Misery loves company

Lára Björg Björnsdóttir

Ok, dragið nú fram popp­skál­arnar kæra bíl­lausi-lífstíls her­deildin mín. Vit­iði hvað kom fyrir frekar fína bíl­inn (með hita í sætum og mið­stöð sem virkar) sem ég keypti mér um dag­inn? Ég keyrði ofan í holu eða öllu heldur fokk­ing gíg á stærð við sink­hole (takk Reykja­vík­ur­borg) og við það fór vélin í rúst og reikn­ing­ur­inn frá verk­stæð­inu hljóð­aði upp á 500 þús­und krón­ur.  

Ein­hver skiln­ings­ríkur og sam­úð­ar­fullur gæti mögu­lega haldið að þarna hefði þján­ingum mínum í tengslum við þennan fjand­ans bíl verið lok­ið. En nei nei, það var auð­vitað ekki í boði. Mis­ery loves company.

Hvað hald­iði að hafi komið fyrir bíl­inn dag­inn eftir að hann kom úr við­gerð? Jú, skemmd­ar­verk í skjóli næt­ur. Ein­hverjir óprút­tnir aðilar tóku sig til og teikn­uðu stóran titt­ling með­fram allri hlið­inni á bíln­um. Bara eins og ekk­ert væri eðli­legra. Morg­un­inn eftir keyrðum við fjöl­skyldan út í dag­inn og tókum ekki eftir hálfum hlut fyrr en í lok dags. Í heilan dag keyrðum við um bæinn eins og #freethe­typpi kver­úlantar í boði glæpa­manna sem ráfa um göt­urnar á nótt­unni og sví­virða heið­ar­lega bíla.

Auglýsing

Fyrst kvart­lestin er komin af stað (tjú tjú) hvernig væri þá að gægj­ast inn í dimman og kaldan helli sem ég vil kalla fast­eigna­sögu mína? Ég keypti mína fyrstu íbúð árið 2003 og seldi hana sirka ári síðar þegar vinnan sendi mig til Brus­sel. Á þessu ári sem ég átti hana hafði íbúðin hækkað um heilar 387 þús­und krónur svo ég kom út í smá plús, hel­víti ánægð með mig. Ég var úti í átta mán­uði og kom svo heim. Á þessum átta mán­uðum hafði íbúð­in, sem ég átti ekki leng­ur, hækkað um 7 millj­ón­ir. Lífið er sann­kallað lott­erí. Fyrir suma. En ekki mig. Skoðum bet­ur.

Stuttu eftir heim­kom­una 2005 keypti ég mér aðra íbúð sem ég átti í þrjú ár. Eftir nokkrar vikur kom skrýtið hljóð og smá furðu­leg lykt upp úr nið­ur­falli í þvotta­hús­inu. Aha. Við­kvæmir geta hætt að lesa hér. Án þess að fara út í smá­at­riði þá fyllt­ist jarð­hæðin af inni­haldi klóakslagna síð­ustu 70 ára (70 ár af kló­sett­ferðum krakk­ar) á einu sví­virði­legu korteri. Menn með loft­bor voru dag­legir gestir hjá mér næstu þrjá mán­uð­ina eða svo. Á tíma­kaupi. „Allur Vest­ur­bær­inn er tif­andi tíma­sprengja, kom­inn tími á öll rör hérna, skrýtið að það sé ekki flæð­andi klóak um göt­urn­ar, lol!” – sagði fag­maður við mig á þessum tíma kampa­kátur þar sem hann leiddi stóran rana ofan í jörð­ina þar sem eitt sinn var gólfið mitt.

Var ég ekki tryggð fyrir neinum af þessum ósköp­um, gæti ein­hver spurt. Einmitt það. Stutta svar­ið: trygg­ing­arnar „ná ekki utan um” til­keknu tjónin sem ég hef rakið hér að ofan. Og talandi um trygg­ing­ar, smá hlið­ar­saga: Um dag­inn hringdi ég í trygg­inga­fé­lagið mitt og spurði hvort ekki væri hægt að lækka iðgjöldin eitt­hvað þar sem ég væri að spá í að kaupa líf- og sjúk­dóma­trygg­ingu á lín­una (að gefnu til­efn­i). Svarið sem ég fékk: Þú ert með svo svaka­lega tjóna­sögu að það er ekk­ert svig­rúm til lækk­unn­ar. Svaka­leg tjóna­saga indeed. Ef þetta lið bara vissi hvað ger­ist utan vaktar trygg­ing­anna.  

Svo, vegna hryll­ings og vol­æðis lið­inna ára hef ég lært að vera með vak­andi auga fyrir hlutum sem „eiga ekki að geta ger­st”. Skoðum dýra­ríkið sem dæmi. Sagt er að dúfur geti ekki flogið á fólk. Think aga­in. Ég fékk einu sinni dúfu beint í and­litið þar sem ég spíg­spor­aði um torg í útlönd­um. Í leið­inni reif kvik­indið ævafornan ætt­ar­grip af hálsi mínum (erfð­ar­góss frá hol­lensku for­feðrum mín­um) sem ég sá aldrei fram­ar. Ómet­an­legur gripur horf­inn í klær dúfu sem flaug í and­litið á mér þegar það átti ekki að vera hægt. Ég, útklóruð og arf­laus á einu hryll­ings­sek­úndu­broti.

Það er eins og kosmósið hafi ákveðið dag­inn sem ég steig fyrst fæti á þessa jörð að henda í mig ódæmi­gerðum óhöpp­um. „Þú tryggir ekki eftir á” sagði snjall maður eitt sinn. Ég gæti allt eins sleppt því að tryggja fyr­ir­fram. Líf mitt er ein stór ótryggð og flókin tjóna­saga.

Þegar ég held svo að staða mín sem mann­eskja geti ekki orðið mikið verri þá kemur þetta ofan á mitt beyglaða brjósklos­aða bak (s/o á brjósklos­að­gerð­ina 2012 eftir fæð­ingu sem gekk herfi­lega): Ég er auð­vitað hræði­lega ósmekk­leg að gera það sem ég er að gera hér. Kvart og vælu­bíll yfir öllu þessu havaríi sem eru...wait for it: Lúx­us­vanda­mál í bland við svo mikil fyrsta heims vit­leys­is­gangs vælu­mál að ég fæ raun­veru­legan svima yfir óhemju­gang­inum í sjálfri mér. 

Ég gat í það minnsta keypt mér íbúð­ir, annað en heim­ur­inn. Og hvað, aum­ingja bíll­inn með fínu sæt­unum lenti ofan í holu í örugga land­inu sem hann er svo hepp­inn að fá að keyra um í? Snökt. Og úpps, sprakk rörið í fína og dýra Vest­ur­bæn­um? Úff. Og æ æ, týnidst perlu­festin í fína útland­inu sem ég fékk að heim­sækja í fríi? Cry me a river.

Svo, hvað höfum við hér? Jú: aum­ingja. Og ekki bara aum­ingja heldur óhepp­inn aum­ingja. Rétt upp hönd, það er ég.

ps. Ekki segja síðan að ég hafi ekki varað ykkur við þegar geim­ver­urnar lenda og taka yfir. Og hvar munu þær lenda gæti ein­hver spurt? Á þak­inu mínu. Og nei, ég er pott­þétt ekki tryggð.

Meira úr Kjarnanum