Þetta með dýrin í heiminum – og allt lífríkið

Auglýsing

Þegar ég var barn og ung­lingur og langt fram­eftir var ég skít­hrædd við bæði hunda og ketti. Ég hafði ekki alist upp við að hafa þau í kringum mig, og ég var viss um að hundar myndu hafa mig í hádeg­is- eða kvöld­mat ef þeir næðu mér. En hvað kettir myndu gera mér var ég ekki með á hreinu, en ég var samt hrædd við þá. 

Fyrsta upp­lifun mín af ketti sem ákvað að ég væri vinur sinn var þegar ég kom frá Ástr­alíu til að vera með börnum mínum sem þá voru í mennta­skóla. Þau höfðu fengið sér kött sem var kall­aður Seas­ar. 

Ég var varla komin inn úr dyr­unum í fyrsta skipti eftir að koma úr flug­inu, fyrr en hann tók ást­fóstri við mig, og sat í kjöltu minni þegar ég sat í eld­hús­inu. Svo kom hann líka alltaf hlaup­andi inn um glugg­ann þegar hann sá að hann myndi hafa félags­skap hjá okk­ur.

Auglýsing

Þessi köttur var greini­lega mjög félags­lyndur því að ég lærði fljótt að hann fór út ef eng­inn var heima, og ég lærði líka að hann hafði fundið tvö önnur heim­ili í nágrenn­inu til að halda sér félags­skap og gefa sér að borða þegar eng­inn var heima hjá okkur eða þeim. Þegar dóttir mín átt­aði sig á að kött­ur­inn væri greini­lega að fá að borða ann­ars staðar setti hún miða undir háls­bandið með spurn­ingu um hverjir aðrir sinntu hon­um, og hún fékk tvö bréf til baka sem stað­fest­ingu um að Seasar hefði mikla sjálfs­bjarg­ar­við­leitni. Tveir nágrannar höfðu sinnt honum og gefið að borða. 

Svo ákvað hann að sofa á gólf­inu í her­berg­inu sem ég svaf í. Hvort að hann lyktaði það að ég væri skyld þeim sem tóku hann að sér, get ég ekki kvittað fyr­ir. En ég veit núna að dýr hafa sitt vit og skynjun og lykt­ar­skynjun sem er öðru­vísi en okkar mann­kyns, lykt­ar­skyn sem dýra­fræð­ingar eru alltaf að stúd­era með að hafa mynda­vélar þar sem kettir eru og við höfum séð mikið af slíku efni frá Bret­landi hér í Ástr­alíu sem sýna alls­konar upp­á­tæki og hegðun hjá dýrum, hundum og köttum sem eru skilin eftir ein heima og inni þegar eig­endur eru í vinn­u. 

Ég elska að horfa á efni um mýr­ketti, ég held að ég gæti alveg hafa verið einn af þeim í fyrra lífi fyrir mjög löngu síðan en sam­kvæmt búdd­hisma höfum við verið dýr áður en við fórum að end­ur­fæð­ast í manns­lík­öm­um. Mýr­kettir hafa mjög strangar reglur um umferð­ar­reglur í sínum hópi sem og félags­lífi og mökun í sínum hóp­um. Þeir eru einnig mjög snarpir í að sjá um að halda liði sínu öruggu ef hætta er á ferð. Þeir standa þá upp á aft­ur­fæt­urna og rýna með sínum fránu augum á umhverfið til að vara alla sína við og hverfa inn í holur sínar ef hætta birt­ist. 

Hér eru þættir sem kall­ast „Harry´s Pract­ise“ þar sem hann sem dýra­læknir sinnir dýrum af öllum teg­undum í stofu sinni, eða fer og heim­sækir fólk með dýr með hegð­un­ar­vanda­mál. Þann 26. sept­em­ber síð­ast­lið­inn hafði maður haft sam­band við hann vegna þess að hund­ur­inn hans vildi ekki koma upp stig­ann á vinnu­staðnum þar sem hann ver mest öllum tíma sín­um. Stig­inn var hring­stigi sem lítur út eins og gena­stig­inn DNA. Var ég strax viss um hvert vanda­málið væri, og stað­festi Harry það. Hann benti eig­and­anum á að „vertigo“ sem hund­ur­inn þjáð­ist af væri af því að hann sæi í gegnum riml­ana og gæti ekki strax séð næstu tröppu. 

