Þessi færsla er úr eldra greinasafni Kjarnans og gæti þess vegna birst furðulega.

Ég er karl frekar en framsóknarkona

audur-jons.jpg
Auglýsing

Mig langar í blóma­hjól­ið, sagði þriggja ára sonur minn í hjóla­búð þar sem við mæðginin vorum stödd fyrir nokkrum dög­um.

Nei, viltu ekki frekar bláa hjólið með fisk­un­um? spurði ég í skringi­lega skip­andi tón.

Nei, bara blóma­hjól­ið, sagði hann ein­lægur og benti á ljós­fjólu­blátt hjól, skreytt rauðum blóm­um.

En sjáðu hvað bláa hjólið er flott, vældi ég. Það er Bubba-­Bygg­is­-­bjalla á því!

Mig langar í blóma­hjól­ið, ítrek­aði hann og greip utan um stýrið á því, líkt og hann ætl­aði að hlekkja sig fastan við það. Mér var hætt að standa á sama, fyrr í vik­unni hafði ég ætlað að kaupa bláa gúmmí­skó á hann en endað á því að leiða hann ham­ingju­saman út í pastel­grænum gúmmí­skóm með skær­bleikum röndum á hlið­un­um. Sko ... byrj­aði ég en þagg­aði niður í sjálfri mér í tæka tíð. Það hefði lítið upp á sig að segja þriggja ára barni frá því að ég hefði lesið frétt um lít­inn strák í útlöndum sem safn­aði rauðum og ljós­fjólu­bláum dóta­hest­um, mark­aðs­settum handa stelp­um, en hafði orðið fyrir svo mik­illi stríðni fyrir vikið að hann framdi sjálfs­morð.

almennt_05_06_2014

Auglýsing

Takk, David Bowie



Fréttin hafði gert mig svo hrædda að ég hafði staðið sjálfa mig að því að hugsa: Skítt með það að stelpur eigi að leika sér með stráka­dót og strákar með stelpu­dót! Sonur minn á ekki að þurfa að upp­lifa neitt í lík­ingu við það sem þessi ves­al­ings drengur gerði.

Þetta átti ekki bara við um dót­ið. Fyrr en varði hætti ég að nota bleiku sokk­ana og ljós­fjólu­bláu peys­urnar sem Hjalla­stefnu­móð­ir­in, systir mín, hafði gefið honum frá dóttur sinni (dökk­fjólu­bláu peys­urnar héld­ust þó í notk­un). Á þessum tíma­punkti var ég komin nokkuð langt frá frjáls­lyndu, óléttu mömm­unni sem ætl­aði að klæða son­inn sem oft­ast í bleikt og helst aldrei í blátt. Mömm­unni sem ætl­aði líka að fá hann til að leika með dúkkur til að örva sköp­un­ar­gleð­ina og um leið forða honum frá sund­skýlum og drykkj­ar­málum skreyttum for­ljótum myndum af bros­andi kappakst­urs­bílum (ég skildi hrein­lega ekki fólk sem keypti annan eins óskapnað handa börn­um).

Skyndi­lega rifj­að­ist þetta upp fyrir mér þar sem ég stóð og horfð­ist í augu við þrjóskan son minn. Í sömu andrá mundi ég líka að á þessum stað, á þess­ari stundu, var ég aðeins örfáum skrefum frá gamla sögu­fræga heim­il­inu hans David Bowie, þarna sömu megin göt­unnar á Haupt­strasse. Þar gerði hann garð­inn frægan, ásamt Iggy Pop, þegar ég var á aldur við son minn og þótti hafa svo heppi­leg áhrif á borg­ina, sem og hún á hann, að í síð­ustu viku var opnuð veiga­mikil sýn­ing um ástríðu­þrungið sam­band David Bowie og Berlín­ar. Ég horfði á son minn og sá David Bowie; ég glotti skelmis­lega og mundi að sjálfri hefði mér alltaf þótt kven­legir karl­menn og karl­mann­legar konur þokka­full með ein­dæm­um. Í raun­inni eru allir karlar að ein­hverju leyti konur og allar konur að ein­hverju leyti karl­ar.

