Auglýsing

Mikið er ég glaður að verk­falli lækna sé lok­ið. Ég er búinn að vera svo hræddur um að veikj­ast að ég þorði ekki einu sinni að faðma mína eigin móður um jólin því mér fannst hún eitt­hvað veiklu­leg. Þetta kemur reyndar pínu­lítið á óvart af því það er varla vika síðan fjár­mála­ráð­herra var mættur í frétt­irnar – svo gallsúr að ég þurfti að lækka í sjón­varp­inu til að finna ekki lykt­ina af honum – að dylgja um meinta græðgi þess­ara elítu­lækna sem hann vildi meina að væru að maka hver annan upp úr trufflu­olíu og drekka Dom Perignon úr nas­hyrn­ings­horn­um.

Mín upp­lifun af því að hafa búið með lækni er reyndar sú að þegar þeir eru ekki að vinna á dag­inn, kvöld­in, næt­urnar eða ein­hverja skelfi­lega blöndu af þessu þrennu þá eru þeir fyrst og fremst sitj­andi með stríðs­hrjáð all­ir-í-bát­ana augna­ráð eða sof­andi í fimm fer­metra her­bergi í nokkrar klukku­stund­ir, lík­lega dreym­andi norskt fjarða­loft og sænska lerk­i­sveppi, til þess eins að vakna við vekjara­klukku sem hljómar eins og loft­varn­ar­lúður og hefja þetta ferli allt upp á nýtt.

Eftir þetta við­tal hefur ein­hver úr samn­inga­nefnd­inni lík­lega sett haus­poka yfir Bjarna, troðið honum í fjólu­bláan Abercrombie & Fitch-­skíða­galla og sent hann með sjúkra­flugi beint í sviss­nesku alpana svo hægt væri að klára þetta mál. Á meðan á öllu þessu stóð var Krist­ján Þór Júl­í­us­son svo hinum megin við göt­una með gervi­gler­augu með áföstu nefi og yfir­vara­skeggi að fylgj­ast með í gegn um tvö útklippt göt á dag­blaði sem hann þótt­ist vera að lesa, von­andi að eng­inn myndi muna að hann væri ennþá heil­brigð­is­ráð­herra.

Auglýsing

Öfga­menn í leið­indum



Vöfflu­járnið var varla kólnað hjá rík­is­sátta­semj­ara þegar umræðan var komin á fyr­ir­sjá­an­legar og hræði­legar slóð­ir. Karl Garð­ar­son, öfga­maður í leið­ind­um, greip þennan þvala bolta á lofti og hróp­aði að nú myndu fleiri stéttir vilja bita af kök­unni, verð­bólgu­draug­ur­inn yrði særður úr gröf sinni og enda­lok hins marg­um­rædda stöð­ug­leika, og lík­lega heims­ins alls, væru yfir­vof­andi.

Þetta er svo sem ekk­ert nýtt. Sam­tök atvinnu­lífs­ins hafa gert það að árlegum sið að gefa út klám­fengið mynd­band þar sem lit­ríkar teikn­mynda­fígúrur tala við almenn­ing eins og hann sé greind­ar­skertur um það af hverju það sé öllum fyrir bestu að lág­launa­stéttir haldi áfram að vera fátæk­ar. Það verða allir að taka höndum saman og við­halda þeim árangri í stöð­ug­leika sem náðst hefur síð­ustu ár. Seðla­banka­stjóri tekur í sama streng og auð­vitað fjár­mála­ráð­herra líka. Hinn heilaga stöð­ug­leika ber að vernda líkt og biskup sjálfur hafi blessað hann. Ég hef reyndar aldrei skilið af hverju það eru lægstu stétt­irnar sem þurfa að halda uppi þessum valta Jenga-turni sem hag­kerfið virð­ist vera. Það virð­ist samt engu skipta hversu mikið af anda­fitu efri þrepin troða í sig – það ógnar engum stöð­ug­leika – en um leið og skúr­inga­kona á Akra­nesi biður um meira en 2,8% hækkun á 214.000 krón­urnar sínar þá leggjast allar plágur Egypta­lands á okk­ur. Þetta er stöð­ug­leiki eins og beina­berir leggir á erítreskum þræl sem heldur uppi akfeitum róm­verskum hedónista sem er sífellt að skamma hann fyrir að standa ekki í lapp­irn­ar; kerfi sem stendur og fellur með því að verka­fólk hafi engar ráða­stöf­un­ar­tekjur er fúnda­mentallí galið.

