Ólétt kona stendur fyrir framan Alþingi Íslend­inga með börnin sín; tvö við hlið sér, það þriðja er ennþá í mag­an­um. Læknir hefur stað­fest það við Stund­ina að hún þurfi að fara í keis­ara­skurð svo bæði móðir og barn fái lifað fæð­ing­una af. 

Hún heitir Reg­ina Osara­ma­ese og hún biðlar til Íslend­inga að fá að dvelja áfram á Íslandi og eiga ófædda barnið þar. Stendur úti í veðrum og vindum meðan þing­menn­irnir þæfa mál­in, fá köku með kaff­inu í mötu­neyt­inu og halda síðan áfram að þræta á móð­ur­máli sínu, því ást­kæra ylhýra sem börnin hennar hafa vaxið upp við, það næstelsta enda fætt á Ísland­i. 

Reg­ina bíður þess að ein­hver svari. Eldri börnin ókyrr­ast. Hvað eiga þau að bíða þarna lengi? Hún neyð­ist til að láta þau bíða leng­ur. Því ef þau gef­ast upp verða þau send þangað sem enga hjálp er að fá og þar með gæti verið úti um fjöl­skyld­una. Sjálf á hún ekk­ert heima­land því hún hefur ekki búið í Níger­íu, land­inu sem hún fædd­ist í, síðan hún var sjálf sex ára og flúði það­an. 

Auglýsing

Ein­hver veg­inn svona er þetta. Hún hrópar í þögn. Það svarar eng­inn. Þögnin er ærand­i. 

Bara ef

Reg­ina er ein af mörg­um. Sög­urnar ótelj­andi. Sögur af fólki sem á sér hvergi skjól. Sögur af börnum sem deyja – en hefðu ekki þurft þess. Þau hefðu getað lif­að, bara ef ... Ef. 

Und­an­farið hafa birst óþægi­lega margar myndir af dánum börn­um. Börnum á flótta sem lifa ýmist ekki flótt­ann af eða þá hinar hræði­legu aðstæður sem oft bíða þeirra loks eftir lífs­hættu­lega svað­il­för. Það birt­ast jafn­framt myndir af sund­ur­tættum börnum á stríðs­átaka­svæðum svo engum ætti að dylj­ast ástæðan fyrir því að for­ráða­menn þeirra leggja allt þetta á sig í von um að eygja björgun ein­hvers stað­ar. 

Börnin flýja ýmsar aðstæð­ur, til­viljun ræður hver þeirra ná öruggri höfn og öðl­ast aftur eitt­hvað í lík­ingu við heim­ili. Fæst gera það. 

Til hvers að kvelja sig?

Við sem eigum það sam­eig­in­legt að mynda og móta íslenskt sam­fé­lag fórnum mörg hver höndum yfir ástand­inu í heim­inum og kvörtum yfir van­mætt­inum sem leitar á okkur þegar við skrollum niður Face­book og hrökkvum í kút við að sjá skyndi­lega mynd af dánu barni innan um til­kynn­ingar um exó­tísk ferða­lög, ferm­ingar og stöðu­hækk­an­ir. Við kvörtum og flýtum okkur að skrolla áfram niður svo ekki sé of mikið á okkur lagt. Til að við megum halda geð­heils­unni, við eigum jú fullt í fangi með það. Það er ekki eins og við getum ein og sér bjargað heim­inum og til hvers þá að kvelja sig með þessum mynd­um?

Sam­fé­lagið yppir öxlum

Við vitum að fleiri börn eiga eftir að deyja á morg­un. Börn sem gætu fengið að lifa. Bara ef ... 

Við eigum eftir að halda áfram að skrolla fram­hjá þeim á net­inu því okkur finnst við ekki mega við því að sjá fleiri barns­lík. Við skrollum og hnussum: Þetta net! Fullt af öllu, samt engu. Náum jafn­vel að telja okkur trú um að dánu börnin séu hug­ar­burður okk­ar. 

Er þetta ekki bara allt hug­ar­burð­ur? Í það minnsta virð­ist þetta vera of mikil fjar­stæða til að vera satt. Ólétta konan sem stendur með korn­ung börnin sín fyrir framan Alþing­is­húsið hlýtur að vera hug­ar­burð­ur. Því ann­ars hefur eitt­hvað mis­heppn­ast herfi­lega í ferm­ing­ar­fræðslu land­ans, hvort sem hún er kennd við Kristni eða sið­mennt. 