Var­huga­verð umhverf­is­á­hrif



Við nán­ari umhugsun hafði frjál­synda mamman byrjað að for­pok­ast strax upp úr fæð­ingu son­ar­ins. Í einni af fyrstu vagn­ferð­unum hafði vin­kona hrósað mér fyrir að breiða bleikt teppi yfir strák. Hrósið hafði öfug áhrif, systir mín hafði lánað mér teppið og ég breitt það umhugs­un­ar­laust yfir barn­ið, en þetta varð til þess að ég fór að velta fyrir mér hvort það væri sjálf­hverft af mér að taka ekki meira til­lit til meintra almennra þarfa drengja í þessu til­liti. Eins var mér brugðið þegar leik­skóla­kenn­ari spurði af hverju ég hefði keypt stelpuregn­galla á hann. Þetta er ekki stelpu­galli, más­aði ég stressuð og benti á að regn­gall­inn væri rauð­ur. Þá brosti leik­skóla­kenn­ar­inn og sagði: Já, en þessir gallar eru bara til í rauðu og bláu.

Í ljósi fjölda keim­líkra atvika er kannski ekk­ert skrýtið að fréttin af drengnum ógæfu­sama hafi skotið mér skelk í bringu. Nú er svo komið að sonur minn á nán­ast bara dóta­bíla og flestir þeirra eru bruna­bíl­ar, þó að einn og einn lög­reglu­bíll hafi fengið að slæð­ast með. Hann er svo eld­heitur í bruna­bíla­leikj­unum að hann gegnir helst nafn­inu Sam (Sammi bruna­vörð­ur) og kallar mömmu sína oft­ast nær Elvis (starfs­fé­lagi Samma þessa). Reyndar á hann líka járn­braut­ar­lest, dóta­dýr og Legókubba. Jú, og ljós­fjólu­blátt hjól með rauðum blómum sem hann valdi sér sjálfur og mamma hans lét eftir honum að kaupa, þökk sé David Bowie.

Sonur minn skröngl­ast um Berlín þvera og endi­lega á meintu stelpu­hjóli með hjálpa­dekkjum og pastel­grænir skór með skær­bleikum sólum ham­ast á pedul­un­um. Þetta er hans smekkur og meira er ekki um það að segja. Ef hann kýs frekar að drekka úr glasi með for­ljótum bros­andi bíl en til dæmis nor­rænni gæða­hönnun á borð við Múmínálfa­bolla, þá má hann það líka. Honum er frjálst að skreyta sig með öllum heims­ins lit­um. Þetta er jú eftir allt saman hans líf. Og sann­leik­ur­inn ein­fald­lega sá að stundum geta mömmur verið ósköp vit­lausar ... og smekklaus­ar.

Órök­réttur ótti fram­sókn­ar­manna

En já, þá að nið­ur­lagi þessa pistils og raunar sjálfu inni­hald­inu (bið les­and­ann að afsaka langan inn­gang). Já, nokkur orð um órök­réttan ótta. Það var órök­réttur ótti sem stýrði því að ég gleymdi öllu því sem ég trúi á og vil standa fyr­ir, bæði sem mann­eskja og móð­ir. Ég stóð ekki nógu styrkum fótum þegar ég las illa þýdda frétt á íslenskum vef­miðli um eitt af öllum þessum börnum sem deyja dag­lega í heim­inum af ólíkum ástæð­um. Ein af öllum þessum hraðsoðnu fréttum sem engin frétta­skýr­ing fylg­ir. Frétt, sem gæti þess vegna verið til­bún­ing­ur, varð til þess að ég varð svo hrædd um barnið mitt að ég gaf skít í hag barna almennt.

