Þegar ég krassaði

Auður Jónsdóttir rithöfundur deilir með lesendum sínum reynslu síðustu daga og fjallar um það þegar nútímamanneskjan missir tökin og verður algjörlega ófær um nokkurn hlut.

Auglýsing

Fyrir nokkrum dögum krass­aði ég. Og það kom mér í opna skjöldu. Ég fann fyrir stig­vax­andi kvíða og á ein­hverjum tíma­punkti heltók hann mig með þeim afleið­ingum að ég fraus úr hræðslu og brast síðan í óstöðv­andi grát í sunnu­dags­boði hjá pabba mínum og um stund virt­ist allt óyf­ir­stíg­an­legt. Nokkrum dögum seinna hitti ég lækni sem vildi meina að ástand mitt mætti rekja til álags.

Nú er það alls ekki svo að mér finn­ist dags dag­lega að lífið sé erfitt. Þvert á móti er oft­ast mikið fjör; ég lifi góðu lífi, get gert flest sem mig langar og er umvafin frá­bæru fólki. En ég er ein af þessum nútíma­mann­eskj­um. Öllum stundum með nokkur sam­töl í gangi á Face­book, stans­laus erindi í tölvu­póst­in­um, sjálf­stæð móð­ir, fríl­ans­ari með reglu­lega skila­fresti, stundum fleiri en einn á sama tíma. Og með fólk á launum við að reka líf mitt; end­ur­skoð­anda, lög­fræð­ing og sál­fræð­ing.

Flestir hafa krassað

Síðan þetta gerð­ist hef ég reynt að hægja á sam­skiptum í raf­rænum heimum og fara frekar í sund en svara tölvu­póstum stans­laust. Kvíð­inn vætlar út úr kerf­inu, smám sam­an, en ég finn að í fyrsta skipti á ævinni þarf ég að fara gæti­lega til að verj­ast hon­um. Og kannski að gæti­lega sé ekki rétta orð­ið, kannski frekar að ég reyni að finna ein­hvers konar eðli­leika. Andrána eins og hún var einu sinni. Þegar ég var ekki orðin þessi algjöra nútíma­mann­eskja.

Auglýsing

Það merki­lega er að nán­ast flestir sem ég hef sagt frá þessu hafa upp­lifað eitt­hvað svipað eða eru að verj­ast kvíða, kulnun eða ofþreytu. Fyrr í vetur upp­lifði ég ofþreytu, fannst ég í nokkra daga ekki hafa orku­dreitil aflögu til að koma minnstu athöfnum í verk og þá hváði kunn­ingja­kona mín, nán­ast hneyksl­uð: Ertu virki­lega að upp­lifa þetta í fyrsta skipti!

Sannar klisjur

Við lifum á flóknum líf­um, mörg hver. Fólk er í flóknu fjöl­skyldumunstri, skiptir um maka og blandar saman börn­um, vinnur flókin verk­efni á degi hverj­um, venur sig á að vera undir stöð­ugu áreiti, ræður mann­eskjur í vinnu til að skilja eigin skatt­fram­töl, lifir með hinum ýmsu nútíma­sjúk­dómum og reynir að halda haus í lífs­gæða­kapp­hlaupi. Og ekk­ert við því að segja, svona er nútím­inn.

Þetta eru auð­vitað allt klisjur – en klisjur eru klisjur af því þær eru sannar og meira að segja sú setn­ing er orðin klisja.

Nú gæti ein­hver sagt að málið væri að breyta um lífstakt. Það er hæg­ara sagt en gert ef maður ætlar að þríf­ast í sam­fé­lagi nútím­ans. Eina sem maður getur gert er að draga úr notkun á sam­fé­lags­miðl­um, mæta í jóga­tíma, reyna að fók­usera á einn dag í einu og lifa sem heil­brigð­ustu lífi. En gang­verk hins dag­lega lífs heldur samt sem áður áfram að vera flók­ið.

Margir sem ég þekki reyna að til­einka sér núvit­und en meira að segja það er flókið í með­förum þegar augna­blikið krefst þess að maður leysi verk­efnin sín, van­ræki ekki barnið sitt, muni að reka öll erindin sem mega ekki bíða, drífi áfram rútínu heim­il­is­ins og sinni sínum nán­ustu.

Fall­valt heil­brigði

Nútíma­líf er sturluð upp­finn­ing. Skemmti­legt og upp­fullt af tæki­færum, nýj­ungum og ævin­týrum en þannig háttað að nauð­syn­legt er að standa með­vit­aðan vörð um heil­brigði sitt. Eina ráðið til þess er að setja vit­und­ina um fall­valt heil­brigði í fyrsta sæti.

En það þýðir líka að maður þarf að gefa ákveð­inn afslátt á skyldum og kurt­eisi. Stundum er nauð­syn­legt að segja við vin­gjarn­legu mann­eskj­una við hlið manns í heita pott­inum að maður hafi bara tutt­ugu mín­útur til að kjarna sig og geti ekki haldið uppi sam­ræð­um. Fá gálga­frest og segj­ast svara erind­inu í tölvu­póst­inum í betra næði. Semja við lána­drottna frekar en að vera eins og undin tuska í smá­verk­efn­um. Afboða sig í afmæl­is­veislu af því að maður þarf að ná stund með sjálfum sér. Blæða í sál­fræð­ing frekar en kvöld­stund á barn­um. Stela ein­staka brotum úr degi þar sem maður horfir út um glugg­ann og hlustar á tón­list.

