Framan af virt­ust þetta ætla að verða óskap­lega óspenn­andi for­seta­kosn­ing­ar. Nú má búast við nýjum stór­tíð­indum alltaf þegar maður opnar fyrir frétt­ir. Valið virð­ist standa á milli nýja Íslands með heið­ar­leika, rétt­læti, virð­ingu, jafn­rétti og ekki síst ábyrgð að leið­ar­ljósi, svo vitnað sé til nokk­urra gilda þjóð­fund­ar­ins 2009, eða gamla, súra og spillta Íslands þar sem menn eru alls ekki í fjár­hags­legu sam­bandi við eig­in­konur sín­ar, finnst sjálf­sagt að gefa vinum sínum auð­lindir sjávar og sveita og hafa jafn­vel per­sónu­lega reynslu af því að setja Seðla­banka á haus­inn. 

Og ekk­ert lát er á skoð­unum hinna ýmsu álits­gjafa. Einn þeirra sagði að Andri Snær ætti að draga fram­boð sitt til baka svo Guðni Th. gæti sigrað Ólaf Ragnar en kvað svo upp þann dóm dag­inn eftir að Guðni væri gamla Ísland holdi klætt. Nú er Ólafur hættur og senni­lega margir fegnir því að ráð­gjöf blogg­ar­ans náði ekki lengra. 

Það eru nefni­lega allir að reyna að segja okkur hvernig við eigum að kjósa. Og álits­gjöf­unum er vor­kunn. Þegar fjöl­miðlar hringja með ný tíð­indi verða þeir að kokka upp fyrir okkur nýja sviðs­mynd á nokkrum mín­út­um. Þá er kannski óhjá­kvæmi­legt að ein­falda mynd­ina nokkuð – ég meina hver man nöfnin á öllum þessum fram­bjóð­endum og hverjir eru hættir við og hverjir ekki? Úr verða gjarna tveir turn­ar, stundum þrír eða jafn­vel fjór­ir. En aldrei fimm. Sumir reyna að gera úr þessu ein­vígi og þá æsast frétta­menn enda væri það svo miklu betra sjón­varp. Svo koma skoð­ana­kann­anir sem umvenda öllu, eina ferð­ina enn. Bæði álits­gjaf­arnir og skoð­ana­kann­an­irnar gefa tónin fyrir umræð­una og eru skoð­ana­mynd­andi í sjálfu sér.

Auglýsing

Samt er fram­boðs­frestur ekki runn­inn út og engin fram­boð hafa enn verið sam­þykkt af kjör­stjórn. Við vitum sem sagt ekki nákvæm­lega hvaða nöfn verða á kjör­seðl­in­um. Og eins og við höfum sann­reynt und­an­farið er vika langur tími í póli­tík og enn eru nærri sjö vikur þangað til við göngum að kjör­borð­inu. Enn geta komið fram stór­stjörnur eða aðrir dregið sig í hlé, vin­sælir fram­bjóð­endur leikið af sér eða þeir sem við munum ekki hvað heita slegið í gegn. Það er okkar að kjósa og það er gert á kjör­dag en ekki í skoð­ana­könn­unum mörgum vikum fyrr.

Blogg­ar­ar, stjórn­mála­fræð­ingar og fjöl­miðlar munu halda áfram að reyna að greina stöð­una og stilla upp hinum ýmsu val­mynd­um. Það er þeirra hlut­verk. Fram­bjóð­endur halda vænt­an­lega áfram að kynna sig. Nema þeir hætti við. Og hugs­an­lega hætta ein­hverjir við að hætta við. 

Við kjós­endur þurfum að kynna okkur vel fyrir hvað allir þessir fram­bjóð­endur standa. Það er alltof snemmt að segja til um hverjir eigi raun­veru­legan séns og hverjir ekki. Fyrir nokkrum vikum var til dæmis kallað eftir því að næsti for­seti yrði kona. Nú virð­ast bara karlar í slagn­um, ef marka má álits­gjaf­ana. Samt hafa nokkrar konur til­kynnt um fram­boð sitt.

Því að vera borg­ari fylgja ekki bara rétt­indi heldur líka skyld­ur. Kosn­inga­rétt­inum fylgir sú borg­ara­lega skylda að taka upp­lýsta ákvörðun þegar við kjós­um. Á næstu vikum munu alvöru fram­bjóð­endur reyna eftir bestu getu að kynna sig og við kjós­endur ættum að gefa þeim færi á því áður en við ákveðum okk­ur. Það liggur nefni­lega ekk­ert á. Þrátt fyrir allt er ekki sjálf­sagt að allt þetta fólk, hvað sem okkur kann nú að finn­ast um hvert og eitt þeirra, bjóði sig fram til starfa fyrir okkur hin. Fyrir það ættum við að þakka og sýna fram­bjóð­endum þá virð­ingu að skoða hvað þeir hafa fram að færa. Það ættum við að gera með opnum en gagn­rýnum huga. Við þekkjum þetta fólk mis­vel og í sumum til­fellum sjáum við strax hvort fram­bjóð­and­inn gæti orðið góður for­seti eða ekki. Aðrir gætu komið ánægju­lega á óvart. 

Hugs­an­lega mun ég á end­anum ákveða að kjósa stra­tegíst þann 25. júní. Ef kann­anir sýna að fram­bjóð­endur gamla Íslands séu lík­legir til sig­urs getur vel verið að ég muni ekki kjósa þann sem mér líst best á heldur þann boð­bera nýrra tíma sem lík­leg­astur er til að ná kjöri. Þangað til ætla ég að leyfa mér að velta öllum val­kostum vel fyrir mér og hafa bæði augu og eyru opin.  

Viltu styrkja sjálfstæða íslenska fjölmiðlun?
Lesendur Kjarnans geta kosið að greiða fast mánaðarlegt framlag til fjölmiðilsins til að efla starfsemi hans enn frekar. Markmiðið er upplýstari, gagnrýnni og málefnalegri umræða. Hjálpið okkur við að ná því markmiði með því að ganga til liðs við Kjarnasamfélagið.
Meira úr sama flokkiSleggjan
None