Velgengni Vinstri grænna

Þorvaldur Örn Árnason segist vonast eftir því að íslenska þjóðin sjái til þess að hún fái frábæra stjórn eftir kosningar.

Auglýsing

Sam­kvæmt skoð­ana­könn­unum er Vinstri­hreyf­ingin – grænt fram­boð nú stærsti stjórn­mála­flokk­ur­inn. Meiri­hluti þjóð­ar­innar vill sjá þá hreyf­ingu leiða nýja rík­is­stjórn. Katrín Jak­obs­dóttir hefur áunnið sér fádæma traust og stað­ist gylli­boð um að fara í rík­is­stjórn með flokkum sem stefna í aðra átt. Staðið fast á stefnu­málum síns flokks, þess vegna verið leið­andi í stjórn­ar­and­stöðu allan sinn for­manns­tíma. Nú gæti það breyst.

Þjóðin treyst­ir Vinstri græn­um þegar á bját­ar. Sumt í stefnu VG getur verið óþægi­legt fyrir ein­hverja - rétt eins og það getur verið sárt að gang­ast undir lækn­is­að­gerð – en þó þess virði að leggja á sig í von um bata. Til dæmis mun rík­asti hluti þjóð­ar­innar fá minna í sinn hlut ef fylgt verður stefnu Vinstri grænna og ein­hverjir fram­kvæmdaglaðir fá ekki að virkja og byggja allt sem þá langar til. Eins víst að draumar sumra um að verða auð­ugir og valda­miklir án þess að hafa mikið fyrir því muni ekki ræt­ast. 

En öryggi og vel­gengni þorra þjóð­ar­innar eykst ef Vinstri­hreyf­ingin fær að ráða för. Það er aug­ljóst nú þegar við höfum búið við tvær hægri­st­jórnir í röð sem hvorug hefur haldið út kjör­tíma­bil, þrátt fyrir tal um festu og trausta stjórn. Tvær stjórnir sem hafa leyft fátækt og von­leysi að grafa um sig í góð­æri án þess að reisa rönd við. Stjórnir sem taka sér löng frí og nenna naum­ast að stjórna – og telja lík­lega best að aðhaf­ast sem minnst til að þeir ríku og freku geti farið sínu fram.

Auglýsing

Vinstri­hreyf­ingin – grænt fram­boð er ung, fyllir bráðum tvo ára­tugi. Voru fyrsta ára­tug­inn mjög virk í stjórn­ar­and­stöðu, hörku­dug­leg, mjög áber­andi á Alþingi þrátt fyrir  fáa þing­menn, héldu ótal fundi og nám­skeið og settu fram nýja stefnu í nokkrum mála­flokkum sem þótti frá­leit í byrjun en næsta sjálf­sögð nú. 

Flokk­ur­inn setti strax á fyrstu árum fram allt aðra atvinnu­stefnu. Að inn­kalla fisk­veiði­kvót­ann og úthluta á annan hátt með jafn­ræði og byggða­sjón­ar­mið að leið­ar­ljósi. Setti nátt­úru- og umhverf­is­vernd á odd­inn og barð­ist ötul­lega gegn sívax­andi nátt­úru­eyði­egg­ingu. Barð­ist af festu fyrir frið­sam­legri sam­búð þjóða – að Íslend­ingar beittu áhrifum sínum á alþjóða­vett­vangi í þágu frið­ar. Mót­mæltu inn­rás í Írak og Afganistan og fleiri óþokka­brögðum stór­veld­anna. Voru – og eru – eini flokk­ur­inn sem þorir að krefj­ast þess að Ísland gangi úr vest­ræna hern­að­ar­banda­lag­inu NATO og gangi ekki í Evr­ópu­banda­lag­ið, heldur marki sér ábyrga og sjálf­stæða stefnu.

Vinstri­hreyf­ingin er fem­inískur flokk­ur. Hefur frá upp­hafi barist fyrir kven­frelsi - fyrir því að efla vald kvenna á kostnað úrelts feðra­veld­is. Hefur alla tíð barist fyrir jöfn­uði og að hagur þeirra sem minnst hafa og veikast standa verði bætt­ur. Hefur viljað skatt­leggja ofur­gróða og girða fyrir skattsvik, m.a. það þegar erlendir stór­iðjuf­urstar flytja úr landi gróða sem hér skap­ast fyrir til­verkan íslensks vinnu­afls og íslenskra nátt­úru­gæða. Leggja áherslu á annað en meng­andi stór­iðju. Þessi stefnu­mál voru talin frá­leit í byrjun en æ fleiri átta sig nú á að þau eru það sem koma skal. 

Vinstri græn voru í rík­is­stjórn eitt kjör­dæma­bil. Langstærsta verk­efnið var að koma Íslandi aftur á lapp­irnar eftir hrun sem var afleið­ing villtr­ar, óheftrar frjáls­hyggju­stefnu Sjálf­stæð­is­flokks­ins með stuðn­ingi Fram­sóknar og Krata. Björg­unin tók­st, svo eftir var tek­ið, vel­ferð­ar­kerfið varið og hags­munir þeirra verst stöddu. Allt var á ferð upp á við þegar hægri­st­jórnir tóku við. Sumt af þessu hefði mátt gera bet­ur, eftir á að hyggja, og mik­ill skaði að hægriöfl­unum tókst að stöðva úrbætur í fisk­veiði­stjórn­un og sam­þykkt nýrrar stjórn­ar­skrár. Kjör­tíma­bilið ent­ist ekki til að koma nema fáum stefnu­mál­um VG í far­veg, t.d. misstu allt of margir hús­næðið og áætlun um að gera ungu fólki kleift að eign­ast þak yfir höf­uðið eða leigja á sann­gjörnum kjörum náði ekki fram, enda land­ið stór­skuldugt og undir járn­hæl Alþjóða gjald­eyr­is­sjóðs­ins. Þrá­hyggja Sam­fylk­ing­ar­innar um að troða Íslandi í Evr­ópu­banda­lagið eitr­aði rík­is­stjórn­ar­sam­starfið og það reyndi rosa­lega á þing­menn og ráð­herra VG. Katrín var mennta­mála­ráð­herra vinstri stjórn­ar­innar og tókst hávaðalaust, þrátt fyrir ömur­legar aðstæð­ur, að efla mennta­kerf­ið, m.a. með mennt­un­ar­til­boðum fyrir atvinnu­lausa.

Það er ánægju­legt að sjá í skoð­ana­könn­unum að meiri­hluti þjóð­ar­innar treystir nú á Vinstri­hreyf­ing­una – grænt fram­boð. Kann­an­irn­ar ­gefa vís­bend­ingar – og von – en úrslit kosn­ing­anna gilda. Vinstri­hreyf­ingin hefur úr litlum fjár­munum að spila til að kynna sín stefnu­mál, en félags- og stuðn­ings­menn gera allt sem þeir geta til að kosn­ing­arnar verði á sama veg og kann­an­irn­ar. Spenn­andi tím­i fram und­an! Von­andi sér þjóðin til þess að allt fari vel og við fáum frá­bæra stjórn eftir kosn­ing­ar.

Höf­undur er líf­fræð­ingur og eft­ir­launa­mað­ur, í stjórn VG á Suð­ur­nesj­um.

Meira úr sama flokkiAðsendar greinar