Auglýsing

Klukkan er tvær mín­útur í mið­nætti þegar konan kemur heim af kvöld­vakt­inni. Börnin eru farin að sofa og ég sit í stof­unni á nátt­bux­unum að horfa á átj­ánda YouTu­be–­mynd­bandið í röð af fólki að detta og meiða sig. Neðan úr for­stof­unni heyr­ist „hæ“ og ég stöðva mynd­band­ið. Ég svara ekki, heldur læt mig leka niður á mjó­bak­ið, ligg hálfur í sóf­anum og hálfur á gólf­inu, beini útlimunum í allar átt­ir, galopna munn­inn og geri mig rang­eygð­an.

„Hauk­ur?“

Ég heyri hana labba upp stig­ann en svara samt ekki. Hún gengur inn gang­inn, kemur inn í stofu og við henni blasir mín allra besta eft­ir­herma af líki. Þetta er klass­ískt grín á mínu heim­ili þegar annað hvort okkar kemur seint heim. Stundum leik ég lík­ið, en ég hef líka oft komið að lík­inu sjálf­ur.

Auglýsing

Ég er 37 ára og hún þrí­tug. Ráð­sett fólk með börn, bæði í vinnu og hvor­ugt í neyslu. En þetta þykir okkur alveg hreint ótrú­lega fyndið — og að því gefnu að hvor­ugt okkar verði svo óheppið að finna ein­hvern tím­ann lík í alvör­unni, þá hugsa ég að þetta vand­aða grín eigi mörg ár eft­ir.

Í gær spjall­aði ég dágóða stund við góðan kunn­ingja minn, 43 ára gamlan fjöl­skyldu­föður og yfir­mann hjá virðu­legri rík­is­stofn­un, þar sem við spil­uðum hinn sígilda leik „hræði­legir afar­kost­ir“. Í honum fær maður virki­lega erf­iðar spurn­ing­ar, und­an­tekn­ing­ar­laust mjög subbu­legar og það er bannað að segja pass.

„Hvort mund­irðu frekar sofa hjá Kim Jong-un, viku­lega til ævi­loka, eða breyt­ast í hann?“

„Uh, sofa hjá honum viku­lega, held ég. Eða bíddu … þarf ég að totta hann lík­a?“

„Já, stund­um.“

„Nei, þá myndi ég frekar velja að breyt­ast í hann.“

Vinur minn, 38 ára gam­all par­húsa­eig­andi í Vest­ur­bæn­um, kíkti í kaffi um dag­inn. Hann var nokkuð venju­lega klædd­ur, en ég veitti því þó athygli að á öðrum sokknum hans var stórt gat og út um það gægð­ist tá. Við ræddum um dag­inn og veg­inn, meðal ann­ars hækk­andi fast­eigna­verð, stýri­vexti og fisk­veiði­stjórn­un­ar­kerf­ið. Honum var eitt­hvað illt í vísi­fingrinum og nudd­aði hann af miklum móð. Hann hafði klemmt sig á ein­hverju og úti­lok­aði ekki að hafa togn­að. Sagði að það brak­aði líka ógur­lega í hon­um.

„Próf­aðu að toga í hann og hlust­að­u.“

Ég tog­aði í vísi­fing­ur­inn og um leið gaf aft­ur­endi manns­ins frá sér svo hávært fret að mér þótti það mesta furða að börnin hefðu ekki vakn­að. Honum var að sjálf­sögðu ekk­ert illt í putt­an­um, heldur hafði ég gengið í heims­ins elstu fret­gildru.

