Af hverju má ekki skipta gæðunum jafnt?

Sólveig Anna Jónsdóttir, formaður Eflingar, horfir yfir árið en hún vonast til að allar láglaunakonur sameinist í baráttunni fyrir meira plássi, meira réttlæti, meira örlæti, meiri peningum, meira öryggi og meira frelsi.

Auglýsing

Mig langar að stíga til baka og horfa yfir sviðið og skrifa svo eitt­hvað um það sem ég sé þegar eitt ár hefur klár­ast og annað ár er að hefjast, mig langar að segja Svona var það og Svona verður það.

Mig langar að segja eitt­hvað um vinnu­afl sem vinnur vinnu, um fjár­magn sem vinnur fyrir fjár­mags­eig­end­ur, um stjórn­mála­stétt sem heldur ennþá að það sé nýsköpun að vera teknókrasía fyrir nýfrjáls­hyggj­una þó að almennt sé álitið í alþjóð­legum alþýðu­kreðsum að strax árið 2008 hafi það orðið mjög passé. Mig langar að segja eitt­hvað um efna­hags­lega og póli­tíska valda­stétt sem talar með tveimur tungum í einum munni; hér er allt með besta mögu­lega móti og marg­vís­leg efn­hags­leg vanda­mál og ógnir sem steðja að, guð hvað allt er gott og jesús hvað koll­steypan er á næsta leiti, bylgja fer upp og bylgja fer nið­ur, við komumst á heimsminja­skrá fyrir þennan rús­sí­bana ef við stöndum bara sam­an. Mig langar að segja eitt­hvað um raun­veru­leika þeirrar stéttar sem ég til­heyri og veru­leika þeirrar stéttar sem ég til­heyri ekki. Mig langar að segja eitt­hvað um grund­vall­ar­mun­inn á afstöð­unni til þjóð­fé­lags­ins, um langanir ann­ars vegar og hót­anir hins veg­ar. Mig langar að segja eitt­hvað um að langa í smá pen­ing. Mig langar að segja eitt­hvað um að þrá heimsendi til að kom­ast hjá því að þurfa að útdeila smá pen­ing og eitt­hvað um óþol­andi fólks sem skilur ekki neitt, skilur ekki nátt­úr­lög­mál um stig­veldi, skilur ekki nátt­úru­lög­mál um að ein­hver þurfi alltaf að vera neðst svo önnur geti alltaf verið efst. Mig langar að segja eitt­hvað um að vera óþol­andi fólk.

Mig langar að stíga til baka og horfa yfir sviðið og lýsa því sem ég sé, eins og full­orðin mann­eskja, eins og full­orðin lág­launa­kon­u-­mann­eskja: Hér er ekk­ert í boði fyrir lág­launa­kon­una. Hún á ekk­ert fjár­magn, engin atvinnu­tæki, ekk­ert nema tvær hendur og eitt hjarta og þess­vegna hafa þau sem stjórna, þau sem eiga, ekk­ert að bjóða henni. Að eiga ekk­ert nema eigin lík­ama er svo ómerki­legt að það nennir eng­inn lengur að hugsa um svo­leiðis fólk, fjórða iðn­bylt­ingin mun hvort sem er innan skamms leysa svo­leiðis fólk af hólmi. Enga fram­tíð­ar­sýn, engar lausnir, ekk­ert val, ekk­ert frelsi, ekk­ert pláss; þau sem stjórna eiga meira pláss og fleiri lausnir fyrir for­rit­ara fram­tíð­ar­innar sem geta for­ritað skúr­ing­aró­bot­ana og barnapíu­vél­kon­urnar en fyrir vinnu­konur sam­tíð­ar­inn­ar.

