Þessi færsla er úr eldra greinasafni Kjarnans og gæti þess vegna birst furðulega.

Óbyggðirnar kalla

pall-asgeir.jpg
Auglýsing

Nýja árið rís flug­bratt úr flatneskju dag­anna eins og dæmi­gert stapa­fjall frá ísöld­inni skriður­unnið hið neðra en girt ókleifum hamra­beltum ofar. Í skugga fjalls­ins vafra nývakn­aðir ves­al­ingar tútnir af hangi­kjötsáti og slef­andi syk­ur­lopa síð­ast étnu Macin­tos­hmol­anna. Þeir nudda mara­þon­sjón­varps­þáttaglápsstír­urnar úr augum sér og hefja augu sín til fjall­anna með svar­dögum um nýtt líf.

Í upp­hafi hvers árs hefst skipu­leg úti­vistar og fjall­göngu­dag­skrá margra félaga og fyr­ir­tækja og þau reyna að lokka sófa­kart­öfl­urnar til sín með lof­orðum um að breyta þeim í tign­ar­lega og krón­hjörtum­líka fjall­göngugarpa, þrí­þraut­ar­kepp­endur og nátt­úru­börn.

Val­kvíði og ákvörð­un­ar­fælni



Í þessum menn­ing­ar­kima gengur um þessar mundir á með linnu­lausum kynn­ing­ar­fundum með fjalla­list­um, leið­bein­ing­um, fata­sýn­ingum og end­ur­fund­um. Mis­mun­andi stórir klasar göngu­manna sveima frá einum fundi til ann­ars og bera saman verð og dag­skrá en yfir vötn­unum svífur þykkt ský af val­kvíða og ákvörð­un­ar­fælni.

Við höfum fórnað ein­hverju af okkar nátt­úru­lega eðli fyrir þæg­indi og munað og á leið­inni að lát­lausri vellíðan höfum við orðið við­skila við hina ein­földu lífs­gæði sem aldrei hafa tapað gildi sínu.

Auglýsing

Að öllu skopi slepptu þá blundar lík­lega í hjörtum allra löng­unin til þess að vera úti að leika sér í snjó­sköfl­um, renna sér á rass­inum niður brekkur æpandi og skrækj­andi eða gang­andi í hljóðri andakt um snævi­hlaðna skóga eða blásna og frosna mela.

Við eigum í hug­skoti okkar draum­inn um að halda til fjalla og koma blóð­inu á hreyf­ingu, takast á við sjálf okkur og vet­ur­inn í hópi glaðra félaga. Við sjáum okkur í draumi sitj­andi með rjóðar kinnar í víð­sýnum fjalla­sal með heitt kakó í boll­an­um, heima­bakað rúg­brauð með kæfu og finnum gleð­ina sem þýtur í blóð­inu þegar tind­ur­inn er sigr­að­ur.

Þótt nátt­úran sofi undir sköfl­unum þá kallar hún á okkur og við heyrum það gegnum klið­inn frá sjón­varp­inu, áhyggj­unum af vinn­unni, fjár­mál­un­um, börn­un­um, fram­tíð­inni og skuld­bind­ing­un­um.

Þessi rödd kallar á okkur því þótt við höfum komið okkur vel fyrir í mjúkum stólum inni í upp­hit­uðum hús­um, sof­andi á heilsu­dýn­um, akandi í bílum með sírenn­andi afþr­ey­ingu og upp­lýs­ingar í eyrum og augum þá er þetta ekki okkar nátt­úru­lega umhverfi.

Við komum ekki niður úr trjánum fyrir þetta. Við höfum fórnað ein­hverju af okkar nátt­úru­lega eðli fyrir þæg­indi og munað og á leið­inni að lát­lausri vellíðan höfum við orðið við­skila við hina ein­földu lífs­gæði sem aldrei hafa tapað gildi sínu.

Nátt­úran hið eina rétta heim­kynni manns­ins



Um leið og við stígum út út bílnum og höldum til fjalla með vind­inn í hár­inu, frostið nar­t­andi í kinn­arnar eða sól­ina sem strýkur okkur og rign­ing­una sem slær okkur utan undir þá finnum við hvernig eitt­hvað verður rétt á ný. Brotið sem vant­aði í heild­ar­mynd­ina dettur allt í einu á sinn rétta stað og í vit­und okkur kviknar á skiln­ing­ar­vitum sem sofa á mal­bik­inu. Við finnum aftur í eðli okkar dýrið sem við erum öll undir merkjafatn­að­inum og aukakíló­unum og allt í einu verður auð­velt að hugsa og sjá vanda­mál hvers­dags­ins í öðru ljósi. Þetta ger­ist allt vegna þess að nátt­úran er hið eina rétta heim­kynni manns­ins og þar og ein­ungis þar er hann eins og hann á að sér að vera.

Það er nefni­lega ekki hægt að sýn­ast í erf­iðum fjall­göng­um. Nátt­úran kallar fram okkar rétta eðli og skap­höfn og sýnir okkur í veik­leika og styrk­leika og opnar þannig leið­ina að hjarta okkar.