Vinnu minnar vegna sat ég fund úti í bæ hjá ónefndu fyr­ir­tæki. Þegar við mættum var mér og sam­starfs­fólki mínu vísað inn í fund­ar­her­bergi þar sem for­stjór­inn og fram­kvæmda­stjór­inn biðu okk­ar. Mik­il­vægir við­skipta­vinir úti í heimi tóku þátt í fund­inum í gegnum Skype. Fljót­lega eftir að fundur hófst missti ég athygl­ina og byrj­aði að virða her­bergið fyrir mér, sem og fund­ar­gest­ina. Mér fannst ég ekki eiga heima þarna. Leið eins og þegar ég var lít­ill og „full­orðna fólk­ið“ var að tala sam­an. Ég var líka eini karl­mað­ur­inn þarna sem var ekki í jakka­föt­um, eða í það minnsta skyrtu­klæddur og vel greidd­ur. Gott ef ég var ekki í hljóm­sveit­ar­bol. Fund­ar­her­bergið sjálft var svo þetta dæmi­gerða nýmóð­ins snjall­her­bergi og lista­verkin á veggj­unum kost­uðu eflaust meira en íbúðin mín. Á einum veggnum hékk flenni­stór tús­stafla, en hún gegndi engu hlut­verki á fund­in­um. Það var líka búið að stroka allt út af henni.

„Nei, heyrðu nú mig.“

Það glitti í eitt­hvað sem hafði verið strokað út. Ég pírði augun og sá kunn­ug­legar útlín­ur. Eitt­hvað sem krotað hefur verið á tús­stöflur frá því þær voru fundnar upp. Jú, þú giskaðir rétt. Þetta var titt­ling­ur. Þrút­inn og grodda­legur skaufi, auð­veld­lega einn sinnum tveir metrar að flat­ar­máli, með áföstum eist­um. Þá hafði sér­stak­lega mikil vinna verið lögð í hlykkj­óttar æðarnar og gróf pung­hár­in. Ég veit ekki hver þessi Cara­vaggio typpa­mynd­anna var, en eng­inn hafði aðgang að þessu fund­ar­her­bergi nema vera að minnsta kosti fer­tugur og annað hvort í jakka­fötum eða fínni blússu.

„Jæja … hættu þessu nú, þetta er bara sóða­leg­t,“ sagði ég við fjög­urra ára stjúp­son minn þegar hann var búinn að syngja frum­samið lag um kúk og piss í um það bil mín­útu. Mér fannst lagið reyndar alveg ágætt, en við full­orðna fólkið verðum víst að vera góðar fyr­ir­mynd­ir.

Fyrir einu ári síðan: „Við eigum Ísland, það eina sem við eigum eftir að gera er að taka það“
Lífeyrissjóðir landsins eiga stóran hluta af íslensku atvinnulífi. Hávær krafa hefur lengi verið um að þeir verði virkari eigendur og nýti sér þau völd sem í því felast til að beita sér fyrir lífsgæðum sjóðsfélaga í nútíð ekki síður en í framtíð.
Kjarninn 21. september 2019
Bólusótt í hættu
Er réttlætanlegt að geyma veirur eins og bólusótt, sem geta valdið jafnmiklum mannskaða og raun ber vitni?
Kjarninn 21. september 2019
Tæknivarpið
Tæknivarpið
Tæknivarpið – Uppfærðar græjur, Sambandið og Apple Arcade
Kjarninn 21. september 2019
Birgir Birgisson
Reið hjól
Kjarninn 21. september 2019
Þjálfa þarf peningahund til að berjast gegn peningaþvætti
Embætti tollstjóra skortir bæði þekkingu og úrræði til að geta almennilega haft eftirlit með smygli á reiðufé til Íslands. Á meðal þeirra úrræða sem lagt er til að ráðist verði í er að þjálfa peningahund.
Kjarninn 21. september 2019
Klikkið
Klikkið
Klikkið - Að iðka mannréttindi
Kjarninn 21. september 2019
Athuga hvar eftirlitsaðilar gera ónauðsynlegar kröfur til matvæla
Umhverfisráðherra hefur hrundið af stað aðgerðum til að vinna gegn matarsóun á Íslandi. Meðal annars verður gerð athugun á því hvar eftirlitsaðilar gera mögulega ónauðsynlegur kröfur til matvælaöryggis sem ýtt gætu undir matarsóun.
Kjarninn 21. september 2019
Brim-flétta KS fagnaðarefni fyrir Skagfirðinga
Eftir að hafa keypt hlutabréf í Brimi, og selt nokkrum vikum síðar, hefur Kaupfélag Skagfirðinga styrkt stöðu sína.
Kjarninn 21. september 2019
Meira úr sama flokkiKjaftæði