Harry setti svo efni fyrir allt hand­riðið að utan og gaf honum svo góð­gæti sem hann setti upp á efri tröpp­urnar – og það dugði. Nú gat hund­ur­inn séð tröpp­urnar og það var ekk­ert til að trufla sýn hans og málið var leyst. Hann fór upp og niður stig­ann eftir það eins og ekk­ert væri. 

Sögur full­trúa dýra sem vantar ný heim­ili 

Það er frítt blað hér sem kall­ast „Messen­ger“ og í því er alltaf smá pist­ill um kött eða hund sem er að leita eftir nýrri fjöl­skyldu. Það eru starfs­menn í skjóli fyrir dýrin sem skrifa þá og þeir eru svo sæt­ir. Svo að ég ætla að deila örfáum af þeim með ykkur á Íslandi enda þekkja þeir per­sónu­leika dýr­anna og hegð­un. 

Hér er smá sýn­is­horn og end­ur­sögn frá örfáum þeirra: 

Hæ, ég er Andy ég er ell­efu ára köttur og afar mik­ill knús­ari og elska atlot. Ég er sannur heið­urs­maður (kött­ur) og elska að hjúfra mig í kjöltum fólks. 

Ég elska líka róleg­heit og að vera með fólki. Ég verð að láta ykkur vita að ég hef tengst ketti hér sem heitir Princess og við myndum elska að fá að vera á sama heim­il­i. 

Við erum inn­an­hús­skettir og þurfum reglu­lega burstun og þvott á okkar fögru, loðnu lík­öm­um. Ég hef mikla ást að gefa og líka aðdá­un­ar­verðan besta félaga í Prinsessu svo, hvernig getur nokkur stað­ist það að hafa okkur hjá sér? 

Það er búið að taka mig úr sam­bandi svo að ég mun ekki verða á höttum eftir kven­dýrum fyrir fjölgun og er ánægður að halda mér inn­an­húss. Svo er líka búið að sjá um að það séu engar lýs eða flær í feldi mínum svo að ég er upp­lagt inn­an­húss­gælu­dýr. Endi­lega koma hingað til dýra­vernd­un­ar-­stað­ar­ins og heilsa upp á mig og vin­konu mína. 

Myndin af honum er af munúð­ar­legum ketti sem er hugs­an­lega pers­neskur og vill lifa það sem eftir er ævinnar í nota­leg­heitum og kræs­ingum hjá ynd­is­legu fólki. Feld­ur­inn er ljós brúnn og hvít­ur. 

Svo er annar köttur í leit að nýju heim­il­i. 

Hæ, ég heiti Footsie, ég er ungur – bara þriggja ára og með and­lit sem sýnir að ég hef mikil mark­mið og ákveðni í lífi mínu. Svo opn­aðu heim­ili þitt fyrir mér, af því að ég er eftir ást­ríkri fjöl­skyldu. Ég er alger­lega háður athygli og það frá mann­fólk­inu. Ég hef jafn­að­ar­geð og væri fínn með að vera einn heima. Ég er súper vina­legur og ánægður inni. En nýt þess líka að fá stundum að skreppa út og upp­lifa ævin­týri utan­hús­s. 

Á síð­asta staðnum sem ég var á voru börn, og ég passa í raun inn í hvaða heim­ili sem væri. 

Það er búið að gelda mig og sjá um að það séu engin skor­dýr í feldi mín­um, alla vega að svo stöddu. Svo ef þú telur að ég sé þitt full­komna gælu­dýr endi­lega koma og hitta mig í húsa­kynnum dýra­vernd­un­ar­fé­lags­ins hér. 

Gæti Jasper verið upp­á­halds­vinur þinn er spurt fyrir hönd hans, og hann játar að það taki sig smá­tíma að venj­ast fólki, en þegar hann hafi kynnst því sé hann vinur til ævi­loka og þarf hann fólk sem virðir þarfir hans til að snyrta feld­inn sinn sjálfur sem hann velur frekar að gera en að láta aðra um það, nema þegar hann þarf að vera burstað­ur. 

