Auglýsing

Framan af virt­ust þetta ætla að verða óskap­lega óspenn­andi for­seta­kosn­ing­ar. Nú má búast við nýjum stór­tíð­indum alltaf þegar maður opnar fyrir frétt­ir. Valið virð­ist standa á milli nýja Íslands með heið­ar­leika, rétt­læti, virð­ingu, jafn­rétti og ekki síst ábyrgð að leið­ar­ljósi, svo vitnað sé til nokk­urra gilda þjóð­fund­ar­ins 2009, eða gamla, súra og spillta Íslands þar sem menn eru alls ekki í fjár­hags­legu sam­bandi við eig­in­konur sín­ar, finnst sjálf­sagt að gefa vinum sínum auð­lindir sjávar og sveita og hafa jafn­vel per­sónu­lega reynslu af því að setja Seðla­banka á haus­inn. 

Og ekk­ert lát er á skoð­unum hinna ýmsu álits­gjafa. Einn þeirra sagði að Andri Snær ætti að draga fram­boð sitt til baka svo Guðni Th. gæti sigrað Ólaf Ragnar en kvað svo upp þann dóm dag­inn eftir að Guðni væri gamla Ísland holdi klætt. Nú er Ólafur hættur og senni­lega margir fegnir því að ráð­gjöf blogg­ar­ans náði ekki lengra. 

Það eru nefni­lega allir að reyna að segja okkur hvernig við eigum að kjósa. Og álits­gjöf­unum er vor­kunn. Þegar fjöl­miðlar hringja með ný tíð­indi verða þeir að kokka upp fyrir okkur nýja sviðs­mynd á nokkrum mín­út­um. Þá er kannski óhjá­kvæmi­legt að ein­falda mynd­ina nokkuð – ég meina hver man nöfnin á öllum þessum fram­bjóð­endum og hverjir eru hættir við og hverjir ekki? Úr verða gjarna tveir turn­ar, stundum þrír eða jafn­vel fjór­ir. En aldrei fimm. Sumir reyna að gera úr þessu ein­vígi og þá æsast frétta­menn enda væri það svo miklu betra sjón­varp. Svo koma skoð­ana­kann­anir sem umvenda öllu, eina ferð­ina enn. Bæði álits­gjaf­arnir og skoð­ana­kann­an­irnar gefa tónin fyrir umræð­una og eru skoð­ana­mynd­andi í sjálfu sér.

Auglýsing

Samt er fram­boðs­frestur ekki runn­inn út og engin fram­boð hafa enn verið sam­þykkt af kjör­stjórn. Við vitum sem sagt ekki nákvæm­lega hvaða nöfn verða á kjör­seðl­in­um. Og eins og við höfum sann­reynt und­an­farið er vika langur tími í póli­tík og enn eru nærri sjö vikur þangað til við göngum að kjör­borð­inu. Enn geta komið fram stór­stjörnur eða aðrir dregið sig í hlé, vin­sælir fram­bjóð­endur leikið af sér eða þeir sem við munum ekki hvað heita slegið í gegn. Það er okkar að kjósa og það er gert á kjör­dag en ekki í skoð­ana­könn­unum mörgum vikum fyrr.

Blogg­ar­ar, stjórn­mála­fræð­ingar og fjöl­miðlar munu halda áfram að reyna að greina stöð­una og stilla upp hinum ýmsu val­mynd­um. Það er þeirra hlut­verk. Fram­bjóð­endur halda vænt­an­lega áfram að kynna sig. Nema þeir hætti við. Og hugs­an­lega hætta ein­hverjir við að hætta við. 

Við kjós­endur þurfum að kynna okkur vel fyrir hvað allir þessir fram­bjóð­endur standa. Það er alltof snemmt að segja til um hverjir eigi raun­veru­legan séns og hverjir ekki. Fyrir nokkrum vikum var til dæmis kallað eftir því að næsti for­seti yrði kona. Nú virð­ast bara karlar í slagn­um, ef marka má álits­gjaf­ana. Samt hafa nokkrar konur til­kynnt um fram­boð sitt.

Því að vera borg­ari fylgja ekki bara rétt­indi heldur líka skyld­ur. Kosn­inga­rétt­inum fylgir sú borg­ara­lega skylda að taka upp­lýsta ákvörðun þegar við kjós­um. Á næstu vikum munu alvöru fram­bjóð­endur reyna eftir bestu getu að kynna sig og við kjós­endur ættum að gefa þeim færi á því áður en við ákveðum okk­ur. Það liggur nefni­lega ekk­ert á. Þrátt fyrir allt er ekki sjálf­sagt að allt þetta fólk, hvað sem okkur kann nú að finn­ast um hvert og eitt þeirra, bjóði sig fram til starfa fyrir okkur hin. Fyrir það ættum við að þakka og sýna fram­bjóð­endum þá virð­ingu að skoða hvað þeir hafa fram að færa. Það ættum við að gera með opnum en gagn­rýnum huga. Við þekkjum þetta fólk mis­vel og í sumum til­fellum sjáum við strax hvort fram­bjóð­and­inn gæti orðið góður for­seti eða ekki. Aðrir gætu komið ánægju­lega á óvart. 

Hugs­an­lega mun ég á end­anum ákveða að kjósa stra­tegíst þann 25. júní. Ef kann­anir sýna að fram­bjóð­endur gamla Íslands séu lík­legir til sig­urs getur vel verið að ég muni ekki kjósa þann sem mér líst best á heldur þann boð­bera nýrra tíma sem lík­leg­astur er til að ná kjöri. Þangað til ætla ég að leyfa mér að velta öllum val­kostum vel fyrir mér og hafa bæði augu og eyru opin.  

Meira úr sama flokkiSleggjan
None