Forseti landsins

Auglýsing

Einu sinni átti ég land. Ég var bara smá­stelpa en ég átti mjúka móa sem ilm­uðu af blóð­bergi og þar mátti gleyma sér heilu dag­ana meðan lóan og spó­inn köll­uð­ust á og Esjan skipti lit­um. Stundum fór ég út í móa til að leika mér, stundum til að gráta, stundum bara til að sitja uppi á Álfa­steini og horfa dreymin yfir Mos­fells­dal­inn.

Börn sem eiga heima í sveit verða litlir kóngar sem eyrna­merkja sér hvern stein og hverja þúfu. En ég átti þessa móa ekki ein. Sá sem átti mest í þeim var afi minn sem gekk létt­stígur út í holtið á hverjum morgni, stikl­aði á steinum og tal­aði við fugl­ana. Suma daga slóst ég í för með honum og hund­inum og þá gengum við upp að steini sem hann kall­aði Álfa­stein og vís­aði í beinni sjón­línu út í gamla húsið í Lax­nesi þar sem hann hafði búið þegar hann var lít­ill strák­ur. Hann sagði mér frá fólk­inu sínu þar, pabba sínum sem hafði ræktað landið og hlúð að því og hann sagði mér að í steinum byggi lítið fólk sem gætti lands­ins og hefði verið svo vænt að skilja þar eftir fullan poka af rauðum og hvítum Bis­mark-brjóst­sykri handa mér því ég væri svo væn að rífa aldrei upp mosa eins og sum óþekk börn.

Og við bruddum brjóst­syk­ur­inn, ég, afi minn og tann­lausi hund­ur­inn okkar, og allt var lif­andi allt um kring; berja­lyng­ið, smá­stein­arnir og strá­in, mos­inn og litlu blóm­in.

Auglýsing

Um hádeg­is­bil, nán­ast á hverjum degi, rauk afi minn síðan upp til handa og fóta þegar hann gekk niður stig­ann í Gljúfra­steini, nýbú­inn að baða sig fyrir hádeg­is­mat­inn, því alltaf varð honum litið út um glugg­ann við miðjan stig­ann og alltaf blasti við honum sama sjón: Hest­arnir hans Póra í Lax­nesi að naga móana niður í rót.

Hann sagði þetta vera dýra­níð og nátt­úr­u­níð af verstu sort. En hann gat ekk­ert gert, sama hvernig hann fjarg­viðr­að­ist og skamm­að­ist og var­aði fólk við. Því hesta­bónd­inn var í rjúk­andi feitum við­skiptum og senni­lega með nógu góð tök á hrepps­nefnd­inni til að þetta fengi að við­gang­ast ár eftir ár – og enn þann dag í dag.

Um dag­inn fór ég í fyrsta skipti í mörg ár í göngutúr í holt­inu við æsku­heim­ili mitt, nýkomin frá útlönd­um.

Það var í einu orði sagt hræði­legt að sjá land­ið. Þarna voru ekki lengur móar. Þarna var skrælnað lyng í mold­ar­flög­um, ryðg­aður gadda­vír, hrossa­skít­ur. Girð­ing, sem mig grun­aði að væri ef til vill raf­magns­girð­ing, risti holtið þvert við hlið­ina á breiðri reið­götu sem breiddi úr sér í báða enda, nán­ast jafn breið og þjóð­veg­ur­inn. Hinum megin við girð­ing­una voru stærð­ar­innar lúpínu­beð sem skriðu yfir mold­ar­flæm­in. En mín meg­in: Ekki neitt.

Mér lá við gráti.

Mikið mátt þú skamm­ast þín, Póri í Lax­nessi. Karlkjáni með doll­ara­seðl­ana upp úr rass­skor­unni á reið­bux­unum þín­um. Skammastu þín fyrir að eyði­leggja nátt­úru Íslands og skammastu þín fyrir að fara svona illa með hest­ana þína að bjóða þeim upp á strá og mold. Og skammist þið ykkar líka, þið sem hafði leyft þessu þrí­hrossi að kom­ast upp með að eyði­leggja svona óheyri­lega mik­ið.

En þar sem ég sat þarna, á gamla Álfa­stein­inum okkar afa, varð mér hugsað til Andra Snæs Magna­sonar og Mar­grétar Sjafnar Torp, eig­in­konu hans. Í höfði mér berg­mál­aði vissan um að þetta land þyrfti sér tals­mann. Þetta land, Ísland. Því sann­leik­ur­inn er sá að svo víða ver eng­inn nátt­úr­una.

For­seti Íslands getur ekki sagt að hann ætli bæði að vera for­seti þeirra sem eyði­leggja landið og þeirra sem vilja líkna því. Því land­ið, landið sjálft, þarf að eiga sér for­seta. For­set­inn þarf að vera for­seti lands­ins, ekki bara fólks­ins.

