Barnabækur og norska leiðin

Margrét Tryggvadóttir barnabókahöfundur vill tryggja íslenskum börnum greiðan aðgang að nýjum vönduðum og skemmtilegum bókum, líkt og gert hefur verið í Noregi.

Auglýsing

Það var gaman að heyra Lilju Alfreðs­dótt­ur, mennta- og menn­ing­ar­mála­ráð­herra, til­kynna að styrkja ætti útgáfu barna- og ung­linga­bóka og sér­lega við­eig­andi að hún not­aði tæki­færið á Sögum – Verð­launa­há­tíð barn­anna til þess. Litlar upp­lýs­ingar hafa þó fylgt um með hvaða hætti eigi að veita styrki úr þessum barna- og ung­linga­bóka­sjóði. Sama frétta­til­kynn­ingin hefur þó birst á vef ráðu­neyt­is­ins og hjá Mið­stöð íslenskra bók­mennta. Þar segir að nýjum styrkja­flokki verði bætt við styrki mið­stöðv­ar­innar frá og með næsta ári og sé það liður í að styðja við og efla útgáfu á efni fyrir yngri les­end­ur. Vitnað er til orða Lilju: „Eitt það mik­il­væg­asta sem við getum gert til þess að efla læsi í land­inu til fram­tíðar og standa vörð um tungu­málið okkar er að tryggja aðgengi barna og ung­menna að bókum við þeirra hæfi.“

Ekki gæti ég verið ráð­herr­anum meira sam­mála. Ég er þó ekki viss um að sú aðferð sem hér virð­ist hafa orðið ofan á, þ.e. að styrkja útgáfu bóka fyrir börn og ung­linga sér­stak­lega, leysi vand­ann. Hér verð ég að gera fyr­ir­vara við efa­semdir mínar þar sem litlar upp­lýs­ingar liggja fyrir um styrk­ina en í áður­nefndri frétta­til­kynn­ingu segir að fyr­ir­komu­lag styrkj­anna og umsókn­ar­ferlið verði nánar kynnt síð­ar. „Styrkir til útgáfu“ bendir þó til þess að pen­ing­arnir eigi að renna til útgef­enda. Og það er svo sem ekki van­þörf á slíkum styrkj­um.

Þegar ráð­herr­ann til­kynnti um styrk­ina vís­aði hún til mál­þings­ins „Barnið vex en bókin ekki“ sem ung­lingar í Haga­skóla stóðu fyr­ir. Þar bentu krakk­arnir rétti­lega á að það koma alls ekki út nægi­lega margar bækur fyrir ung­linga á Íslandi. Það er sann­ar­lega satt og rétt en það vanda­mál verður ekki ein­ungis leyst með styrkjum til útgef­enda. Það þurfa nefni­lega ein­hverjir líka að skrifa bæk­urnar og svo verða þær að rata til krakk­anna.

Auglýsing

Rót vand­ans er að það fæð­ast alltof fá börn á Íslandi til að standa undir mark­aði með barna­bæk­ur. Í hverjum árgangi eru ein­ungis 4.-5.000 börn. Bók fyrir krakka sem eru nýlega farin að lesa sjálf hentar kannski aðeins fyrir einn eða tvo árganga svo mark­hóp­ur­inn er smár. Fái 10% sex ára barna bók­ina í jóla­gjöf eru það ein­ungis um 450 ein­tök og langt í að útgáfan standi undir sér. Annar vandi er sá að mark­aðslög­málin hafa að mestu verið látin stýra barna­bóka­út­gáfu hér á landi. Það sér hver maður að það er ekki væn­legt til árang­urs á örmark­aði ef mark­miðið er annað en að leggja tungu­málið nið­ur.

