Auglýsing

Klukkan er tvær mín­útur í mið­nætti þegar konan kemur heim af kvöld­vakt­inni. Börnin eru farin að sofa og ég sit í stof­unni á nátt­bux­unum að horfa á átj­ánda YouTu­be–­mynd­bandið í röð af fólki að detta og meiða sig. Neðan úr for­stof­unni heyr­ist „hæ“ og ég stöðva mynd­band­ið. Ég svara ekki, heldur læt mig leka niður á mjó­bak­ið, ligg hálfur í sóf­anum og hálfur á gólf­inu, beini útlimunum í allar átt­ir, galopna munn­inn og geri mig rang­eygð­an.

„Hauk­ur?“

Ég heyri hana labba upp stig­ann en svara samt ekki. Hún gengur inn gang­inn, kemur inn í stofu og við henni blasir mín allra besta eft­ir­herma af líki. Þetta er klass­ískt grín á mínu heim­ili þegar annað hvort okkar kemur seint heim. Stundum leik ég lík­ið, en ég hef líka oft komið að lík­inu sjálf­ur.

Auglýsing

Ég er 37 ára og hún þrí­tug. Ráð­sett fólk með börn, bæði í vinnu og hvor­ugt í neyslu. En þetta þykir okkur alveg hreint ótrú­lega fyndið — og að því gefnu að hvor­ugt okkar verði svo óheppið að finna ein­hvern tím­ann lík í alvör­unni, þá hugsa ég að þetta vand­aða grín eigi mörg ár eft­ir.

Í gær spjall­aði ég dágóða stund við góðan kunn­ingja minn, 43 ára gamlan fjöl­skyldu­föður og yfir­mann hjá virðu­legri rík­is­stofn­un, þar sem við spil­uðum hinn sígilda leik „hræði­legir afar­kost­ir“. Í honum fær maður virki­lega erf­iðar spurn­ing­ar, und­an­tekn­ing­ar­laust mjög subbu­legar og það er bannað að segja pass.

„Hvort mund­irðu frekar sofa hjá Kim Jong-un, viku­lega til ævi­loka, eða breyt­ast í hann?“

„Uh, sofa hjá honum viku­lega, held ég. Eða bíddu … þarf ég að totta hann lík­a?“

„Já, stund­um.“

„Nei, þá myndi ég frekar velja að breyt­ast í hann.“

Vinur minn, 38 ára gam­all par­húsa­eig­andi í Vest­ur­bæn­um, kíkti í kaffi um dag­inn. Hann var nokkuð venju­lega klædd­ur, en ég veitti því þó athygli að á öðrum sokknum hans var stórt gat og út um það gægð­ist tá. Við ræddum um dag­inn og veg­inn, meðal ann­ars hækk­andi fast­eigna­verð, stýri­vexti og fisk­veiði­stjórn­un­ar­kerf­ið. Honum var eitt­hvað illt í vísi­fingrinum og nudd­aði hann af miklum móð. Hann hafði klemmt sig á ein­hverju og úti­lok­aði ekki að hafa togn­að. Sagði að það brak­aði líka ógur­lega í hon­um.

„Próf­aðu að toga í hann og hlust­að­u.“

Ég tog­aði í vísi­fing­ur­inn og um leið gaf aft­ur­endi manns­ins frá sér svo hávært fret að mér þótti það mesta furða að börnin hefðu ekki vakn­að. Honum var að sjálf­sögðu ekk­ert illt í putt­an­um, heldur hafði ég gengið í heims­ins elstu fret­gildru.

Vinnu minnar vegna sat ég fund úti í bæ hjá ónefndu fyr­ir­tæki. Þegar við mættum var mér og sam­starfs­fólki mínu vísað inn í fund­ar­her­bergi þar sem for­stjór­inn og fram­kvæmda­stjór­inn biðu okk­ar. Mik­il­vægir við­skipta­vinir úti í heimi tóku þátt í fund­inum í gegnum Skype. Fljót­lega eftir að fundur hófst missti ég athygl­ina og byrj­aði að virða her­bergið fyrir mér, sem og fund­ar­gest­ina. Mér fannst ég ekki eiga heima þarna. Leið eins og þegar ég var lít­ill og „full­orðna fólk­ið“ var að tala sam­an. Ég var líka eini karl­mað­ur­inn þarna sem var ekki í jakka­föt­um, eða í það minnsta skyrtu­klæddur og vel greidd­ur. Gott ef ég var ekki í hljóm­sveit­ar­bol. Fund­ar­her­bergið sjálft var svo þetta dæmi­gerða nýmóð­ins snjall­her­bergi og lista­verkin á veggj­unum kost­uðu eflaust meira en íbúðin mín. Á einum veggnum hékk flenni­stór tús­stafla, en hún gegndi engu hlut­verki á fund­in­um. Það var líka búið að stroka allt út af henni.