Það er búið að taka mig, Jasper, úr sam­bandi og sjá um öll örygg­is­at­riði varð­andi skor­dýr og líka að setja tölvukubb í mig svo að ég kom­ist til skila ef ég færi á flakk og fyndi ekki leið­ina heim. Það sama á við um alla hina kett­ina. 

Þeir sem lækna og fræða okkur um dýr­in 

Hér sjáum við þætti sem kall­ast „Super Vet“ þar sem alveg himneskur maður úr fram­tíð­inni gerir það fyrir dýr af öllum teg­undum sem trú­lega fáir eða engir aðrir dýra­læknar gera. Hann er í Bret­landi en hann býr til og lætur búa til gervi­limi og alls­konar gervi­bein í hunda og ketti og kan­ínur og skjald­bökur svo að eitt­hvað sé nefn­t. 

Svo er Ástr­al­inn Scott sem býr í Englandi og er líka unaðs­legur við alla sem koma til hans og með eitt sól­skins­bros alla daga. Stundum óska ég þess að ég gæti frekar farið til dýra­lækna því að mér finnst þeir mun opn­ari og hlýrri af því að þeir verða að hafa inn­sæi til að finna út hvað sé að og sleppa því þeim for­dómum sem alla­vega sumir karllæknar hafa gegn því að hlusta á kven­kyn lýsa vanda­málum sín­um. 

Davíð Atten­borough kom greini­lega inn í þetta líf til að vera málsvari ekki bara dýra og gróð­urs heldur líka jarð­ar­innar í heild og er svo loks­ins að fá nýja hjálp og fram­hald á sínu verki í Grétu Thun­berg og öllum þeim millj­ónum ein­stak­linga ungra sem gam­alla til að halda mál­staðnum uppi svo að jörðin verði ekki gerð gjald­þrota af dýrum með græðgi og þess að hlýn­unin geri það tjón sem margir aðrir hafa séð fyrir en þessi kyn­slóð með honum sér að verður að halda uppi til að stemma stigu við algerri eyð­ingu á svo mörg­u. 

Það er merki­legt að fjórir ein­stak­lingar sem hafa verið í að fræða okkur um dýr jarðar og umheim­inn, þau Davíð Atten­borough, Jane Goddall, Brian Cox og svo auð­vitað Stephen Hawk­ings sem kenndi okkur um hina stærri mynd heims­ins séu öll bresk. 

Núna höfum við svo hina frá­bæru Grétu Thun­berg sem með köllun sinni og lát­leysi er að ýta við hégóma og egói þeirra karla sem þola ekki að svo ung mann­vera geti og megi vera sú sem hún er með þau skila­boð sem hún hefur eins og þau hin sem ég hef nefnt komu til jarðar til að sjá um að eitt­hvað verði eftir af móður jörð fyrir kom­andi kyn­slóð­ir. Hverjir ættu að sjá betur þörf­ina á því en yngri kyn­slóðin þó að millj­ónir okkar eldri séum líka sama sinnis?

Auð­vitað hafa öll lífs­form vit og eðli af sínu tagi sem og þörf 

Ég man eftir að því í upp­vexti á Íslandi að það var lengi talað eins og dýr hefðu ekk­ert vit og væru rétt­dræp fyrir þörfum mann­kyns. Hvalir voru eitt af þeim dýrum sem mikið var séð um að láta okkur trúa að hefðu hvorki til­finn­ingar né vit. Ég gift­ist manni sem hafði lært mikið um líf og til­finn­ingar hvala, og það var heill nýr heimur sem opn­að­ist þá og enn meira þegar ég sá bók­ina „The Secret life of Whales“ sem sýnir það sem hann vissi um þá og vit þeirra og þroska í sínum heim­i. 