Þarna á stein­inum sá ég Mar­gréti Sjöfn fyrir mér. Ekki bara af því að í tíg­ul­leika sínum lík­ist hún álf­konu heldur af því að einu sinni, fyrir mörgum árum, spurði ég hana af hverju hún hefði valið að vera hjúkr­un­ar­fræð­ingur frekar en lækn­ir. Hún sagði að það væri af því að hún vildi hafa sem mesta nálægð við sjúk­ling­ana. Líkna þeim. Hún er mann­eskja sem hefur fylgt ófáum mann­eskjum síð­asta spöl­inn og lifir fyrir að líkna.

Þau hjónin eru það bæði. Því svo lengi sem ég man eftir Andra Snæ hefur hann barist fyrir því að bjarga Íslandi frá Íslend­ing­um. Körlum og kerl­ingum eins og Póra í Lax­nessi sem eygja ekki nátt­úr­una heldur bara pen­inga. Það sem hefur lifað og dafnað í þús­undir ára er skemmt á auga­bragði svo firrt fólk geti keypt sér nýtt sófa­sett eða farið í skemmti­sigl­ingu, gott ef ekki stofnað póst­kassa­fyr­ir­tæki á suð­rænni eyju og sent þangað féð sem ætti með réttu að vera burð­ar­stoð sam­fé­lags­ins.

Við hin vorum bara ungskáld með hor þegar Andri Snær var far­inn að nota hverja dauða stund til að berj­ast gegn rányrkju. Berj­ast fyrir börn­unum okk­ar, þá ennþá ófædd­um; fram­tíð­inni og land­inu. Hann virkj­aði fólk til að hugsa, skilja og sjá hvað væri að ger­ast í kringum það. Hann var aldrei að þessu í póli­tísku hags­muna­poti heldur ein­ungis til að bjarga því sem afi hans og amma höfðu kennt honum að væri svo dýr­mætt að eng­inn fengi hönd á það fest.

Hann er ennþá að berj­ast fyrir því sem á sér fáa tals­menn en heldur okkur á lífi.

Ég hef séð til hans í útlönd­um. Að halda fyr­ir­lestra um þetta land sem hann elskar svo mikið að sumir hata hann. Og hann talar máli lands­ins með ein­dæmum vel. Frjór og bein­skeyttur hug­sjóna­maður sem veit að réttur nátt­úr­unnar á að vera jafn sjálf­sagður og réttur manna. Starf hans í þágu nátt­úr­unnar vegur jafn þungt og allt það sem Vig­dís Finn­boga­dóttir gaf okk­ur, konum og körlum, með til­veru sinni.

Mig grunar að margir átti sig ekki á hversu mikið Andri Snær hefur nú þegar gefið okk­ur. Hann hef­ur, að mínu mati, vakið heilu kyn­slóð­irnar til vit­undar um nátt­úr­una og til­veru­rétt hennar og fengið fólk til að hugsa hlut­ina upp á nýtt.

Ég veit að það er margt gott að segja um ýmsa aðra fram­bjóð­endur í þessum for­seta­kosn­ing­um.  En það væri rangt að kjósa ekki Andra Snæ eftir allt sem hann hefur gert fyrir landið og þá um leið sam­fé­lag­ið, innan lands jafnt sem utan, í bráðum tvo ára­tugi. Svo rangt.

Þannig er það nú bara.

Öryggisráðið samþykkir 30 daga vopnahlé í Sýrlandi
Neyðarástand er víða í Sýrlandi eftir blóðuga borgarastyrjöld árum saman.
24. febrúar 2018
Líf, Elín og Þorsteinn leiða lista VG í Reykjavík.
Líf, Elín og Þorsteinn leiða hjá VG í Reykjavík
Forvali Vinstri grænna lauk í dag. Þau Líf Magneudóttir, Elín Oddný Sigurðardóttir og Þorsteinn V. Einarsson skipa þrjú efstu sætin. Kosið var um fimm efstu sæti á lista og greiddu tæplega 500 atkvæði í valinu.
24. febrúar 2018
Ólafur Helgi Jóhansson
Lestur, læsi og lesskilningur – grundvallaratriði náms
24. febrúar 2018
Klikkið
Klikkið
Klikkið – Varðandi stöðu Hugarafls og Geðheilsu Eftirfylgdar
24. febrúar 2018
„Þetta eru allt íslensk börn“
Lilja Dögg Alfreðsdóttir, mennta- og menningarmálaráðherra, segir það markmið sitt að börn af erlendum uppruna sem búa á Íslandi hafi sömu tækifæri í íslensku skólakerfi og önnur börn.
24. febrúar 2018
Þórður Snær Júlíusson
Höfum við ekki tíma til að sinna námi barnanna okkar?
24. febrúar 2018
Stóru málin
Stóru málin
Stóru málin – Reykvísk stjórnsýsla er eins og pítsa sem maður fær aldrei
24. febrúar 2018
Þórdís býður sig fram í varaformann Sjálfstæðisflokksins
Þórdís Kolbrún Reykfjörð Gylfadóttir, ferðamála-, iðnaðar- og nýsköpunarráðherra, býður sig fram til embættis varaformanns Sjálfstæðisflokksins. Landsfundur Sjálfstæðisflokksins fer fram 16. - 18. mars þar sem kosið verður um forystu flokksins.
24. febrúar 2018
Meira úr sama flokkiAðsendar greinar
None