Auglýsing

Mig langar að segja: Innan hug­mynda­heims þeirra sem stjórna eru engin svör handa þeim sem strita til að hafa í sig og á. Lág­launa­konan þarf því að horfast í augu við að ekki er hægt að feta áfram sömu braut, ekki er hægt að bíða eftir því að stjórn­málin færi henni rétt­læti. Hún þarf að horfast í augu við þá stað­reynd að á meðan stjórn­málin eru ennþá hel­tekin af því að við­halda stöð­ug­leika með því að lifa eftir heims­sýn auð­hyggj­unnar um að best sé að ríkt fólk verði rík­ara og eigna­laust vinnu­afl haldi áfram að fokka sér, á meðan auð­stéttin er hel­tekin af því að stöð­ug­leiki verði aðeins tryggður með því að kæfa í fæð­ingu allar kröfur um rétt­lát­ari skipt­ingu gæð­anna, á meðan eng­inn vill stjórna einu né neinu með það í fyr­ir­rúmi að leyfa skúr­inga­kon­unni og barnapíu­kon­unni að eiga skemmti­legt líf, á meðan þau sem stjórna segja þessum konum að skúra sig innað miðj­unni svo að þær megi þar lifa sem „hags­muna­að­ilar vinnu­mark­að­ar­ins“ í lífs­tíð­ar­löngu hjóna­bandi við aðra hags­muna­að­ila vinnu­mark­að­ar­ins, menn sem þær voru aldrei spurðar hvort þær vildu giftast, menn sem fara ekki um þær neitt sér­stak­lega mjúkum hönd­um; já, hvað þarf lág­launa­konan að horfast í augu við?

Kannski það að hún til­heyrir stétt. Kannski það að hún þarf stétta­bar­áttu. Kannski það að hún þarf stétta­bar­áttu af því að öllum sem eiga og öllum sem ráða og öllum sem mega á Íslandi er meira umhugað um „ein­ingu þjóð­ar­inn­ar“ en það að sumt fólk á ekki einu sinni nóg af þús­und­köllum til að duga í einn mán­uð.

Kannski þarf hún að horfast í augu við að í lífi hennar bók­staf­lega krist­all­ast mun­ur­inn á stétt og stétt, í því krist­all­ast mun­ur­inn á þeim raun­veru­leika sem hún, vinnu­aflið, gerir þjóð­fé­lag­inu sýni­legan ein­fald­lega með lífi sínu og lífs­kjörum, og hins vegar veru­leika valda­stétt­ar­inn­ar; við erum öll að vinna að sama mark­miði, Guð blessi Ísland, það er hlut­verk lág­launa­kon­unnar að sýna und­ir­gefni, hlýðni, nægju­semi og skal hún því sam­stundis láta af allri uppi­vöðslu­semi því ann­ars munu fjár­magns­eig­endur ekki eiga ann­ara kosta völ en að koma eigum sínum undan til Panama og Tortóla, svona rétt áður en flug­sam­göngur leggj­ast af afþví hún er svo klikkuð að vilja fá 425.000 krónur í laun og hvaða kona vill eig­in­lega bera ábyrgð á svo­leiðis ham­förum?

Kannski þarf hún að horfast í augu við að tvö­feldnin umlykur líf henn­ar: Hún er einn af hags­muna­að­ilum vinnu­mark­að­ar­ins með 358.000 krónur á mán­uði á meðan hinir hags­muna­að­il­arnir eru með svona frá einni komma sex millj­ónum uppí sirka sjö millj­ón­ir, hún hefur aðgang að sjúkra­sjóð á meðan hinir hafa aðgang að þjóð­ar­sjóð, hún hefur aðgang að tveggja her­bergja leigu­í­búð meðan hinir hafa aðgang að íbúðum sem fjár­fest­ing­ar­tæki­færum, hún sjálf getur aldrei orðið sam­ein­ing­ar­tákn en það er mik­il­vægt að hún sýni sam­ein­gar­táknum virð­ingu þegar þau sigla hjá, að auk­inn kaup­máttur ann­ara hlýtur að vera huggun harmi gegn þegar hún drífur sig af stað í vinnu númer tvö, að þegar hún kemst á eft­ir­laun og fær því sem næst ekki neitt fyrir öll skúr­uðu gólfin og öll pössuðu börnin þá á hún að muna að Ísland er til algjörrar fyr­ir­myndar í alþjóð­legu sam­hengi þegar kemur að jafn­rétti kynj­anna og mun eflaust sjálft geta sæmt sig Fálka­orðu fyrir það afrek mjög fljót­lega.

