Auglýsing

Klukkan er tvær mín­útur í mið­nætti þegar konan kemur heim af kvöld­vakt­inni. Börnin eru farin að sofa og ég sit í stof­unni á nátt­bux­unum að horfa á átj­ánda YouTu­be–­mynd­bandið í röð af fólki að detta og meiða sig. Neðan úr for­stof­unni heyr­ist „hæ“ og ég stöðva mynd­band­ið. Ég svara ekki, heldur læt mig leka niður á mjó­bak­ið, ligg hálfur í sóf­anum og hálfur á gólf­inu, beini útlimunum í allar átt­ir, galopna munn­inn og geri mig rang­eygð­an.

„Hauk­ur?“

Ég heyri hana labba upp stig­ann en svara samt ekki. Hún gengur inn gang­inn, kemur inn í stofu og við henni blasir mín allra besta eft­ir­herma af líki. Þetta er klass­ískt grín á mínu heim­ili þegar annað hvort okkar kemur seint heim. Stundum leik ég lík­ið, en ég hef líka oft komið að lík­inu sjálf­ur.

Auglýsing

Ég er 37 ára og hún þrí­tug. Ráð­sett fólk með börn, bæði í vinnu og hvor­ugt í neyslu. En þetta þykir okkur alveg hreint ótrú­lega fyndið — og að því gefnu að hvor­ugt okkar verði svo óheppið að finna ein­hvern tím­ann lík í alvör­unni, þá hugsa ég að þetta vand­aða grín eigi mörg ár eft­ir.

Í gær spjall­aði ég dágóða stund við góðan kunn­ingja minn, 43 ára gamlan fjöl­skyldu­föður og yfir­mann hjá virðu­legri rík­is­stofn­un, þar sem við spil­uðum hinn sígilda leik „hræði­legir afar­kost­ir“. Í honum fær maður virki­lega erf­iðar spurn­ing­ar, und­an­tekn­ing­ar­laust mjög subbu­legar og það er bannað að segja pass.

„Hvort mund­irðu frekar sofa hjá Kim Jong-un, viku­lega til ævi­loka, eða breyt­ast í hann?“

„Uh, sofa hjá honum viku­lega, held ég. Eða bíddu … þarf ég að totta hann lík­a?“

„Já, stund­um.“

„Nei, þá myndi ég frekar velja að breyt­ast í hann.“

Vinur minn, 38 ára gam­all par­húsa­eig­andi í Vest­ur­bæn­um, kíkti í kaffi um dag­inn. Hann var nokkuð venju­lega klædd­ur, en ég veitti því þó athygli að á öðrum sokknum hans var stórt gat og út um það gægð­ist tá. Við ræddum um dag­inn og veg­inn, meðal ann­ars hækk­andi fast­eigna­verð, stýri­vexti og fisk­veiði­stjórn­un­ar­kerf­ið. Honum var eitt­hvað illt í vísi­fingrinum og nudd­aði hann af miklum móð. Hann hafði klemmt sig á ein­hverju og úti­lok­aði ekki að hafa togn­að. Sagði að það brak­aði líka ógur­lega í hon­um.

„Próf­aðu að toga í hann og hlust­að­u.“

Ég tog­aði í vísi­fing­ur­inn og um leið gaf aft­ur­endi manns­ins frá sér svo hávært fret að mér þótti það mesta furða að börnin hefðu ekki vakn­að. Honum var að sjálf­sögðu ekk­ert illt í putt­an­um, heldur hafði ég gengið í heims­ins elstu fret­gildru.

Vinnu minnar vegna sat ég fund úti í bæ hjá ónefndu fyr­ir­tæki. Þegar við mættum var mér og sam­starfs­fólki mínu vísað inn í fund­ar­her­bergi þar sem for­stjór­inn og fram­kvæmda­stjór­inn biðu okk­ar. Mik­il­vægir við­skipta­vinir úti í heimi tóku þátt í fund­inum í gegnum Skype. Fljót­lega eftir að fundur hófst missti ég athygl­ina og byrj­aði að virða her­bergið fyrir mér, sem og fund­ar­gest­ina. Mér fannst ég ekki eiga heima þarna. Leið eins og þegar ég var lít­ill og „full­orðna fólk­ið“ var að tala sam­an. Ég var líka eini karl­mað­ur­inn þarna sem var ekki í jakka­föt­um, eða í það minnsta skyrtu­klæddur og vel greidd­ur. Gott ef ég var ekki í hljóm­sveit­ar­bol. Fund­ar­her­bergið sjálft var svo þetta dæmi­gerða nýmóð­ins snjall­her­bergi og lista­verkin á veggj­unum kost­uðu eflaust meira en íbúðin mín. Á einum veggnum hékk flenni­stór tús­stafla, en hún gegndi engu hlut­verki á fund­in­um. Það var líka búið að stroka allt út af henni.

