Auglýsing

Ólétt kona stendur fyrir framan Alþingi Íslend­inga með börnin sín; tvö við hlið sér, það þriðja er ennþá í mag­an­um. Læknir hefur stað­fest það við Stund­ina að hún þurfi að fara í keis­ara­skurð svo bæði móðir og barn fái lifað fæð­ing­una af. 

Hún heitir Reg­ina Osara­ma­ese og hún biðlar til Íslend­inga að fá að dvelja áfram á Íslandi og eiga ófædda barnið þar. Stendur úti í veðrum og vindum meðan þing­menn­irnir þæfa mál­in, fá köku með kaff­inu í mötu­neyt­inu og halda síðan áfram að þræta á móð­ur­máli sínu, því ást­kæra ylhýra sem börnin hennar hafa vaxið upp við, það næstelsta enda fætt á Ísland­i. 

Reg­ina bíður þess að ein­hver svari. Eldri börnin ókyrr­ast. Hvað eiga þau að bíða þarna lengi? Hún neyð­ist til að láta þau bíða leng­ur. Því ef þau gef­ast upp verða þau send þangað sem enga hjálp er að fá og þar með gæti verið úti um fjöl­skyld­una. Sjálf á hún ekk­ert heima­land því hún hefur ekki búið í Níger­íu, land­inu sem hún fædd­ist í, síðan hún var sjálf sex ára og flúði það­an. 

Auglýsing

Ein­hver veg­inn svona er þetta. Hún hrópar í þögn. Það svarar eng­inn. Þögnin er ærand­i. 

Bara ef

Reg­ina er ein af mörg­um. Sög­urnar ótelj­andi. Sögur af fólki sem á sér hvergi skjól. Sögur af börnum sem deyja – en hefðu ekki þurft þess. Þau hefðu getað lif­að, bara ef ... Ef. 

Und­an­farið hafa birst óþægi­lega margar myndir af dánum börn­um. Börnum á flótta sem lifa ýmist ekki flótt­ann af eða þá hinar hræði­legu aðstæður sem oft bíða þeirra loks eftir lífs­hættu­lega svað­il­för. Það birt­ast jafn­framt myndir af sund­ur­tættum börnum á stríðs­átaka­svæðum svo engum ætti að dylj­ast ástæðan fyrir því að for­ráða­menn þeirra leggja allt þetta á sig í von um að eygja björgun ein­hvers stað­ar. 

Börnin flýja ýmsar aðstæð­ur, til­viljun ræður hver þeirra ná öruggri höfn og öðl­ast aftur eitt­hvað í lík­ingu við heim­ili. Fæst gera það. 

Til hvers að kvelja sig?

Við sem eigum það sam­eig­in­legt að mynda og móta íslenskt sam­fé­lag fórnum mörg hver höndum yfir ástand­inu í heim­inum og kvörtum yfir van­mætt­inum sem leitar á okkur þegar við skrollum niður Face­book og hrökkvum í kút við að sjá skyndi­lega mynd af dánu barni innan um til­kynn­ingar um exó­tísk ferða­lög, ferm­ingar og stöðu­hækk­an­ir. Við kvörtum og flýtum okkur að skrolla áfram niður svo ekki sé of mikið á okkur lagt. Til að við megum halda geð­heils­unni, við eigum jú fullt í fangi með það. Það er ekki eins og við getum ein og sér bjargað heim­inum og til hvers þá að kvelja sig með þessum mynd­um?

Sam­fé­lagið yppir öxlum

Við vitum að fleiri börn eiga eftir að deyja á morg­un. Börn sem gætu fengið að lifa. Bara ef ... 

Við eigum eftir að halda áfram að skrolla fram­hjá þeim á net­inu því okkur finnst við ekki mega við því að sjá fleiri barns­lík. Við skrollum og hnussum: Þetta net! Fullt af öllu, samt engu. Náum jafn­vel að telja okkur trú um að dánu börnin séu hug­ar­burður okk­ar. 

Er þetta ekki bara allt hug­ar­burð­ur? Í það minnsta virð­ist þetta vera of mikil fjar­stæða til að vera satt. Ólétta konan sem stendur með korn­ung börnin sín fyrir framan Alþing­is­húsið hlýtur að vera hug­ar­burð­ur. Því ann­ars hefur eitt­hvað mis­heppn­ast herfi­lega í ferm­ing­ar­fræðslu land­ans, hvort sem hún er kennd við Kristni eða sið­mennt. 

