Fallegur hugur

Guðni Karl Harðarson fjallar um reynslusögu sína af einelti í aðsendri grein.

Auglýsing

Það getur verið svo erfitt að skrifa og segja frá að hafa orðið fyrir ein­elti. Þegar er tjáð sig um þessi mál getur farið svo að ger­endur komi fram og við­ur­kenna ekki að hafa gert neitt. Segja að þetta sé til­bún­ing­ur. Þá getur farið svo að í gang fari ávirð­ingar og jafn­vel árás­ir. Þetta er svo erfitt að fjalla um. Sést það best af því sem hefur gerst í öðrum ein­elt­is­málum þar sem þol­andi hefur komið fram opin­ber­lega. En við sem verðum fyrir ein­elti höfum þörf fyrir að segja frá því. Að sætta sál­ina og fá fyr­ir­gefn­ingu. Losa sig við þessa birði sem þetta getur haft á sál­inni.

Hvað er það sem gerir okkur að þeim per­sónum sem við erum? Mótar okk­ur? Hvað er það sem er fast í okk­ur? Er það kannski að vera slæm og ill mann­eskja? Eða kannski þver­öf­ugt, eins og að hafa fal­legan og göfugan huga og sál? Getur slæmt ástand á heim­ili orðið til þess að gerandur ein­eltis verði til? Eða fjöl­skyldu­að­stæður eins og að vera fátækur og ganga í stag­bættum föt­um? Eða kannski líka að ger­and­inn fái aðra í lið með sér, til upp­hefja sig og verða for­ing­inn í hópnum í ljótum leik. Það getur verið svo auð­velt að fá önnur börn í lið með sér.

Ein­elti er svo víð­tækt og á marg­vís­legan máta. Mis­mun­andi mikið og hefur mis­mun­andi áhrif á þann sem verður fyrir því. Það er hræði­legt að verða fyrir ein­elti. Sér­stak­lega þegar það er mikið og síend­ur­tek­ið. Þol­and­inn læsir sig þannig í lok­aðri lík­ams­stöðu eins og með því að leggja hand­leggi upp að lík­am­an­um, beygja lík­amann og vera hok­inn. Reynir að flýja aðstæð­ur. Leggja á flótta og fela sig. Sál­ar­á­stand þess sem verður fyrir miklu ein­elti er hreint ömur­legt. Eins og að spyrja sig að því: Hvað varð þess vald­andi að þetta er að ger­ast? Hvers vegna ég? Af hverju fæ ég ekki að vera í friði? Sem síðan verður til þess að sá/sú sem verður fyrir ein­elt­inu er yfir­leitt ein­sam­all og á fáa vini.

Auglýsing

Ég fékk mænu­veiki á öðru ári. Gekk vinstri fót­inn skakkt á utan­verðan jark­ann á rist­inni (milli prox­imal phalanx og tarsus) og var styttri frá hæl fram að tám um 4 cm. Með tábergið þykkra og upp í loft­ið. Það ásamt því að vera svo­lítið lok­að­ur, ófram­fær­inn og introverted ein­stak­lingur varð þess vald­andi að ég varð fyrir mjög miklu ein­elti í skól­an­um. En ég gekk í Mið­bæj­ar­skól­ann sem barn.

Það voru sér­stak­lega tveir drengir sem lögðu mig mest í ein­elti og tóku sig oft saman í því að láta mig aldrei hafa frið. Fengu svo aðra krakka í lið með sér. Þetta lýsti sér í því að taka föt mín og skó og fela þau eða skemma. Elta mig og berja, fella mig á jörð­ina. Kalla mig illum nöfn­um. Elta mig síðan heim úr skól­an­um. Bara það að ég reyndi að fela mig fyrir þeim þegar ég gat gerði það svo skemmti­legt fyrir þá þegar að þeir fundu mig. Eitt sinn dreymdi mig ljótan raun­draum þar sem ég tók með mér hníf og stakk honum í maga ann­ars stráks­ins og drap hann. Hafði ég miklar áhyggjur af þessu.

Ég tek það fram að ég fékk alltaf að leika mér með í fót­bolta og öðrum leikjum þó að vera alltaf síð­ast val­inn. Og ekki man ég til þess að stelpur tækju nokkurn tíma þátt í ein­elt­inu.

Ein­eltið fylgdi mér langt fram á full­orð­ins­ár­in. En breytt­ist þó smám saman með árun­um. Ein­eltið lýsti sér á full­orð­ins­ár­unum með óvin­sam­legum augn­got­um, auð­sýndri lít­ils­virð­ingu, lít­illi virð­ingu fyrir skoð­unum og þörfum mín­um, upp­lýs­ingum haldið frá mér og var úti­lok­aður frá hópn­um. Ein­eltið lýsti sér líka í baktali og gat endað með hót­un­um, öskrum, gagn­rýni og stríðni. Ég varð fyrir öllu þessu þó í mis­mun­andi miklu magni.