Af hverju myndi skap­ari setja lífs­form á jörðu, ef það hefði ekki vit af því tagi sem það þurfi, eins og að skor­dýr hafa sitt vit, rottur og mýs hafa sitt vit, kind­ur, kýr og hestar, geitur og lama­dýr hafa öll það vit sem þau þurfa? Sem og öll dýrin í Afr­íku og hvar sem er í heim­inum hafa þau dýr sem þar eru það vit sem þau þurfa til að lifa af og forð­ast þær hættur sem mest sem geti kostað þær líf­ið. Þó að kerfið sé líka sett upp til að ein teg­und dýra fæði sig á öðru dýri og spennan þá alltaf í gangi á milli þeirra dýra sem borða þau og þeirra sem leita að þeim til mat­ar. Dýra­líf jarðar er nauð­syn­legra fyrir jörð­ina en við mann­verur erum, en við höfum verið svo hroka­full að telja að við séum mik­il­væg­ari en öll dýr­in. Það kom til dæmis fram hve dýr­mæt öll skor­dýrin séu fyrir jörð­ina. Skor­dýr sem ég ólst upp við að væru séð sem óþarfi og óboðnir gestir og rétt dræp hvar sem við sæjum þau. En auð­vitað viljum við þau ekki inni í hús­un­um. 

Vit dýra sem ég hef orðið að vitna per­sónu­lega hér á heim­ili okkar þegar mýs fundu sína leið inn. Við lærðum þá mikið um hvað þær hafa lært um eitur sem mann­verur hafa búið til til að enda þær. Kerfið sem þær höfðu hér í heim­il­inu um tíma sýndu alveg svaka­lega góða hugsun og skipu­lagn­ingu og for­sjálni. Það var ekki fyrr en rottu eitur var sett í gildr­urnar að það freist­aði þeirra af því að það var nýtt og að við vildum ekki hafa þær búandi með okkur til lengdar og vildum senda þær í músa­himna­ríkið af því að við gátum ekki náð að taka þær á annan hátt vegna hraða þeirra í að ferð­ast frá einum stað til ann­ars, þær voru svo snöggar að það var engin leið að fá tak á þeim til að láta þær út. 

En upp­lifunin við að vitna sjálfs­bjargar hvöt þeirra og ferðir þeirra frá einum stað í eld­hús­inu til ann­ars og svo hingað og þangað um húsið var svo merki­leg. Svo þegar ég náði að sleppa for­dóm­um, hræðslu og ógeði, og velja að fara í hlut­laust til­finn­inga­legt og rök­legt við­horf, og vitna þessi litlu dýr í hús­næð­inu þá sá ég að ég yrði að skrifa þessa sögu um það. 

Fimm stjörnu mús­ar­hót­el­ið 

Það var einn dag fyrir ein­hverjum mán­uðum síðan að við Malcolm höfðum séð að mús hafði flutt inn í húsið okk­ar. Hún var mjög slungin í að láta sem minnst af sér vita, en samt sáum við hana af og til skjót­ast á milli felu­staða á hraða ljóss­ins. Hún vissi um öll heim­il­is­föngin fyrir sig í hverju her­bergi, en ég tel að svefn­her­bergið hafi ekki verið séð sem hafa nógu gott heim­il­is­fang. Svo lærðum við einn dag­inn að það var ekki bara ein mús í hús­inu heldur tvær, því að ég sá þær koma undan ísskápnum einn dag­inn og voru vand­ræða­legar að sjá að við höfðum séð þær. 

Og þar sem mann­kyn vill í raun ekki deila hýbýlum sínum með músum reyndum við alls­konar góð­gæti til að geta sent þær inn í músa himna­ríki. En í marga mán­uði kom allt fyrir ekki og úrræða­semi þeirra sem mann­kyn hefur lengi viljað útrýma, sýnir okkur að skap­ar­inn skap­aði ekki neitt dýr án þekk­ing­ar, visku og sjálfs­bjarg­ar­við­leitn­i. 