Mig langar að stíga til baka og bjóða uppá yfir­sýn og inn­sýn en mér líður svo skringi­lega; mér líður eins og ég sé föst og ég get ekki stigið til baka og horft fyrst hingað og svo þang­að. Ég er pikk­föst í skrítnu skapi og ef ég á að vera alveg heið­ar­leg, 100% heið­ar­leg akkúrat núna, þá langar mig bara að segja að ég skil ekki af hverju það má ekki deila gæð­unum jafnt. Mig langar bara að segja það og mig langar líka pínku­lítið að ein­hver svari mér. Sem lág­launa­konu finnst mér jafn­vel að ein­hver skuldi mér svar, næstum eins mikið og hann skuldar mér pen­ing.

Ég skil ekki af hverju við viljum búa til sam­fé­lag þar sem sum eiga allt og önnur ekk­ert, þar sem sum fá afhentan millj­arð fyrir að hafa lifað eitt ár í við­bót og önnur vinna alla sína mannsævi og fá ekk­ert afhent fyrir alla sína ótal ein­stöku mann­eskju­tíma, þar sem sum eiga 13 íbúðir og önnur eiga enga íbúð, þar sem sum ferð­ast um víða ver­öld og önnur fara ekk­ert, þar sem sum eign­ast næstum allt og önnur tapa næstum öllu, þar sem skúr­ing­ar­konan og barnapíu­konan fá 358.000 krónur á mán­uði fyrir að nota hend­urnar sínar og hjörtun sín og mega aldrei láta sig dreyma um neitt meira af því að þær eru útvaldar til að axla stöð­ug­leik­ann, útvaldar til að bera þungar byrðar fyrir hina heilögu þrenn­ingu Stöð­ug­leika, Hag­vaxtar og Íslands, af því að þær eru útvaldar til að sanna efna­hags­leg lög­mál þeirra trú­ar­bragða sem stunduð eru hér. Af því að tím­inn er allt og þær eru ekk­ert, aðeins hræ tím­ans.

Ég ætti að stíga og horfa, benda og segja en klukkan er margt og þetta var skrít­inn dagur og ég er í skrítnu skapi og mig langar bara að segja tvennt akkúrat núna:

Af hverju má ekki deila gæð­unum jafnt?

Og:

Ég vona að allar lág­launa­konur á sam­ræmdum íslenskum lág­launa-vinnu­mark­aði sam­ein­ist í bar­átt­unni fyrir meira plássi, meira rétt­læti, meira örlæti, meiri pen­ing­um, meira öryggi og meira frelsi. Ef við gerum það eigum við í það minnsta séns á því að menn­irnir með þrjár og hálfa milljón á mán­uði telji sig ekki hafa alveg jafn mikið pláss, ekki alveg jafn mik­inn rétt á því að segja okkur að við höfum bara því miður fengið nóg, það sé ein­fald­lega óábyrgt í þjóð­hags­legum skiln­ingi að afhenda okkur meira. Ef við gerum það eigum við í það minnsta séns á því að kom­ast aðeins nær því að fá sjálfar að verð­leggja vinnu­aflið okk­ar, aðeins nær að fá sjálfar að ákveða hve mik­ils virði við erum, bæði í sam­fé­lags­legum og þjóð­hags­legum skiln­ingi. Það er því sann­ar­lega til ein­hvers að vinna. Mig langar bara að segja það.

Styrkir þú Kjarnann?

Kjarninn reiðir sig á framlög lesenda. Með því að styrkja Kjarnann mánaðarlega tekur þú þátt í að halda úti öflugum fjölmiðli.