Þetta flókna en stór­kost­lega nútíma­líf

En við vitum þetta öll. Ég hef lengi vitað allt þetta sem ég er nú búin að tyggja ofan í ykk­ur. Veit mik­il­vægi þess, búin að heyra það í ótelj­andi skipti. Samt virð­ist mér vera lífs­ins ómögu­legt að lifa eftir því nema nokkra daga í einu.

Kannski er það ástæðan fyrir því að ég skrifa þetta í pistil. Til að minna mig á alvöru þess. Því ef ég reyni að minnsta kosti ekki að taka þessar klisjur alvar­lega er hætt við að ég endi sjálf sem klisja. Nútíma­mann­eskja sem missti tökin og hrökk upp einn dag­inn ófær um nokkurn hlut, af því að hún ætl­aði fram að því að gera allt í einu.

Og ég skamm­ast mín ekki fyrir að segja það því ég veit nú, eftir að hafa deilt reynslu minni með vinum og kunn­ingjum síð­ustu daga, að ég er svo langt frá því ein um að vera á þessum stað.

Svo margir í kringum mig eiga það sam­eig­in­legt að lifa skemmti­legu lífi en vera samt að kikna. Af því að það er að svo mörgu að huga að hugur og til­finn­ingar hafa ekki við flóknu lífs­munstr­inu.

Bara mikil notkun á sam­fé­lags­miðlum ein og sér getur haft svo mikil áhrif á dag­legt líf að við skiljum kannski ekki einu sinni sjálf hvað við erum að útsetja okkur fyr­ir. Eða þá skatta- og líf­eyr­is­sjóðs­kerfið í lífi þeirra sem vinna sjálf­stætt. Allar litlu skyld­urnar sem mann­sæm­andi félags­líf nútíma­barns krefst. Óör­yggið á leigu­mark­aðnum fyrir þá sem búa við hann.

Svona má enda­laust upp telja til marks um flækju­stigið við þetta bless­aða nútíma­líf. Sem er svo stór­kost­lega skemmti­legt, þrátt fyrir allt og allt, að maður prísar sig sælan að lifa akkúrat núna.

Kanntu vel við Kjarnann?

Frjáls framlög lesenda eru mikilvægur þáttur í rekstri Kjarnans. Þau gera okkur kleift að halda áfram að taka þátt í umræðunni á vitrænan hátt og greina kjarnann frá hisminu fyrir lesendur. 

Kjarninn er fjölmiðill sem leggur sig fram við að upplýsa og skýra út það sem á sér stað í samfélaginu með áherslu á gæði og dýpt. 

Okkar tryggð er aðeins við lesendur. Við erum skuldbundin ykkur og værum þakklát ef þið vilduð vera með í að gera Kjarnann enn sterkari. 

Ef þú kannt vel við það efni sem þú lest á Kjarnanum viljum við hvetja þig til að styrkja okkur. Þinn styrkur er okkar styrkur.

Já takk, ég vil styrkja Kjarnann!
Páll Hermannsson
Sundabraut og Sundahöfn
Kjarninn 22. nóvember 2019
Samruninn bjargaði Hringbraut frá þroti
Hringbraut var á leið í þrot og því bjargaði samnruninn við Torg, útgáfufélags Fréttablaðsins, því sem bjargað varð.
Kjarninn 22. nóvember 2019
Kraumandi óánægja hjá starfsfólki Hafró
Starfsfólk Hafrannsóknarstofnunar hefur miklar áhyggjur af því að hagræðing hjá stofnuninni muni höggva í kjarnastarfsemi stofnunarinnar.
Kjarninn 22. nóvember 2019
Þóra Sveinsdóttir
Eru konur kannski menn?
Kjarninn 22. nóvember 2019
Ilia Shumanov
Hægt að lágmarkað skaðann vegna peningaþvættis með ákveðnum skrefum
Aðstoð­ar­fram­kvæmda­stjóri Rúss­lands­deildar Tran­sparency International mun á umræðufundi í dag fjalla um hvernig alþjóð­legir hringir séu oft­ast einu skrefi á undan yfir­völdum og hvert hlut­verk milli­liða sé í pen­ingaþvætti.
Kjarninn 22. nóvember 2019
Risatogarinn Heineste kyrrsettur
Yfirvöld í Namibíu hafa ákveðið að kyrrsetja risatogarann Heineste sem er í eigu félags í Namibíu sem Samherji á hlut í, samkvæmt RÚV.
Kjarninn 22. nóvember 2019
Miðflokkurinn með 16,8 prósent – Sjálfstæðisflokkur með 18,1 prósent
Sjálfstæðisflokkurinn missir þrjú prósentustig af fylgi milli kannana og hefur aldrei mælst lægra. Miðflokkurinn tekur það fylgistap til sín.
Kjarninn 22. nóvember 2019
Blása til mótmæla – Vilja að Kristján Þór segi tafarlaust af sér
Boðað er til mótmæla á morgun, laugardag, en helstu kröfur mótmælenda eru að sjávarútvegsráðherra segi af sér embætti, Alþingi lögfesti nýja og endurskoðaða stjórnarskrá og að arður af nýtingu sameiginlegra auðlinda landsmanna renni í sjóði almennings.
Kjarninn 22. nóvember 2019
Meira úr sama flokkiÁlit