Getur það í alvöru stað­ist að rúm­lega 300.000 mann­eskjur yppi öxlum and­spænis kasól­éttri móður sem veit ekki hvort hún og barnið hennar eigi eftir að lifa fæð­ing­una af? 

Hún biður um hjálp? Líka börnin henn­ar, þau stara tár­vot framan í okkur og spyrja á íslensku, rétt eins og barnið þitt og barnið mitt: Má ég búa áfram á Íslandi?

Svo rangt

Af hverju hjálpar eng­inn fjöl­skyld­unn­i? 

Af hverju er ekki ein­hver læknir búinn að sjá skyldu sína í því að stíga fram og reyna að kyrr­setja þau, fyrst málið er svo brýnt? Ég hefði haldið að læknum bæri meiri skylda til þess að stuðla að því að bjarga lífi barns en Útlend­inga­stofnun að halda áfram skáld­legri túlkun sinni á Dyfl­inn­ar­reglu­gerð­inni – ef það er hún sem er bit­bein­ið. 

Ef þeim verður vísað úr landi leyfi ég mér að efast um að ástæðan fyrir slíku óhæfu­verki verði góð, þó að emb­ætt­is­menn telji hana, sam­kvæmt sínum þrengsta skiln­ingi, ríma við laga­bók­staf­inn. 

Það brýtur gegn öllu sem mér var inn­rætt sem barni að reka þau burt. Það er ósköp ein­fald­lega svo rangt. Sama hvað laga­bók­staf­ur­inn seg­ir, þá getur það ekki verið rétt að hjálpa þeim ekki í þessum aðstæð­u­m. 

Segjum sem svo að þetta væri íslensk kona sem stæði ólétt fyrir framan alþing­is­húsið með tvö börn og sár­bændi yfir­völd um keis­ara­skurð sem læknir hefði úrskurðað að hún þyrfti á að halda. Fólk myndi ekki linna látum af vand­læt­ingu fyrr en það hefði bjargað hinu ófædda barni. En hvað með þetta barn?

Gleymskan

Til­viljun ræður hvar við fæð­umst. Barnið í kvið­i Reg­inu réð ekki í hvaða skaut­i það yrði get­ið. En það vill svo til að það er í kvið­i ­konu sem stendur fyrir framan Alþing­is­húsið og grát­biður um hjálp. Hún biður og bíður – á sama tíma og í sama sam­fé­lagi og rekin er þjóð­kirkja ásamt hinum ýmsu hug­vís­inda­stofn­unum svo það fái heitið sið­mennt­að. 

Á Íslandi er ung­barna­dauði einn sá lægsti í heim­in­um. Í Nígeríu er hann einn sá hæsti. Hvernig getur þá verið rétt að reka ólétta kon­una frá Íslandi? Getur ein­hver útskýrt það fyrir mér?

Það má leika með laga­bók­staf­inn og hnoða hann eftir henti­semi yfir­valda en það breytir því samt ekki að stundum getur það gerst að lögin verði sorg­lega röng – búsett í Berlín er ég dag­lega minnt á það, umkringd hinum ýmsu minn­is­merkjum sem minna okkur á að gleyma aldrei öllum kon­un­um, börn­unum og körlunum sem þýsk yfir­völd sáu á sínum tíma ekk­ert athuga­vert við að láta deyja.

Góðu frétt­irnar

Við býsnumst yfir heim­in­um, við lesum frétt­irnar van­mátt­ug. Við vitum að við getum ekki bjargað heim­inum en við getum bjargað þeim – Reg­inu og börn­unum hennar – og veitt þeim dval­ar­leyfi, helst rík­is­borg­ara­rétt. Í augum móð­ur­innar eru börnin allur heim­ur­inn, í augum barn­anna er móðir þeirra heim­ur­inn. Þannig getum við bjargað heilum heimi þó að við björgum ekki öllum heim­in­um.

Það er í okkar valdi. Góðu frétt­irnar eru þær að við erum ekki eins van­máttug í þessum efnum og við teljum okkur trú um. Við getum ýms­leg­t. 

Getum bjargað heilum heimi.

Viltu styrkja sjálfstæða íslenska fjölmiðlun?
Lesendur Kjarnans geta kosið að greiða fast mánaðarlegt framlag til fjölmiðilsins til að efla starfsemi hans enn frekar. Markmiðið er upplýstari, gagnrýnni og málefnalegri umræða. Hjálpið okkur við að ná því markmiði með því að ganga til liðs við Kjarnasamfélagið.
Meira úr sama flokkiSleggjan
None