Nu-Skin stór­lax og pakka­væddur heil­brigð­is­rekstur



Það er þessi hug­mynda­fræði sem er ástæðan fyrir því að bar­átt­unni um heil­brigð­is­kerf­ið, og í raun vel­ferð­ar­kerfið allt, er hvergi nærri lok­ið. Þvert á móti eru sífellt fleiri sem þykj­ast finna nálykt­ina í loft­inu og sleikja út um. Á árs­fundi áður­nefndra Sam­taka atvinnu­lífs­ins hélt Ásdís Halla Braga­dótt­ir, Nu Skin-stór­lax, fyrrum bæj­ar­stjóri Garða­bæjar og núver­andi fröm­uður í gróða á gömlu fólki, þrum­andi ræðu um hvernig Ísland væri heims­met­hafi í mið­stýr­ingu, hvernig ein­okun íslenska rík­is­ins væri eins og kúbversk vind­la­fram­leiðsla og að Albanía væri ljósárum á undan okkur í val­frelsi í heil­brigð­is­rekstri og tók þar sér­stak­lega dæmi um hvernig verð­andi albanskir for­eldrar gætu valið milli gull­pakka, silf­ur­pakka og hefð­bund­ins pakka þegar kæmi að fæð­ing­ar­þjón­ustu.

Þetta er auð­vitað stór­góð hug­mynd sem auð­velt væri að yfir­færa á íslenskt fyr­ir­mynda­sam­fé­lag fram­tíð­ar­inn­ar. Ímyndið ykkur hvít­tennta og bros­andi for­eldra ganga út af einka­rekna spít­al­anum með Nu Skin-raka­kremsmurðan hvít­voð­ung vaf­inn inn í kasmír­teppi tott­andi ergónó­mískt snuð úr hágæða nátt­úru­legum trefja­efnum – allt í boði gull­pakk­ans. Ef þú ert ekki með alveg jafn­mikið á milli hand­anna, eða bara að spara fyrir nýjum iPho­ne, get­urðu alltaf valið silf­ur­pakk­ann sem er alveg fínn líka. Hann gefur manni sex tíma náð­uga legu í sjúkra­rúmi en öll börn eru tekin með sog­klukku til þess að spara tíma og auka fram­leiðni. For­eldrar bera sjálfir ábyrgð á öllum þrif­um. Svo ef þú ert með 214.000 krónur í grunn­laun á mán­uði hef­urðu lík­lega bara efni á venju­lega pakk­anum – en í honum færðu heimsendan kassa með spritt­brúsa, spegli og sauð­burð­ar­töng.

Svo er algjör óþarfi að binda sig við þrjá pakka. Það væri til dæmis hægt að bæta við fjöl­skyldu­pakk­anum þar sem þú færð allt sem er í gull­pakk­anum auk bein­merg­s­skipta fyrir einn fjöl­skyldu­með­lim að eigin vali og amma gamla hoppar upp hjarta­þræð­ing­ar­list­ann. Svo þegar einka­rekna heilsuparadísin rennur óum­flýj­an­lega saman við 365 miðla og VÍS þá verður hægt að fá trölla­pakk­ann þar sem þú færð allt sem er í gull- og fjöl­skyldu­pökk­un­um, Krakka­stöð­ina, Enska bolt­ann, eld­fjalla­trygg­ingu, 15 insúl­ín­sprautur á mán­uði fyrir litla syk­ur­sjúk­ling­inn á heim­il­inu, 100 fríar mín­útur í alla heima­síma og prest til þess að syngja ömmu ofan í flú­or­meng­aða mold­ina. Það er nefni­lega svo mik­il­vægt í sið­mennt­uðu sam­fé­lagi að hafa val um það á hvern hátt þú lætur svindla á þér.

Núna verð ég að hætta áður en þetta verður svo langt að Egg­ert Skúla­son skilur þetta ekki.

Meira úr sama flokkiKjaftæði
None