Getur það í alvöru stað­ist að rúm­lega 300.000 mann­eskjur yppi öxlum and­spænis kasól­éttri móður sem veit ekki hvort hún og barnið hennar eigi eftir að lifa fæð­ing­una af? 

Hún biður um hjálp? Líka börnin henn­ar, þau stara tár­vot framan í okkur og spyrja á íslensku, rétt eins og barnið þitt og barnið mitt: Má ég búa áfram á Íslandi?

Svo rangt

Af hverju hjálpar eng­inn fjöl­skyld­unn­i? 

Af hverju er ekki ein­hver læknir búinn að sjá skyldu sína í því að stíga fram og reyna að kyrr­setja þau, fyrst málið er svo brýnt? Ég hefði haldið að læknum bæri meiri skylda til þess að stuðla að því að bjarga lífi barns en Útlend­inga­stofnun að halda áfram skáld­legri túlkun sinni á Dyfl­inn­ar­reglu­gerð­inni – ef það er hún sem er bit­bein­ið. 

Ef þeim verður vísað úr landi leyfi ég mér að efast um að ástæðan fyrir slíku óhæfu­verki verði góð, þó að emb­ætt­is­menn telji hana, sam­kvæmt sínum þrengsta skiln­ingi, ríma við laga­bók­staf­inn. 

Það brýtur gegn öllu sem mér var inn­rætt sem barni að reka þau burt. Það er ósköp ein­fald­lega svo rangt. Sama hvað laga­bók­staf­ur­inn seg­ir, þá getur það ekki verið rétt að hjálpa þeim ekki í þessum aðstæð­u­m. 

Segjum sem svo að þetta væri íslensk kona sem stæði ólétt fyrir framan alþing­is­húsið með tvö börn og sár­bændi yfir­völd um keis­ara­skurð sem læknir hefði úrskurðað að hún þyrfti á að halda. Fólk myndi ekki linna látum af vand­læt­ingu fyrr en það hefði bjargað hinu ófædda barni. En hvað með þetta barn?

Gleymskan

Til­viljun ræður hvar við fæð­umst. Barnið í kvið­i Reg­inu réð ekki í hvaða skaut­i það yrði get­ið. En það vill svo til að það er í kvið­i ­konu sem stendur fyrir framan Alþing­is­húsið og grát­biður um hjálp. Hún biður og bíður – á sama tíma og í sama sam­fé­lagi og rekin er þjóð­kirkja ásamt hinum ýmsu hug­vís­inda­stofn­unum svo það fái heitið sið­mennt­að. 

Á Íslandi er ung­barna­dauði einn sá lægsti í heim­in­um. Í Nígeríu er hann einn sá hæsti. Hvernig getur þá verið rétt að reka ólétta kon­una frá Íslandi? Getur ein­hver útskýrt það fyrir mér?

Það má leika með laga­bók­staf­inn og hnoða hann eftir henti­semi yfir­valda en það breytir því samt ekki að stundum getur það gerst að lögin verði sorg­lega röng – búsett í Berlín er ég dag­lega minnt á það, umkringd hinum ýmsu minn­is­merkjum sem minna okkur á að gleyma aldrei öllum kon­un­um, börn­unum og körlunum sem þýsk yfir­völd sáu á sínum tíma ekk­ert athuga­vert við að láta deyja.

Góðu frétt­irnar

Við býsnumst yfir heim­in­um, við lesum frétt­irnar van­mátt­ug. Við vitum að við getum ekki bjargað heim­inum en við getum bjargað þeim – Reg­inu og börn­unum hennar – og veitt þeim dval­ar­leyfi, helst rík­is­borg­ara­rétt. Í augum móð­ur­innar eru börnin allur heim­ur­inn, í augum barn­anna er móðir þeirra heim­ur­inn. Þannig getum við bjargað heilum heimi þó að við björgum ekki öllum heim­in­um.

Það er í okkar valdi. Góðu frétt­irnar eru þær að við erum ekki eins van­máttug í þessum efnum og við teljum okkur trú um. Við getum ýms­leg­t. 

Getum bjargað heilum heimi.

Meira úr sama flokkiSleggjan
None