Ég vil ekki verða húsþræll

Sanna Magdalena Mörtudóttir segir að sósíalistar vilji meira en eitthvað notalegt sem valdið er til í að rétta fáeinum þeirra. Þeir vilji eitthvað frábært, eitthvað magnað, eitthvað byltingarkennt.

Auglýsing

Malcolm X ­tal­aði um grund­vall­ar­mun­inn á hús­þrælum og þræl­unum út á akrin­um. Hús­þrælar voru nokkrir svartir þrælar sem fengu að búa í húsi þræla­hald­ar­ans, hvíta hús­inu á meðan aðrir þræl­uðu á akrinum og sváfu á beru mold­ar­gólf­inu í kof­aræksn­um. Hús­þræl­arnir sváfu á dýnum í kjall­ara hvíta húss­ins, fengu mat­ar­af­ganga af borði hús­bónd­ans, gengu í fötum af hús­bónd­an­um, þrifu hús­ið, sáu um mat­inn og gættu barna hús­bónd­ans. Þeir voru hluti af húsi þræla­hald­ar­ans þótt þeir hafi ekki haft neinn rétt og að hús­haldið sner­ist ekki um þarfir þeirra. En líf þeirra var mun þol­an­legra en líf þræl­anna á akrin­um. Það rigndi ekki inn á þá á nótt­inni, þeir voru ekki barðir með svipum ef þeir héldu sig á mott­unni og þeir fóru ekki svangir að sofa örþreyttir eftir langan vinnu­dag undir brenn­heitri sól­inni. Svo fram­ar­lega sem þeir rugg­uðu ekki bátnum gátu þeir lifað við aðstæður sem voru svo miklu bærilegri en líf þræl­anna á akrin­um. Í sam­an­burði við akur­inn var líf hús­þræl­anna lúx­us. Hús­þræl­arnir mátu það sem hags­muni sína að við­halda hvíta hús­inu þótt vald þess væri ekki þeirra vald.

Þegar þræl­arnir á akrinum litu til hvíta húss­ins ósk­uðu þeir hins vegar að það myndi brenna. Hvíta húsið var kúg­un­ar­vald­ið, valdið sem svipti þá frels­inu, nið­ur­lægði þá, vildi brjóta þá nið­ur. Þeir sungu bar­áttu­söngva og sálma til að við­halda von sinni um að losna undan kúgun hvíta húss­ins. Hús­þræl­arnir sungu ekki. Aldrei hef ég vitað til þess að neinn sálmur hafi verið sam­inn af hús­þræl. Hús­þræl­arnir reyndu að tala og hegða sér eins og hús­bænd­urn­ir.

Þræl­arnir á akrinum sættu sig ekki við aðstæður sína, þeir sættu sig ekki við hungrið, þrælk­un­ina og ófrels­ið. Og þeir sættu sig ekki við hið órétt­láta kerfi, sáu í gegnum það. Þeir reyndu því ekki að semja við hús­bænd­urna um stytt­ingu vinnu­vik­una, um stærri mat­ar­skammt eða um mjúka dýnu. Þeir sömdu ekki við þræla­haldar­ann um að fá að hlaupa 30 metra í nótt heldur hlupu þeir eins og fætur tog­uðu, flúðu ástandið og leit­uðu að frelsi. Þeirra bar­átta gat ekki farið fram á for­sendum hvíta húss­ins. Þau höfðu séð of marga þræla hverfa þangað inn með hlekki um háls­inn og koma út með gam­alt háls­tau af hús­bónd­an­um, reyna að sefa þræl­ana á akrin­um, telja þeim trú um að þeir hefðu sama hags­muni og hús­bónd­inn. Ef hús­bónd­inn hefur það gott, þá munum við líka hafa það gott, höfðu hús­þræl­arnir sagt. Trúið mér, ég er svartur eins og þið.

Auglýsing

Fjölda­hreyf­ing þræl­anna á akrinum sner­ist um að hafna erindi hús­þræl­anna, erindi þræla­hald­ar­ans sem þeir vildu bera út á akur­inn. Fjölda­hreyf­ing þræl­anna á akrinum var sam­staða gegn órétt­læt­inu. Ekki beiðni um eilítið stærri mat­ar­skammt. Heldur sam­staða um að fella hið órétt­láta kerfi. Og þeir fyr­ir­litu hús­þræl­inn ekk­ert minna en þræla­haldar­ann.