Heim­ili okkar fyrir þeim var þá auð­vitað eins­konar fimm stjörnu hót­el. Smá muln­ingar á gólfi eða kex pakki á borði var alger veisla fyrir agn­ar­litla lík­ama og veitti svaka orku. Malcolm kom með margar gerðir af góð­gæti til að senda þær til músa himna­ríkis en allt kom fyrir ekki, þær litu ekki við því. Enda leið þeim vel hér með öll sín sér her­bergi. Her­bergin voru mörg, þau voru undir og á bak við elda­vél á bak við eða undir örbylgju­ofn­in­um, og ég sá þær þjóta á hraða ljóss­ins frá svæð­inu að baki elda­vél­ar­innar og fram­hjá vask­inum yfir bekk­inn undir og á bak við sam­loku­grillið og svo á bak við örbylgju­ofn­inn. Svo voru það sams­konar ferðir til baka sem við sáum ekki alltaf og þær fóru líka undir hús­gögn í öðrum her­bergjum af og til. 

Önnur her­bergi þeirra voru á bak við bóka­hill­ur, undir skatt­holi og upp­á­haldið var undir sóf­anum þar sem þær komu stundum fram að brún til að kíkja hvort það væri öruggt að skjót­ast í annað rými. Hvað þessi ferða­lög voru um munum við aldrei vita. 

Það var svo ekki fyrr en Malcolm kom inn með nýja gildru og góð­gæti hannað handa rott­um, að það að lokum sendi þær til músa­himna­rík­is, þar sem ég vona að þeim líði vel. 

Nú bara vonum við að það hafi ekki borist orð­spor til músa­heims um að þessi staður sé frá­bært fimm stjörnu hót­el, alla vega höfum við ekki séð neinar núna né nein merki um ferða­lög þeirra um und­ir­heima sína, og ekk­ert að þrífa upp eftir þær ferðir lengur sem ég er mjög feg­in. Auð­vitað ber ég vissa virð­ingu fyrir úrræða­semi og úthaldi músa sem hafa verið undir hæl mann­kyns um aldir í þeim til­gangi að útrýma þeim. Þær hafa lifað út ótal aðrar skap­anir á dýrum frá upp­hafi og eru greini­legar snill­ingar í aðlögun á erf­iðum lífs­skil­yrð­u­m. 

Að lokum segi ég eins og þeir segja í Star Wars mynd­unum „megi heims­aflið vera með þeim“ eða „May the force be with them“ í því hlut­verki sem þeim var gefið að hafa, en samt ætlað að vera utan­hús­s. 

En þeim mun meira sem ég hef bæði hugsað um það og svo séð þessi reið­innar ósköp af efni um dýr og með dýrum og þroska þeirra og sjálfs­bjarg­ar­við­leitni er það á hreinu að það er vit af réttri teg­und í hverju ein­asta lífs­formi sem er á jörð­u. 

Að end­ur­víra heila­búið við að flytja hinum megin á hnött­inn 

Að alast upp á Íslandi við þau við­horf að öll skor­dýr og önnur dýr væru rétt­dræp og hefðu engan til­gang á jörðu nema sem mat fyrir okkur var mjög van­þroskað álit. En auð­vitað var ég ekki glöð að hafa skúffur fullar af silf­ur­skottum í eld­hús­inu þar. Svo ég varð að láta spúa þeim út. 

Hér opn­að­ist heim­ur­inn og ég lærði smám saman af mann­inum mínum sem fædd­ist hér og er jarð­fræð­ingur og mjög umhverf­is­með­vit­aður um hlut­verk og til­gang skor­dýra. Sú stað­reynd að jörðin getur auð­veld­lega verið án mann­kyns en ekki án skor­dýr­anna og ætti að minna okkur allt mann­kyn á að við erum ekki eins mik­il­væg fyrir móður jörð og öll hin dýrin og líf­ríkin eru. Og Gréta Thun­berg er einnig að áminna okkur um á sinn hátt. 

Og trú­lega getur jörðin ekki heldur verið án músa því að þær eru hér á jörðu enn fyrir það hlut­verk sem þær hafa, trú­lega eins­konar ryksugur jarð­ar, þrátt fyrir að mann­kyn hafi verið mjög áfjáð um að útrýma þeim og rott­un­um. En samt hafa þessi litlu hröðu dýr náð að hafa vinn­ing­inn, og eru enn meðal okk­ar. Þó að það sé oft­ast í leyni. Því að þessi dýr vita að mann­kyn sé á eftir þeim. Það sást mjög vel í því hvernig þær þutu um hér hjá okkur á hraða sem fáir ná til að fanga þær með hönd­un­um. 

