Auglýsing

Klukkan er tvær mín­útur í mið­nætti þegar konan kemur heim af kvöld­vakt­inni. Börnin eru farin að sofa og ég sit í stof­unni á nátt­bux­unum að horfa á átj­ánda YouTu­be–­mynd­bandið í röð af fólki að detta og meiða sig. Neðan úr for­stof­unni heyr­ist „hæ“ og ég stöðva mynd­band­ið. Ég svara ekki, heldur læt mig leka niður á mjó­bak­ið, ligg hálfur í sóf­anum og hálfur á gólf­inu, beini útlimunum í allar átt­ir, galopna munn­inn og geri mig rang­eygð­an.

„Hauk­ur?“

Ég heyri hana labba upp stig­ann en svara samt ekki. Hún gengur inn gang­inn, kemur inn í stofu og við henni blasir mín allra besta eft­ir­herma af líki. Þetta er klass­ískt grín á mínu heim­ili þegar annað hvort okkar kemur seint heim. Stundum leik ég lík­ið, en ég hef líka oft komið að lík­inu sjálf­ur.

Auglýsing

Ég er 37 ára og hún þrí­tug. Ráð­sett fólk með börn, bæði í vinnu og hvor­ugt í neyslu. En þetta þykir okkur alveg hreint ótrú­lega fyndið — og að því gefnu að hvor­ugt okkar verði svo óheppið að finna ein­hvern tím­ann lík í alvör­unni, þá hugsa ég að þetta vand­aða grín eigi mörg ár eft­ir.

Í gær spjall­aði ég dágóða stund við góðan kunn­ingja minn, 43 ára gamlan fjöl­skyldu­föður og yfir­mann hjá virðu­legri rík­is­stofn­un, þar sem við spil­uðum hinn sígilda leik „hræði­legir afar­kost­ir“. Í honum fær maður virki­lega erf­iðar spurn­ing­ar, und­an­tekn­ing­ar­laust mjög subbu­legar og það er bannað að segja pass.

„Hvort mund­irðu frekar sofa hjá Kim Jong-un, viku­lega til ævi­loka, eða breyt­ast í hann?“

„Uh, sofa hjá honum viku­lega, held ég. Eða bíddu … þarf ég að totta hann lík­a?“

„Já, stund­um.“

„Nei, þá myndi ég frekar velja að breyt­ast í hann.“

Vinur minn, 38 ára gam­all par­húsa­eig­andi í Vest­ur­bæn­um, kíkti í kaffi um dag­inn. Hann var nokkuð venju­lega klædd­ur, en ég veitti því þó athygli að á öðrum sokknum hans var stórt gat og út um það gægð­ist tá. Við ræddum um dag­inn og veg­inn, meðal ann­ars hækk­andi fast­eigna­verð, stýri­vexti og fisk­veiði­stjórn­un­ar­kerf­ið. Honum var eitt­hvað illt í vísi­fingrinum og nudd­aði hann af miklum móð. Hann hafði klemmt sig á ein­hverju og úti­lok­aði ekki að hafa togn­að. Sagði að það brak­aði líka ógur­lega í hon­um.

„Próf­aðu að toga í hann og hlust­að­u.“

Ég tog­aði í vísi­fing­ur­inn og um leið gaf aft­ur­endi manns­ins frá sér svo hávært fret að mér þótti það mesta furða að börnin hefðu ekki vakn­að. Honum var að sjálf­sögðu ekk­ert illt í putt­an­um, heldur hafði ég gengið í heims­ins elstu fret­gildru.

Vinnu minnar vegna sat ég fund úti í bæ hjá ónefndu fyr­ir­tæki. Þegar við mættum var mér og sam­starfs­fólki mínu vísað inn í fund­ar­her­bergi þar sem for­stjór­inn og fram­kvæmda­stjór­inn biðu okk­ar. Mik­il­vægir við­skipta­vinir úti í heimi tóku þátt í fund­inum í gegnum Skype. Fljót­lega eftir að fundur hófst missti ég athygl­ina og byrj­aði að virða her­bergið fyrir mér, sem og fund­ar­gest­ina. Mér fannst ég ekki eiga heima þarna. Leið eins og þegar ég var lít­ill og „full­orðna fólk­ið“ var að tala sam­an. Ég var líka eini karl­mað­ur­inn þarna sem var ekki í jakka­föt­um, eða í það minnsta skyrtu­klæddur og vel greidd­ur. Gott ef ég var ekki í hljóm­sveit­ar­bol. Fund­ar­her­bergið sjálft var svo þetta dæmi­gerða nýmóð­ins snjall­her­bergi og lista­verkin á veggj­unum kost­uðu eflaust meira en íbúðin mín. Á einum veggnum hékk flenni­stór tús­stafla, en hún gegndi engu hlut­verki á fund­in­um. Það var líka búið að stroka allt út af henni.

