Auglýsing

Ég elska þennan árs­tíma. Ljósa­skiptin eru löng og það er bjart þegar ég vakna. Myrkrið er kær­kom­inn félagi sem býður upp á kerta­ljós og melankól­íska tón­list. Sum­ar­man­ían er að syngja sitt síð­asta hjá þjóð­inni og myrkrið ekki orð­inn sá óvinur sem það verður óum­flýj­an­lega í nóv­em­ber. Skóla­sökn­uð­ur­inn gerir aðeins vart við sig. Það er van­metið að vera áskrif­andi að skipu­lagðri rútínu­breyt­ingu tvisvar á ári.

Íslend­ingar eru í grunn­inn bípólar - manískir á sumrin og þung­lyndir á vet­urna. Í man­í­unni er nauð­syn­legt að afstýra sól­ar­sam­visku­bit­inu með því að hend­ast beint í næstu sund­laug eftir vinnu og elta veðrið í sum­ar­frí­inu með felli­hýsið bros­andi í eft­ir­dragi. Vetr­inum þarf svo ekki að lýsa.

Feg­urðin liggur því í þessum örfáu vik­um, síð­sum­ars, á haustin og vor­in, milli­leik­ur­inn sem allir líta fram hjá. Tím­inn þegar allt breyt­ist. Þess vegna er ein­hvern veg­inn við­eig­andi að bjóða upp á próf­kjör og kosn­ingar á þessum tíma. Tíma fyrir breyt­ing­ar.

Auglýsing

Það er samt eins og það sé ekki mikil stemn­ing fyrir breyt­ing­ar. Fram­bjóð­endur í próf­kjöri Sam­fylk­ing­ar­innar reynd­ust færri en sætin sem átti að kjósa í með bind­andi hætti og Pírat­ar, flokk­ur­inn sem und­an­farið ár hefur haft öll tögl og hagldir og lof­aði góðu, virð­ist eiga í bölv­uðu basli með að halda próf­kjör svo vel.

Sjálf­stæð­is­menn eru í senn ugg­andi yfir nýlegum leik­manna­kaupum Við­reisnar og þunnum lista fram­bjóð­enda í Reykja­vík­ur­kjör­dæm­unum tveim­ur, en aðeins fimmtán gefa kost á sér, sam­an­borið við sextán í krag­an­um. Vissu­lega eru mjög sterkir fram­bjóð­endur í boði h Sjálf­stæð­is­flokknum í Reykja­vík, þó svo að mis­jafn sauður leyn­ist í mörgu fé. Þrátt fyrir það virð­ist aldrei hafa verið betri tími fyrir nýliða til að ryðja sér til rúms, því á þriðja tug sitj­andi þing­manna hafa lýst því yfir að þau sæk­ist ekki eftir end­ur­kjöri. Áhugi á þing­sætum virð­ist því fara dvín­andi, þrátt fyrir að áhugi fólks á stjórn­málum virð­ist síður en svo fara dvín­andi.

Staða Sjálf­stæð­is­flokks­ins í kom­andi kosn­ingum er að mörgu leyti sér­stök. Flokknum hefur vegnað til­tölu­lega vel und­an­farin ár. Góður árangur í rík­is­fjár­málum kemur þar fyrst upp í hug­ann á mönnum eins og mér, sem hlýt að vera með þýskt sparn­að­ar­blóð ein­hvers staðar aft­ar­lega í ætt­um. Skuldir rík­is­sjóðs námu í júlí 2014 75% af lands­fram­leiðslu en 50% á sama tíma í ár. Áhrif betri skulda­stöðu og lægri vaxta­greiðslna rík­is­sjóðs eru ótrú­lega jákvæð. Gall­inn er hins vegar að í kosn­inga­bar­áttu dettur engum í hug að tala um skulda­stöðu hins opin­bera. Heil­brigð­is­kerf­ið, hús­næð­is­vandi ungs fólks og fjölgun ferða­manna eru lík­legri til að vera í sviðs­ljós­inu, án þess þó að gera lítið úr mik­il­vægi þeirra mála. En það vinnur eng­inn kosn­ingar á rík­is­fjár­mál­unum einum sam­an, sama hversu góður árang­ur­inn er.

Und­an­farin ár hafa nefni­lega þrátt fyrir allt verið Íslandi frekar góð. Frá­sögnin af unga fólk­inu sem ætlar að yfir­gefa Ísland af því að hér er of dimmt og of bjart, og við­brögðin við þeirra frá­sögn, segir kannski allt sem segja þarf. Ein­hver þarf að segja þeim að í Dan­mörku sé líka rík­is­út­varp. Öfgarnar eru svo farnar að læð­ast aftur inn um bak­dyrn­ar. Bón­us­greiðslur sem nema einum Barna­spít­ala, hjól­hýsi sem hægt er að stjórna með fjar­stýr­ingu og lána­full­trúar í bönkum með langa reynslu sem lýsa ástand­inu sem ekki ólíku sem það var 2005. Öfgarnar eru því kannski ekki bara í árs­tíð­unum og birt­unni heldur líka í litlu þjóð­arsál­inni. Þótt fram undan sé vetur virð­ist bull­andi mið­næt­ur­sól í hag­kerf­inu. Og alveg eins og með árs­tíð­irnar þá verðum við flest bara að dansa með hag­sveifl­unni á þeim takti sem henni hent­ar. Á meðan ætla ég bara að njóta ljósa­skipt­anna yfir Snæ­fells­nes­inu og hlusta á Tom Waits.

Meira úr sama flokkiSleggjan
None