Til ein­föld­unar má segja að vandi barna­bóka á Íslandi sé þrí­þætt­ur. Í fyrsta lagi stendur útgáfa á efni fyrir börn sjaldn­ast undir sér. Mark­að­ur­inn er of lít­ill, börnin of fá, barna­bæk­urnar ódýr­ari út úr búð en aðrar bækur en fram­leiðslu­kostn­aður oft hár, bæk­urnar dýrar í hönn­un, mynd­skreyttar og lit­prent­að­ar, auk þess sem papp­ír­inn og kápan þarf að þola með­ferð lít­illa handa. Í öðru lagi getur ekki nokkur maður lifað af því að skrifa barna­bækur á Íslandi. Höf­unda­launin eru hlut­fall af heild­sölu­verði bóka og þar sem barna­bækur eru ódýr­ari en full­orð­ins­bækur og mark­hóp­ur­inn smærri fá höf­und­arnir minna greitt fyrir vinnu sína. Auk þess koma oftar tveir höf­undar að verk­inu, t.d. texta­höf­undur og teikn­ari, sem skipta þá með sér höf­unda­laun­um. Fáir barna- og ung­linga­bóka­höf­undar hafa fengið starfs­laun lista­manna og sjaldn­ast fá þeir meira en 3-6 mán­uði. Það er því fjár­hags­lega glóru­laust að leggja fyrir sig skrif barna- og ung­linga­bóka. Þriðji vand­inn fellst í dreif­ingu bókanna. Börn eign­ast helst bók á jól­um. Sum fá margar að gjöf, önnur eng­ar. Í lögum um grunn­skóla segir að í hverjum skóla skuli vera bóka­safn. Þar segir hins vegar ekk­ert um hvað telj­ist vera bóka­safn, hvort bæk­urnar þurfi að vera nýjar og spenn­andi og bóka­kost­inum við­hald­ið. Heldur ekk­ert um það hvort bóka­safnið eigi að vera börn­unum opið og aðgengi­legt. Bóka­kostur skóla og leik­skóla er sums staðar góð­ur, nýjar bækur keyptar reglu­legar og þær aðgengi­legar börnum en ann­ars staðar eru bóka­safn vart fyrir hendi, fáar bækur til og starf á skóla­safni lítið og mark­laust. Slíkur aðstöðu­munur felur í sér brot á jöfnum rétti barna til náms. Börn eru upp á okkur full­orðna fólkið komið þegar kemur að því að nálg­ast bæk­ur. Sjái for­eldrar eða for­ráða­menn barna ekki til þess að krakk­arnir þeirra hafi góðan aðgang að bókum sem hæfa þeirra aldri og end­ur­spegla sam­tíma þeirra og upp­runa verður sam­fé­lagið að sjá til þess og auð­veld­ast er að gera það í gegnum skól­ana. Þeir skólar sem hlúa vel að bóka­safn­inu sínu hafa þó ekki aðgang að nægi­lega mörg­um, áhuga­verðum bók­um, eins og krakk­arnir í Haga­skóla bentu á, því skrif­aðar og útgefnar bækur eru ein­fald­lega of fáar.

Þennan víta­hring verður að rjúfa en það verður ekki gert með því einu að styrkja útgef­end­ur. Meira verður að koma til. Sem betur fer má líta til ann­arra þjóða og óþarfi fyrir okkur að finna upp hjól­ið. Norð­menn skil­greina tungu­málið sitt sem örtungu­mál í útrým­ing­ar­hættu sem beri að styðja og styrkja með ráðum og dáð. Í Nor­egi er starf­rækt sér­stakt inn­kaupa­ráð sem kaupir ákveð­inn ein­taka­fjölda af öllum almenni­legum norskum barna­bók­um, þó ekki fleiri en eina frá hverjum höf­undi á hverju ári. Bæk­urnar eru keyptar á föstu verði óháðu mark­aðs­verði (þótt heim­ilt sé að hækka eða lækka greiðslur þegar ástæða er til). Greiðslan er styrkur sem skipt­ist á milli útgef­and­ans og höf­und­ar­ins en í stað­inn fær inn­kaupa­stofn­unin ein­tök af bók­inni sem dreift er á almenn­ings­bóka­söfn og söfn grunn- og leik­skóla. Norska leiðin tryggir bæði höf­undum og útgef­endum „sölu“ svo bæði skrifin og útgáfan standa undir sér og síð­ast en ekki síst, öllum norskum börn greiðan aðgang að nýjum vönd­uðum og skemmti­legum bók­um. Styrkir til íslenskra útgef­enda kunna að vera nauð­syn­legir en þeir munu hvorki fjölga höf­undum né auka aðgengi barna að nýj­um, íslenskum bók­um. Til þess að fá hjólið til að snú­ast þarf að horfa á heild­ar­mynd­ina.

Höf­undur er barna­bóka­höf­undur og situr í stjórn Rit­höf­unda­sam­bands Íslands og SÍUNG – Sam­taka íslenskra barna- og ung­linga­bóka­höf­unda

Meira úr sama flokkiAðsendar greinar