Og auð­vitað hefðu kett­irnir sem ég hef end­ur­sagt smá sögur um verið glaðar að fá músa­mál­tíð hér, ef við hefðum haft kött. 

Maður lærir að end­ur­víra heilabú sitt varð­andi hugs­anir um býfl­ug­ur, fugla, kengúrur og hrein­lega allt dýra- og skor­dýra­lífið til að vera ekki að lifa í tauga­hrúgu ímynd­aðs skorts á örygg­i. 

En þegar ég var fyrst hér og mest þegar ég kom í heim­sókn árið 1986 elsk­uðu moskítófl­ug­urnar auð­vitað „Icelandic take away“ Nesti frá nýjum blóð­stokk, blóð og ég var með merki um þá ást þeirra um háls­inn og öklum og úln­liðum í þeirri fyrstu ferð. Þær sáu það kannski sem sína leið til land­kynn­ing­ar? Svo smá misstu þær lyst­ina á blóði mínu þeim lengur sem ég hafði verið hér, enda hefur blóðið þá verið orðið meira Ástr­alskt en Íslenskt. Og þær láta mig hrein­lega í friði á síð­ustu ára­tug­um. 

Lífið hér kennir manni að setja allt með lífs­formin í rétt sam­hengi, sum til­heyra utan­húss og eru kóngulær og slíkt alltaf settar í glas og bornar út ef þær hafa læðst inn. 

Kakka­lakkar eru samt þau skor­dýr sem eng­inn reynir í raun að vernda og eru til sér­stök efni í hólfum sem maður setur hér og þar í þeirri von að halda þeim frá heim­il­inu. Spen­dýr sem kall­ast possums á ensku eru oft hrifnir af að halda sér á þökum og líka að njóta ávaxta sem eru rækt­aðir í görð­um, og fólk mis­hrifið af því að deila því með þeim. 

Sum dásam­leg áströlsk dýr eru sjald­séð hér í Adelaide eins og til dæmis possum og kóala­birnir og auð­vitað er „pla­typus“ fal­inn í vatni og sjald­séður nema maður fari í dýra­garða þar sem þeir eru í vatni en samt sýni­leg­ir. Kengúrur hef ég ekki séð hlaup­andi um í borg­inni en það eru margar í dýra­garð­inum Cleland sem er uppi í hlíðum Adelaide. 

Við njótum þess að sjá alla mögu­lega fugla hér í garð­inum okkar sem Malcolm hefur gróð­ur­sett plöntur í til að laða þá að þeim og fæða þá. Við höfum stundum séð heilan flokk af gala­h-fuglum af páfa­gauka­teg­und og eru þeir bleik­ir, hvítir og grá­ir. 

Fyrir meira en ára­tug síðan ákvað vatns­hæna að taka sér tíma­bundna búsetu í garð­inum okkar og var það af því að hún var særð og fann sig hér til að heila fót­inn á sér. 

Hún fékk algeran frið og það kom eng­inn köttur til að hafa hana fyrir sína næstu mál­tíð. Svo einn dag­inn var hún farin og þá trú­lega orðin góð í fæt­in­um. 

Ríki­dæmið í ástr­al­skri nátt­úru er ein­stakt og í raun ekki hægt að lýsa því í orðum svo vel sé. Svo eins og með alla nátt­úru og lands­lag hvar sem er í heim­inum er sjón og upp­lifun sög­unni rík­ari. 

Og gróður hefur líka sitt vit þó að við getum ekki numið það. Við sáum efni frá Bret­landi þar sem sér­fræð­ingar um tré fóru með Judi Dench leikkonu og sögðu henni um innri teng­ingar trjáa og að þau eigi tjá­skipti undir yfir­borði jarðar þar sem ræt­urnar eru og teygja sig vítt og breitt. Það eru svo mikið fleiri orku­víddir í nátt­úr­unni en mann­kyn hefur náð að skynja eða viljað við­ur­kenna að væri veru­leiki.



Ert þú í Kjarnasamfélaginu?