Kjarninn hefur verið til taks fyrir kröfuharða lesendur í sjö ár og býður almenningi upp á vandaða umfjöllun þar sem áhersla er á gæði og dýpt.  

Ef þú ert nú þegar styrkjandi leyfum við okkur að benda á að hægt er að óska eftir að hækka styrkinn með því að senda póst á takk@kjarninn.is


Já takk, ég vil styrkja Kjarnann!
Þótt ferðamenn séu farnir að heimsækja Ísland í meira magni en í fyrra, og störfum í geiranum hafi samhliða fjölgað, er langur vegur að því að ferðaþjónustan skapi jafn mörg störf og hún gerði fyrir heimsfaraldur.
Langtímaatvinnuleysi 143 prósent meira en það var fyrir kórónuveirufaraldur
Þótt almennt atvinnuleysi sé komið niður í sömu hlutfallstölu og fyrir faraldur þá er atvinnuleysið annars konar nú. Þúsundir eru á tímabundnum ráðningastyrkjum og 44 prósent atvinnulausra hafa verið án vinnu í ár eða lengur.
Kjarninn 17. október 2021
Eiríkur Ragnarsson
Af hverju er aldrei neitt til í IKEA?
Kjarninn 17. október 2021
Karl Gauti Hjaltason er oddviti Miðflokksins í Suðvesturkjördæmi.
„Það er búið að eyðileggja atkvæðin í þessu kjördæmi“
Atkvæðin í kosningunum í Norðvesturkjördæmi „eru því miður ónýt,“ segir Karl Gauti Hjaltason, fyrrverandi sýslumaður og „vafaþingmaður“ Miðflokksins. „Það getur enginn í raun og veru treyst því að ekki hafi verið átt við þessi atkvæði“.
Kjarninn 17. október 2021
Gabby Petito
Verður morðið á Gabby Petito leyst á TikTok?
Margrét Valdimarsdóttir, doktor í afbrotafræði, segir enga ástæðu til að óttast breyttan veruleika við umfjöllun sakamála en mikilvægt sé að að gera greinarmun á sakamálum sem afþreyingu og lögreglurannsókn.
Kjarninn 17. október 2021
Lars Løkke fyrrverandi forsætisráðherra Danmerkur og formaður í Venstre.
Klækjarefurinn Lars Løkke ekki á förum úr pólitík
Þegar Lars Løkke Rasmussen sagði af sér formennsku í danska Venstre flokknum 2019 töldu margir að dagar hans í stjórnmálum yrðu brátt taldir. Skoðanakannanir benda til annars, nýstofnaður flokkur Lars Løkke nýtur talsverðs fylgis kjósenda.
Kjarninn 17. október 2021
Kornótta ljósmyndin sem vakti athygli á kjarabaráttu
Verkafólk hjá morgunkornsframleiðandanum Kelloggs segist ekki ætla að láta bjóða sér kjaraskerðingar og er komið í verkfall. Einn verkfallsvörðurinn varð nokkuð óvænt andlit baráttunnar.
Kjarninn 16. október 2021
Lestur Fréttablaðsins á leið undir 30 prósent og verðhækkanir á prentun blaða framundan
Frá byrjun árs 2018 hefur lestur Fréttablaðsins aukist á milli mánaða í fimm skipti en dalað 39 sinnum. Útgáfufélag blaðsins tapaði um 800 milljónum króna á árunum 2019 og 2020.
Kjarninn 16. október 2021
Bankarnir bjóða ekki lengur upp á lægstu vextina
Í byrjun árs í fyrra voru óverðtryggð lán 27,5 prósent af heildaríbúðalánum til heimila. Nú er hlutfallið komið yfir 50 prósent. Þessi breyting gæti stuðlað að því að Seðlabankinn þurfi ekki að hækka stýrivexti jafn skarpt til að slá á eftirspurn.
Kjarninn 16. október 2021
Meira úr sama flokkiÁlit