„Nei, heyrðu nú mig.“

Það glitti í eitt­hvað sem hafði verið strokað út. Ég pírði augun og sá kunn­ug­legar útlín­ur. Eitt­hvað sem krotað hefur verið á tús­stöflur frá því þær voru fundnar upp. Jú, þú giskaðir rétt. Þetta var titt­ling­ur. Þrút­inn og grodda­legur skaufi, auð­veld­lega einn sinnum tveir metrar að flat­ar­máli, með áföstum eist­um. Þá hafði sér­stak­lega mikil vinna verið lögð í hlykkj­óttar æðarnar og gróf pung­hár­in. Ég veit ekki hver þessi Cara­vaggio typpa­mynd­anna var, en eng­inn hafði aðgang að þessu fund­ar­her­bergi nema vera að minnsta kosti fer­tugur og annað hvort í jakka­fötum eða fínni blússu.

„Jæja … hættu þessu nú, þetta er bara sóða­leg­t,“ sagði ég við fjög­urra ára stjúp­son minn þegar hann var búinn að syngja frum­samið lag um kúk og piss í um það bil mín­útu. Mér fannst lagið reyndar alveg ágætt, en við full­orðna fólkið verðum víst að vera góðar fyr­ir­mynd­ir.

Skiptir Kjarninn þig máli?

Kjarninn reiðir sig á framlög lesenda. Með því að styrkja Kjarnann mánaðarlega tekur þú þátt í að halda úti öflugum fjölmiðli.

Við erum til staðar fyrir lesendur og fjöllum um það sem skiptir máli.

Ef Kjarninn skiptir þig máli þá máttu endilega vera með okkur í liði.

Já takk, ég vil styrkja Kjarnann!
Jódís Skúladóttir þingmaður VG.
Segir náin tengsl á milli hatursglæpa, vændis, kvenhaturs og útlendingahaturs
Þingmaður Vinstri grænna segir að hinsegin fólk sem fellur undir hatt fleiri minnihlutahópa sé útsettara fyrir ofbeldi en annað hinsegin fólk og því sé aldrei hægt að gefa afslátt í málaflokkum sem viðkoma þessum hópum.
Kjarninn 21. maí 2022
Hanna Katrín Friðriksson þingmaður Viðreisnar.
„Hvernig stendur á þessari vitleysu?“
Þingflokksformaður Viðreisnar telur að líta þurfi á heilbrigðiskerfið í heild sinni og spyr hvort það sé „í alvöru til of mikils ætlast að stjórnvöld ráði við það verkefni án þess að það bitni á heilsu og líðan fólks“.
Kjarninn 21. maí 2022
Framsóknarflokkurinn í Mosfellsbæ er í lykilstöðu um myndun meirihluta bæjarstjórnar.
Viðræðum Framsóknarflokksins og Vina Mosfellsbæjar slitið
Framsóknarflokkurinn í Mosfellsbæ tilkynnti Vinum Mosfellsbæjar skömmu fyrir áætlaðan fund þeirra í morgun að ákveðið hefði verið að slíta viðræðum. Líklegast er að Framsókn horfi til þess að mynda meirihluta með Samfylkingunni og Viðreisn.
Kjarninn 21. maí 2022
Gísli Pálsson
„Svartur undir stýri“: Tungutak á tímum kynþáttafordóma
Kjarninn 21. maí 2022
Horft frá toppi Úlfarsfells yfir Blikastaði
Blikastaðir eru „fallegasta byggingarland við innanverðan Faxaflóa“
„Notaleg“ laxveiði, æðardúnn í eina sæng á ári og næstu nágrannar huldufólk í hóli og kerling í bæjarfjallinu. Blikastaðir, ein fyrsta jörðin sem Viðeyjarklaustur eignaðist á 13. öld, á sér merka sögu.
Kjarninn 21. maí 2022
Selur í sínu náttúrulega umhverfi.
Ætla að gelda selina í garðinum með lyfjum
Borgaryfirvöld fundu enga lausn á óviðunandi aðstöðu selanna í Húsdýragarðinum aðra en að stækka laugina. Þeir yngstu gætu átt 3-4 áratugi eftir ólifaða. 20-30 kópum sem fæðst hafa í garðinum hefur verið lógað frá opnun hans.
Kjarninn 21. maí 2022
Í ávarpi sínu fór Katrín yfir þann lærdóm sem hægt er að draga af kórónuveirufaraldrinum, meðal annars að samheldni samfélagsins hafi reynst okkar mestu verðmæti.
Ekki einungis hægt að vísa ábyrgð á launafólk
Katrín Jakobsdóttir segir atvinnulíf og stjórnvöld bera mikla ábyrgð á bráttunni við verðbólguna og að ekki sé hægt að vísa ábyrgðinni eingöngu á launafólk í komandi kjarasamningum.
Kjarninn 20. maí 2022
Ingrid Kuhlman og Bjarni Jónsson
Læknar og hjúkrunarfræðingar styðja dánaraðstoð
Kjarninn 20. maí 2022
Meira úr sama flokkiKjaftæði