Kjarninn er opinn vefur en líflínan okkar eru frjáls framlög frá lesendum, Kjarnasamfélagið. Sú stoð undir reksturinn er okkur afar mikilvæg.

Með því að skrá þig í Kjarnasamfélagið gerir þú okkur kleift að halda áfram að vinna í þágu almennings og birta vandaðar fréttaskýringar, djúpar greiningar á efnahagsmálum og annað fréttatengt gæðaefni. 

Kjarninn hefur verið til taks fyrir kröfuharða lesendur undanfarin sjö ár og við ætlum okkur að standa vaktina áfram. 

Fyrir þá sem nú þegar eru stoltir styrkjendur Kjarnans þá leyfum við okkur að benda á að hægt er að óska eftir að hækka mánaðarlega framlagið með því að senda póst á takk@kjarninn.is


Já takk, ég vil styrkja Kjarnann!
Nichole Leigh Mosty
Kvennafrídagur 2020 og nokkra staðreyndir um stöðu kvenna af erlendum uppruna á Íslandi
Leslistinn 24. október 2020
Óléttan sem allir þrá en enginn þorir enn að fagna
Það treystir sér varla nokkur maður að segja það upphátt. Þó að hún sé mikil um sig. Þyngri á sér en venjulega. Þó að hún sé einmitt á réttum aldri. En, er hvíslað í þröngum hópi, getur það mögulega verið að hún sé ólétt?
Kjarninn 24. október 2020
Yfirlitsmynd yfir fyrirhugað framkvæmdasvæði. Guli kassinn og blái þríhyrningurinn afmarka svæði 1. og 2. áfanga.
Vilja virkja vindinn á Mosfellsheiði
Ef áætlanir Zephyr Iceland ganga eftir munu 30 vindmyllur, um 200 MW að heildarafli, rísa á Mosfellsheiði. Fjölmargar hugmyndir að vindorkuverum bárust verkefnisstjórn rammaáætlunar en Zephyr telur óljóst að vindorka eigi þar heima.
Kjarninn 24. október 2020
Silja Dögg Gunnarsdóttir
Ostur í dulargervi
Kjarninn 24. október 2020
Íslands-Færeyja straumurinn (IFSJ) er sýndur með dökk fjólubláum lit á kortinu.
Uppgötvuðu hafstraum og kenna hann við Ísland
Norskir vísindamenn hafa borið kennsl á nýtt fyrirbæri í hafinu sem hefur umtalsverð áhrif á loftslag á okkar norðlægu slóðum. Hafstraumurinn hefur fengið nafnið Íslands-Færeyja brekkustraumurinn (e. Iceland-Faroe Slope Jet).
Kjarninn 24. október 2020
Már Guðmundsson, fyrrverandi seðlabankastjóri
Segir endurbata í ferðaþjónustu vera hröðustu leiðina úr kreppunni
Fyrrverandi seðlabankastjóri telur að aukin virkni ferðaþjónustunnar sé fljótvirkasta leiðin til að ná viðsnúningi í hagkerfinu.
Kjarninn 24. október 2020
Nasistar, rasistar, fasistar og hvíthettir – eða kannski bara einn stór misskilningur?
Viðbrögð lögreglunnar á höfuðborgarsvæðinu við fánamálinu hafa verið afgerandi – en embættið styður ekki með neinum hætti hatursorðræðu eða merki sem ýta undir slíkt. Það hefur þó ekki verið nóg til að lægja öldurnar á samfélagsmiðlum.
Kjarninn 24. október 2020
Meirihluti borgarstjórnar stendur á bak við þá sýn sem birtist í tillögunum að breyttu aðalskipulagi fram til ársins 2040.
Borgaryfirvöld vilja meiri borg og færri bíla
Borgaryfirvöld hafa kynnt breytingar á aðalskipulagi Reykjavíkur, sem framlengja núgildandi skipulag til ársins 2040. Háleit markmið eru sett um byggingu 1.000 íbúða á ári að meðaltali, alls rúmlega 24 þúsund talsins til 2040 ef vöxtur verður kröftugur.
Kjarninn 24. október 2020
Meira úr sama flokkiAðsendar greinar