og taka hlutverk sitt alvarlega aukist til muna.

Við trúum því að Kjarninn skipti máli fyrir samfélagið.

Við trúum því að sjálfstæð og vönduð blaðamennska skipti máli.

Ef þú trúir því sama þá endilega hugsaðu hvort Kjarninn er ekki allavega nokkurra kaffibolla virði á mánuði.

Vertu með okkur í liði. Þitt framlag skiptir máli.

Ritstjórn Kjarnans: Sunna Ósk Logadóttir, Þórður Snær Júlíusson, Erla María Markúsdóttir, Arnar Þór Ingólfsson, Eyrún Magnúsdóttir og Grétar Þór Sigurðsson.


Já takk, ég vil styrkja Kjarnann!
Guðlaugur Þór Þórðarson umhverfis-, orku- og loftslagsráðherra.
Skrítið ef „enginn staður á Íslandi kæmi til greina fyrir vindorku“
Umhverfis-, orku- og loftslagsráðherra segir að tvöfalda þurfi orkuframleiðslu á Íslandi „hið minnsta“ til að ná fram orkuskiptum. Íslendingar séu langt á eftir öðrum þegar komið að vindorkunni.
Kjarninn 2. desember 2022
Kristrún Frostadóttir, formaður Samfylkingarinnar.
Samfylkingin mælist með yfir 20 prósent fylgi og hefur ekki mælst stærri í áratug
Fylgi Samfylkingarinnar hefur rúmlega tvöfaldast frá því að kosið var síðasta fyrir rúmu ári síðan. Flokkurinn mælist nú með 21,1 prósent fylgi hjá Gallup. Framsókn hefur ekki mælst minni á kjörtímabilinu og Vinstri græn eru í miklum öldudal.
Kjarninn 1. desember 2022
Esjan á vetrardegi. Félagið Esjuferja ehf. vill reisa kláf upp á fjallið.
Hugmyndir um kláf upp á Esjuna verða teknar til skoðunar á ný
Félagið Esjuferja hefur óskað eftir því við borgina að fá lóðir leigðar undir farþegakláf upp á Esjubrún. Borgarráð samþykkti í dag að leggja mat á raunhæfni hugmyndanna, sem eru ekki nýjar af nálinni.
Kjarninn 1. desember 2022
Jón Ólafur Ísberg
Nýr þjóðhátíðardagur
Kjarninn 1. desember 2022
Tæknivarpið
Tæknivarpið
Tæknivarpið - „Það er enginn að fara hakka mig”
Kjarninn 1. desember 2022
Í austurvegi
Í austurvegi
Í austurvegi – Sýndu þakklæti í verki 感恩图报
Kjarninn 1. desember 2022
Kísilverksmiðjan í Helguvík verður líklega flutt, eða fundið nýtt hlutverk, samkvæmt tilkynningu Arion banka.
„Allt útlit fyrir“ að kísilverið í Helguvík verði ekki gangsett á ný
Arion banki og PCC hafa slitið viðræðum um möguleg kaup PCC á kísilverksmiðjunni í Helguvík. Einnig hefur Arion sagt upp raforkusamningi við Landsvirkjun, þar sem framleiðsla kísils var forsenda samningsins.
Kjarninn 1. desember 2022
Dagur B. Eggertsson er sem stendur borgarstjóri í Reykjavík. Einar Þorsteinsson mun taka við því embætti síðar á kjörtímabilinu.
Sá hluti Reykjavíkurborgar sem rekinn er fyrir skattfé tapaði 11,1 milljarði á níu mánuðum
Vaxtakostnaður samstæðu Reykjavíkurborgar var 12,1 milljarði króna hærri en áætlanir gerðu ráð fyrir á fyrstu níu mánuðum ársins. Samstæðan skilar hagnaði, en einungis vegna þess að matsvirði félagslegs húsnæðis hækkaði um 20,5 milljarða króna.
Kjarninn 1. desember 2022
Meira úr sama flokkiAðsendar greinar