„Nei, heyrðu nú mig.“

Það glitti í eitt­hvað sem hafði verið strokað út. Ég pírði augun og sá kunn­ug­legar útlín­ur. Eitt­hvað sem krotað hefur verið á tús­stöflur frá því þær voru fundnar upp. Jú, þú giskaðir rétt. Þetta var titt­ling­ur. Þrút­inn og grodda­legur skaufi, auð­veld­lega einn sinnum tveir metrar að flat­ar­máli, með áföstum eist­um. Þá hafði sér­stak­lega mikil vinna verið lögð í hlykkj­óttar æðarnar og gróf pung­hár­in. Ég veit ekki hver þessi Cara­vaggio typpa­mynd­anna var, en eng­inn hafði aðgang að þessu fund­ar­her­bergi nema vera að minnsta kosti fer­tugur og annað hvort í jakka­fötum eða fínni blússu.

„Jæja … hættu þessu nú, þetta er bara sóða­leg­t,“ sagði ég við fjög­urra ára stjúp­son minn þegar hann var búinn að syngja frum­samið lag um kúk og piss í um það bil mín­útu. Mér fannst lagið reyndar alveg ágætt, en við full­orðna fólkið verðum víst að vera góðar fyr­ir­mynd­ir.

Ert þú í Kjarnasamfélaginu?

Kjarninn er opinn vefur en líflínan okkar eru frjáls framlög frá lesendum, Kjarnasamfélagið. Sú stoð undir reksturinn er okkur afar mikilvæg.

Með því að skrá þig í Kjarnasamfélagið gerir þú okkur kleift að halda áfram að vinna í þágu almennings og birta vandaðar fréttaskýringar, djúpar greiningar á efnahagsmálum og annað fréttatengt gæðaefni. 

Kjarninn hefur verið til taks fyrir kröfuharða lesendur undanfarin sjö ár og við ætlum okkur að standa vaktina áfram. 

Fyrir þá sem nú þegar eru stoltir styrkjendur Kjarnans þá leyfum við okkur að benda á að hægt er að óska eftir að hækka mánaðarlega framlagið með því að senda póst á takk@kjarninn.is


Já takk, ég vil styrkja Kjarnann!
Viðskipti með hlutabréf lækkuðu um 60 prósent milli ára
Mest viðskipti voru með hlutabréf í Marel í nýliðnum mánuði en flest viðskipti voru með hlutabréf í Icelandair.
Kjarninn 4. ágúst 2020
Þórólfur Guðnason sóttvarnalæknir.
Þórólfur segir „komið að stjórnvöldum“ að taka ákvarðanir
Við þurfum að læra að lifa með kórónuveirunni næstu mánuði og jafnvel ár og því er komið að hafa sjónarmið annarra en sóttvarnalæknis í ákvarðanatöku. „Ég held að það sé komið að stjórnvöldum að koma meira inn í það,“ segir Þórólfur Guðnason.
Kjarninn 4. ágúst 2020
Það verður ekkert Reykjavíkurmaraþon í ár.
Reykjavíkurmaraþoni Íslandsbanka aflýst
Reykjavíkumaraþoni Íslandsbanka, sem fram átti að fara 22. ágúst, hefur verið aflýst. Allar skráningar í hlaupið verða færðar fram um eitt ár, en þeir sem þess óska geta fengið endurgreiðslu.
Kjarninn 4. ágúst 2020
Víðir Reynisson og Þórólfur Guðnason sýna hér hvað tveir metrar eru um það bil langir.
Víðir: Rýmisgreind fólks er mismunandi
Meirihluti þeirra sem sýkst hefur af COVID-19 síðustu daga er ungt fólk. Landlæknir segir engan vilja lenda í því að sýkja aðra og biðlar til ungs fólks og aðstandenda þeirra að skerpa á sóttvarnarreglum.
Kjarninn 4. ágúst 2020
Rannsókn á Lindsor-málinu í Lúxemborg lokið og því vísað til saksóknara
Tæpum tólf árum eftir að aflandsfélagið Lindsor Holding fékk lán frá Kaupþingi til að kaupa verðlítil skuldabréf, meðal annars af starfsmönnum bankans í Lúxemborg, er rannsókn á málinu lokið þar í landi.
Kjarninn 4. ágúst 2020
83 nú með COVID-19
Þrjú ný tilfelli COVID-19 greindust hér á landi í gær, tvö hjá sýkla- og veirufræðideild Landspítala og eitt hjá Íslenskri erfðagreiningu. 83 eru því með virk smit af kórónuveirunni og í einangrun.
Kjarninn 4. ágúst 2020
Ketill Sigurjónsson
Lokun álversins í Tiwai Point og veikleikar stóru íslensku orkufyrirtækjanna
Kjarninn 4. ágúst 2020
Þórólfur Guðnason sóttvarnalæknir.
Þórólfur: Ekki lengur aðeins sóttvarnamál
Baráttan við kórónuveiruna er ekki lengur aðeins sóttvarnamál heldur einnig pólitískt og efnahagslegt. „Það eru fleiri sem þurfa að koma að borðinu,“ segir Þórólfur Guðnason sóttvarnalæknir.
Kjarninn 4. ágúst 2020
Meira úr sama flokkiKjaftæði