Þessi frétt og téðar afleið­ingar hennar hafa þó fengið mig til að skilja kon­urnar í Fram­sókn bet­ur. Ég held að þær séu, þannig lag­að, vel­vilj­aðar mann­eskjur og góðar mömm­ur, frænkur og vin­kon­ur. En ég held að þær eigi það sam­eig­in­legt að hafa á við­kvæmum tíma­punkti lesið eina af þessum illa skrif­uðu fréttum um marg­slung­in, flókin átök fólks hér og þar úti í hinum stóra heimi; eina af ótelj­andi sam­heng­is­lausa fréttum sem við inn­byrðum dag­lega, nán­ast án þess að taka eftir því. Nema að af einni eða annarri ástæðu tóku þær nógu vel eftir þess­ari til­teknu frétt þann dag­inn til að ótt­ast svo um börnin sín að þær urðu reiðu­búnar að kynda undir for­dæm­ingu á öðrum börn­um. Í fljótu bragði, og oftar en ekki ómeð­vit­að, virð­ist eina leiðin til að takast á við ótt­ann sú að finna tákn­gerv­ing fyrir allar hugs­an­­legar hætt­ur. Í augum þeirra varð það Múslim­inn með stóra M-inu. Eða kannski öllu held­ur, ég veit það ekki, en kannski: Útlend­ing­ur­inn.

Odd­viti Fram­sóknar ber blak af skoð­unum sínum með því að segj­ast hafa dvalið á meðal múslima, enda mynd af henni rauð­nefj­aðri með blæju nokkuð áber­andi í kosn­inga­bar­átt­unni. Við þessa fram­sókn­ar­konu vil ég segja: Ég er femínisti sem hætti að þora að klæða son­inn í rauð föt. Málið er að við mann­eskj­­urnar þurfum dag­lega að end­ur­skoða eigin hug­ar­heim, ann­ars endar allt í tómri vit­leysu. Ég vil líka segja að ef þið fram­sókn­ar­konur teljið fram­göngu ykkar til marks um að konur geti allt, þá er ég hér með hætt að vera kona. Ég er karl. Og sonur minn kallar mig Elvis.

Pistill­inn birt­ist fyrst í nýj­ustu útgáfu Kjarn­ans. Lestu hana hér.

Gjaldtaka vegna fiskeldis dugar ekki fyrir kostnaði við bætta stjórnsýslu og eftirlit
Þeir fjármunir sem rekstraraðilar fiskeldis eiga að greiða fyrir afnot af hafsvæðum í íslenskri lögsögu á næsta ári eru minni en það sem ríkissjóður ætlar að setja í bætta stjórnsýslu og eftirlit með fiskeldi.
Kjarninn 19. september 2019
Seðlabanki Bandaríkjanna lækkar vexti og segir óvissu í heimsbúskapnum
Þetta er önnur lækkunin á skömmum tíma, en þar áður höfðu vextir ekki lækkað í áratug.
Kjarninn 18. september 2019
Innlendar eignir nú 72 prósent af eignum lífeyrissjóða
Lífeyrissjóðir landsmanna hafa stækkaðir mikið í eignum talið, á undanförnum árum. Innlán sjóðanna nema tæplega 170 milljörðum.
Kjarninn 18. september 2019
Bergþór Ólason orðinn nefndarformaður á ný
Nýr formaður umhverfis- og samgöngunefndar var kjörinn í dag með tveimur atkvæðum.
Kjarninn 18. september 2019
Íslendingar endurvinna minnst á Norðurlöndunum
Magn heimilisúrgangs á hvern íbúa hér á landi hefur aukist með hverju ári frá hruni og náði magnið nýju hámarki árið 2017 með rúmlega 650 kílóum á hvern íbúa. Jafnframt endurvinna Íslendingar minnst af heimilissorpi af öllum Norðurlöndunum.
Kjarninn 18. september 2019
Takmarka þarf notkun á reiðufé í spilakössum til að stöðva peningaþvætti
Í aðgerðaráætlun gegn peningaþvætti er lagt til að lögum verði breytt þannig að nafnlausir spilarar í spilakössum geti ekki sett háar fjárhæðir í þá, tekið þær síðan út sem vinninga og látið leggja þær inn á sig sem löglega vinninga.
Kjarninn 18. september 2019
Leggj­a enn og aftur fram frum­­varp um refs­ing­ar við tálm­un
Umdeilt tálmunarfrumvarp hefur verið lagt fram á ný á Alþingi.
Kjarninn 18. september 2019
Kristbjörn Árnason
Pantaðar pólitískar tillögur frá OECD og AGS
Leslistinn 18. september 2019
Meira úr sama flokkiPistlar
None