Auð­vitað var það freist­ing fyrir þræl á akrinum að hegða sér vel, beygja sig undir valdið og von­ast til þess að hann verði kall­aður til starfa í hvíta hús­inu, kom­ast inn í ylinn og fá að taka þátt í hús­hald­inu þótt það sé snú­ist ekki um hans þarfir og vænt­ing­ar. Lífið á akrinum var óbæri­legt, þar var vonin veik og brast oft á dag. En ef allir þræl­arnir á akrinum hefðu haft það eina mark­mið að kom­ast að í hvíta hús­inu hefði bar­átta þræl­ana fyrir frels­inu aldrei unn­ist. Hún hefði orðið enda­laus end­ur­tekn­ing sömu sög­unn­ar, um þræl­inn sem losn­aði við járn­hlekk­ina til að setja á sig ósýni­lega hlekki hug­ar­fars­ins fyrir mýkri dýnu, heit­ari mat og þak sem rigndi ekki í gegn­um.

Það er nota­legra að búa í villu hvíta manns­ins, en það er ákvörðun um að taka enga áhættu og um að fórna mögu­leik­anum á að bar­áttan skili raun­veru­legum árangri. Sá sem tekur ákvörðun um að ganga inn í hvíta húsið mun að öllum lík­indum verða samdauna vald­inu og fara á skömmum tíma að tala eins og hús­bónd­inn.

Við sós­í­alistar viljum meira en eitt­hvað nota­legt sem valdið er til í að rétta fáeinum af okk­ur. Við viljum eitt­hvað frá­bært, við viljum eitt­hvað magn­að, við viljum eitt­hvað bylt­ing­ar­kennt. Við viljum sýna kraft á við þann sem Hari­et Tu­bman ­bjó að þegar hún flúði úr þræla­haldi en snéri svo aftur á sömu slóð­ir, hélt út í óviss­una og frels­aði fleiri bræður og syst­ur. Hún frels­aði þræl­ana á akrin­um. Það var hennar fólk. Hún átti ekk­ert erindi við hús­þræl­ana.

Með stofn­un, fram­boði og nú góðu fylgi Sós­í­alista­flokks­ins í kosn­ingum heyrum við háværar kröfur hinna valda­lausu um að kom­ast að borð­inu þar sem ákvarð­anir eru teknar og að valdið sé fært til fólks­ins. Til að vinna að því munum við ekki gefa neinn afslátt. Það er engin von að okkur tak­ist að byggja upp sterka hreyf­ingu hinna valda­lausu bundin við sam­komu­lag við hægri öflin og miðj­una í stjórn­mál­un­um. Við munum ekki geta unnið að hags­munum fólks­ins á akrinum liggj­andi á dýnu í kjall­ara þræla­hald­ar­ans.

Ég sé að ég geti gert meira út á akrinum með kúg­aða fólk­inu en með því að horfa á það út um glugga á húsi hvíta manns­ins. Mig langar að nota þau völd og áhrif sem þið gáfuð mér með því að vinna með ykkur út á akrin­um, syngja söngvana með ykkur og skipu­leggja hvernig við getum hrakið þræla­haldar­ann út úr hús­inu, burt úr lífi okk­ar. Ég fæ mig ekki til þess að fara með þau völd og áhrif sem þið færðuð mér inn í húsið og gefa hús­bónd­anum og hús­þrælum hans þau, til að við­halda valdi hans yfir okk­ur. Mig langar ekki að verða eins og hús­bónd­inn. Þegar hús­bónd­inn og hús­þræl­arnir hæla mér og vilja benda á hvað ég er klár og fín, hvað ég myndi passa vel í þeirra hóp, veit ég að ég verð að vara mig. Öll bar­átta mín í gegnum fátækt, for­dóma og valda­leysi var ekki háð til að sleppa inn í hvíta húsið og skilja aðra eftir á akrin­um.

Ég hlakka til að vinna með ykkur að upp­bygg­ingu öfl­ugrar fjölda­hreyf­ingar hinna valda­lausu. Ég hlakka til að þjóna ykk­ur, vera rödd ykkar inn í borg­ar­stjórn. Til að sinna því mun ég dvelja í bar­áttu ykkar hvar sem hún er háð. Þaðan mun ég sækja erindi ykkar og gera það erindi að mínu inn í borg­ar­stjórn. Með því að hafna dýn­unni í kjall­ar­anum í hvíta hús­inu er ég ekki að hafna völd­um. Með því að hafna dýn­unni er ég tryggja að ég geti sótt mér vald og afl í bar­áttu ykk­ar. Það er bara ein leið til valda­leysis fyrir okkur þræl­ana á akrin­um, það er að yfir­gefa hóp­inn og ger­ast hús­þræll.

Höf­undur er borg­ar­full­trúi Sós­í­alista­flokks Íslands.

Meira úr sama flokkiAðsendar greinar