Allt þetta ein­elti gerði það að verkum að ég var alltaf einn þegar ég var ekki að vinna. Bjó alltaf einn og hirti jafn­vel ekki um að þrífa hjá mér heima. Henti bara öllu í hrúgu á gólf­ið. Var orðið sama um allt. Átti mjög bágt og var mjög ófram­fær­inn. Gat ekki einu sinni talað í síma. Þorði ekki að taka tólið og vissi ekki hvað ég ætti að segja. Þetta var mér óbæri­legt.

Seinna ákvað ég svo sjálfur að taka á þessum vanda. Aldrei hef ég fengið neina sér­staka hjálp til þess. Til dæmis varð vinna mín við Örygg­is­gæslu í seinni tíð til þess að styrkja mig. Einnig hef ég mjög mikið hugsað um hver ég vildi vera sem per­sóna og hver ég vildi svo alls ekki vera. Efla mig á allan þann máta sem ég gat.

Í dag er ég mjög breyttur ein­stak­lingur og miklu örugg­ari í fasi og fram­komu. Ég er með eigin vef­síðu sem heitir HVETJ­AND­I.­NET þar sem ég skrifa greinar um góð gildi og jákvæðni. Kannski eru ekki alveg allir sam­mála því sem þar er skrifað en það getur verið vegna mis­mun­andi aðstæðna hverrar per­sónu fyrir sig.

Ég hef mjög sterkar skoð­anir á flestum mál­efnum í þjóð­fé­lag­inu og þoli ekki fals, lygi og óheið­ar­leika. Ég tek mjög vel eftir og geri mér far um að lesa í lík­ams­tján­ingu fólks. Ég er nokkuð vel viss hvernig mann­eskja ég vil vera.

Tek það fram að það eru sér­stakar upp­lýs­ingar inn á vef­síðu minni.

Ert þú í Kjarnasamfélaginu?

Kjarninn er opinn vefur en líflínan okkar eru frjáls framlög frá lesendum, Kjarnasamfélagið. Sú stoð undir reksturinn er okkur afar mikilvæg.

Með því að skrá þig í Kjarnasamfélagið gerir þú okkur kleift að halda áfram að vinna í þágu almennings og birta vandaðar fréttaskýringar, djúpar greiningar á efnahagsmálum og annað fréttatengt gæðaefni. 

Kjarninn hefur verið til taks fyrir kröfuharða lesendur undanfarin sjö ár og við ætlum okkur að standa vaktina áfram. 

Fyrir þá sem nú þegar eru stoltir styrkjendur Kjarnans þá leyfum við okkur að benda á að hægt er að óska eftir að hækka mánaðarlega framlagið með því að senda póst á takk@kjarninn.is


Já takk, ég vil styrkja Kjarnann!
2020 fram að kórónufaraldri: Icelandair rær lífróður
Áföllin sem dunið hafa á Icelandair á undanförnum árum eru af ýmsum toga. Sum vegna rangra ákvarðana en önnur eru vegna ytri aðstæðna sem félagið getur lítið eða ekkert gert við.
Kjarninn 10. apríl 2020
Hikaði ekki „eina mínútu“ við að skrá sig í bakvarðasveitina
Þrátt fyrir að hafa glímt við flókin veikindi í nokkur ár skráði hjúkrunarfræðingurinn Kristín Bára Bryndísardóttir sig í bakvarðasveit heilbrigðisþjónustunnar. Þó að álagið á Landspítalanum sé gríðarlegt í augnablikinu óttast hún ekki bakslag.
Kjarninn 10. apríl 2020
Forstjórar í Kauphöll voru með 4,7 milljónir á mánuði að meðaltali
Í Kauphöll Íslands ráða 20 karlar 20 félögum. Meðallaun þeirra í fyrra voru rúmlega sjö sinnum hærri en miðgildi heildarlauna landsmanna á árinu 2018.
Kjarninn 10. apríl 2020
Berglind Rós Magnúsdóttir
Umhyggjuhagkerfið og arðrán ástarkraftsins
Kjarninn 9. apríl 2020
Þórdís Kolbrún Reykfjörð Gylfadóttir.
Engin ákvörðun verið tekin um að halda Íslandi lokuðu þar til að bóluefni finnst
Ummæli Lilju D. Alfreðsdóttur, um að bóluefni við kórónuveirunni sé forsenda þess að hægt sé að opna Ísland að nýju fyrir ferðamönnum, hafa vakið athygli. Nú hefur ráðherra ferðamála stigið fram og sagt enga ákvörðun hafa verið tekna um málið.
Kjarninn 9. apríl 2020
Kristín Ólafsdóttir og Vilborg Oddsdóttir
Ekki gleyma þeim!
Kjarninn 9. apríl 2020
Landspítalinn fékk 17 öndunarvélar frá 14 íslenskum fyrirtækjum
Nokkur íslensk fyrirtæki, sem vilja ekki láta nafns síns getið, hafa gefið Landspítalanum fullkomnar öndunarvélar og ýmsan annan búnað. Með því vilja þau leggja sitt að mörkum við að styðja við íslenskt heilbrigðiskerfi á erfiðum tímum.
Kjarninn 9. apríl 2020
180⁰ Reglan
180⁰ Reglan
180° Reglan – Kvikmyndagerð í skugga COVID-19
Kjarninn 9. apríl 2020
Meira úr sama flokkiAðsendar greinar