Nátt­úran býr yfir græð­andi og styrkj­andi eig­in­leikum sem eng­inn tækja­salur í lík­ams­rækt getur líkt eft­ir. Sá sem gengur vask­lega eftir snævi­þöktum stíg með svalan vind á kinn í stefnu á tind­inn á fátt sam­eig­in­legt með þeim sem puðar á skíða­vél eða hlaupa­bretti með útvarp í eyr­unum og sjón­varp fyrir aug­um, nema hugs­an­lega það að þeir brenna kannski sama fjölda hita­ein­inga á hverri klukku­stund.

Um þennan lækn­inga­mátt nátt­úr­unnar hafa menn lengi vitað eins og eft­ir­far­andi erindi ber vitni um:

„Þegar lundin þín er hrelld

þessum hlýddu orð­um.

Gakktu með sjó og sittu við eld

svo kvað völvan forð­u­m.“

Guð­mundur Ein­ars­son frá Mið­dal sem var frum­kvöð­ull í fjalla­mennsku og nátt­úru­dýrkun á Íslandi kunni einnig vel að koma orðum að upp­lifun sinni. Í bók sinni Fjalla­mennska sem kom út 1946 segir Guð­mundur í skemmti­legri grein sem heitir Lík­ams­mennt og fjalla­ferð­ir: „Fjall­göngu­mað­ur­inn eign­ast víð­sýni og bjart­sýni í tvennum skiln­ingi. Hann ber höfuð sitt hátt og frjáls­mann­lega, brjóstið verður hvelft og gang­ur­inn örugg­ur. Stúlk­urnar fá auk þessa eitt­hvað af frjáls­leik hind­ar­inn­ar, og fjar­lægðir vaxa þeim ekki í aug­um.“ Guð­mundur segir líka þegar fjallað er um öryggi í fjall­göng­um: „Fleiri og voða­legri slys hljót­ast af hreyf­ing­ar­leysi en fjall­göng­um.“

Ég hef stjórnað göngu­hópum Ferða­fé­lags Íslands í fimm ár sam­fleytt og veit að Guð­mundur hafði rétt fyrir sér. Ég hef séð fólk stæl­ast og vaxa með þeim verk­efnum sem það setur sér. Ég hef séð það létt­ast og styrkjast, eign­ast fjöld­ann af nýjum vinum og stundum finna ást­ina. Það er nefni­lega ekki hægt að sýn­ast í erf­iðum fjall­göng­um. Nátt­úran kallar fram okkar rétta eðli og skap­höfn og sýnir okkur í veik­leika og styrk­leika og opnar þannig leið­ina að hjarta okk­ar.

Segir ríkasta hlutann kerfisbundið nýta sér glufur til að borga ekki skatta
Formaður VR segir að grunnstefið í baráttu verkalýðsfélaganna sé að laga stöðu þeirra sem nái ekki endum saman. Það þurfi kerfisbreytingar og hægt sé að búa til svigrúm til aðgerða með því að koma í veg fyrir 100 milljarða króna skattsvik.
Kjarninn 23. febrúar 2019
Hallgerður Hauksdóttir
Óverjandi herferð gegn hvölum
Kjarninn 23. febrúar 2019
Hæfileikar eru alls staðar en tækifærin ekki
Fjöldi alþjóðlegra samtaka og einstaklinga hefur barist fyrir því að auka fjölbreytni og sýnileika minnihlutahópa innan hugbúnaðar- og tæknigeirans. Ein þeirra er Sheree Atcheson en hún hefur vakið athygli á alþjóðlegum vettvangi fyrir frumkvöðlavinnu.
Kjarninn 23. febrúar 2019
Hefur ekki orðið var við mikla eftirspurn eftir íslenskum stjórnendum á alþjóðavettvangi
Ragnar Þór Ingólfsson, formaður VR, segir verkalýðsfélögin geta bent á hinar miklu hækkanir sem ráðamenn og bankastjórar hafi tekið sér þegar þeir ræða við sína félagsmenn um átök á vinnumarkaði.
Kjarninn 23. febrúar 2019
Klikkið
Klikkið
Réttindi fatlaðs fólks - Viðtal við Sigurjón Unnar Sveinsson
Kjarninn 23. febrúar 2019
„Líkamar intersex fólks eru ekki mistök sem þarf að leiðrétta“
Samtökin Amnesty International skora á íslensk stjórnvöld að tryggja og vernda jafna meðferð einstaklinga með ódæmigerð líffræðileg kyneinkenni, bæði í lögum og framkvæmd. Yfir 68 börn fæðast hér á landi með ódæmigerð kyneinkenni á hverju ári.
Kjarninn 23. febrúar 2019
Óútskýrt hvers vegna aðalfundi Íslandspósts var frestað
Íslandspóstur er í eigu ríkisins, en rekstur fyrirtækisins hefur gengið erfiðlega að undanförnu.
Kjarninn 23. febrúar 2019
Viðar Freyr Guðmundsson
Mikill er máttur minnihlutans
Leslistinn 23. febrúar 2019
Meira úr sama flokkiPistlar
None