„Nei, heyrðu nú mig.“

Það glitti í eitt­hvað sem hafði verið strokað út. Ég pírði augun og sá kunn­ug­legar útlín­ur. Eitt­hvað sem krotað hefur verið á tús­stöflur frá því þær voru fundnar upp. Jú, þú giskaðir rétt. Þetta var titt­ling­ur. Þrút­inn og grodda­legur skaufi, auð­veld­lega einn sinnum tveir metrar að flat­ar­máli, með áföstum eist­um. Þá hafði sér­stak­lega mikil vinna verið lögð í hlykkj­óttar æðarnar og gróf pung­hár­in. Ég veit ekki hver þessi Cara­vaggio typpa­mynd­anna var, en eng­inn hafði aðgang að þessu fund­ar­her­bergi nema vera að minnsta kosti fer­tugur og annað hvort í jakka­fötum eða fínni blússu.

„Jæja … hættu þessu nú, þetta er bara sóða­leg­t,“ sagði ég við fjög­urra ára stjúp­son minn þegar hann var búinn að syngja frum­samið lag um kúk og piss í um það bil mín­útu. Mér fannst lagið reyndar alveg ágætt, en við full­orðna fólkið verðum víst að vera góðar fyr­ir­mynd­ir.

Kanntu vel við Kjarnann?

Frjáls framlög lesenda eru mikilvægur þáttur í rekstri Kjarnans. Þau gera okkur kleift að halda áfram að taka þátt í umræðunni á vitrænan hátt og greina kjarnann frá hisminu fyrir lesendur. 

Kjarninn er fjölmiðill sem leggur sig fram við að upplýsa og skýra út það sem á sér stað í samfélaginu með áherslu á gæði og dýpt. 

Okkar tryggð er aðeins við lesendur. Við erum skuldbundin ykkur og værum þakklát ef þið vilduð vera með í að gera Kjarnann enn sterkari. 

Ef þú kannt vel við það efni sem þú lest á Kjarnanum viljum við hvetja þig til að styrkja okkur. Þinn styrkur er okkar styrkur.

Já takk, ég vil styrkja Kjarnann!
Almannahagsmunir þurfi að ráða ferðinni
Gylfi Zoega hagfræðiprófessor gerir almannahagsmuni og sérhagsmuni að umfjöllunarefni í grein sinni.
Kjarninn 15. nóvember 2019
Samtök atvinnulífsins „slegin“ yfir Samherjamálinu
Samtök atvinnulífsins segja mikilvægt að velta við hverjum steini vegna Samherjamálsins sem tengist starfsemi félagsins í Namibíu.
Kjarninn 15. nóvember 2019
Vilja þjóðarátak í landgræðslu
Sjö þingmenn hafa lagt til að að komið verði á fót vettvangi fyrir samstarfi stjórnvalda, Landgræðslunnar, bænda, atvinnulífs og almennings sem miði að því að auka þátttöku almennings í kolefnisbindingu með landgræðslu.
Kjarninn 15. nóvember 2019
Brynjar Níelsson
Telur málflutning þingmanna Samfylkingarinnar pólitíska spillingu
Þingmaður Sjálfstæðisflokksins skýtur föstur skotum að þingmönnum Samfylkingarinnar og segir orðræðu þeirra ekkert annað en aðför að réttarríkinu.
Kjarninn 15. nóvember 2019
Segir verkfallsbrot vera staðfestingu á einbeittum brotavilja
Fréttir hafa birst á vef Mbl.is þrátt fyrir verkfallsaðgerðir Blaðamannafélags Íslands sem standa nú yfir. Formaður félagsins segir það ömurlegt að menn virði ekki vinnustöðvun.
Kjarninn 15. nóvember 2019
Birgir Þórarinsson, þingmaður Miðflokksins.
Miðflokkurinn vill stöðva fjármögnun styrkja til fjölmiðla
Miðflokkurinn lagði til að þeir fjármunir sem eiga að renna í styrki til einkarekinna fjölmiðla á næsta ári verði teknir af fjárlögum. Flokkurinn ætlar að leggja fram eigin hugmynd um styrki „með annarri aðferðarfræði“.
Kjarninn 15. nóvember 2019
Guðmundur Andri Thorsson, þingmaður Samfylkingarinnar.
„Siðferði hins ískalda kapítalisma“
Þingmaður Samfylkingarinnar segir að viðskiptasiðferði Samherjamanna sé siðferði hins ískalda kapítalisma þar sem ungu fólki sé innrætt að líta á annað fólk sem bráð frekar en samborgara.
Kjarninn 15. nóvember 2019
Gunnar Bragi minnir á að stjórnendur Samherja eigi börn
Varaformaður Miðflokksins segist hugsa til starfsmanna Samherja þessa dagana þegar stríðsfyrirsagnir um fyrirtækið séu í fjölmiðlum. Hann gagnrýnir fjölmiðla og segir það galið að ætla að styrkja þá með ríkisfé.
Kjarninn 15. nóvember 2019
Meira úr sama flokkiKjaftæði