Auglýsing

Justin Tru­deau, verð­andi for­sæt­is­ráð­herra Kana­da, er frá­bær­asti maður sem ég hef séð. Ég er búinn að eyða öllum deg­inum í að skoða myndir af hon­um; Justin að keppa í góð­gerð­ar­hnefa­leika­móti til styrktar krabba­meins­rann­sókn­um, Justin að láta tattú­era á sér upp­hand­legg­inn, Justin að stunda jóga í almenn­ings­garði, Justin að taka þátt í gleði­göng­unni. Það er ekki til slæm mynd af mann­in­um. Þessi 43 ára for­maður Frjáls­lynda flokks­ins (engin tengsl) er ekki aðeins eins og end­ur­reisn­ar-marm­ara­stytta úr holdi og blóði með svo frá­bær­lega dökkt og þykkt hár að ég ímynda mér að það væri eins og höggva sig með sveðju í gegnum villtasta hluta Amazon-frum­skóg­ar­ins fengi ég að strjúka fingrum mínum í gegn um það, heldur er hann líka bjartasta von­ar­stjarna ungra frjáls­lyndra krata um heim all­an.

Fyrrum stærð­fræð­i-, frönsku- og leik­list­ar­kenn­ar­inn Tru­deau, sem er sonur eins fræg­asta sjórn­mála­manns Kana­da, kom eins og storm­sveipur inn í kanadísk stjórn­mál með Quebec-hippa­svægi og lof­orði um að bjarga Kanada úr níu ára ein­angr­un­ar­sinn­aðri aft­ur­halds­ánuð Steph­ens Harper. Kanada er nefni­lega dálítið eins og Ísland – land sem hefur alþjóð­lega ímynd frjáls­ræð­is, góð­mennsku, nátt­úru­feg­urðar og víð­sýni en leynir myrk­ari sögu aft­ur­halds og útlend­inga­hræðslu sem teymd hefur verið áfram í áraraðir af sjarma­lausum íhalds­pung sem á tíu pör af sömu jakka­föt­unum og er með hár­greiðslu sem lítur út eins og hún hafi verið klippt með sjón­varps­mark­aðs­ryksugu­hár­klipp­unum eða keypt í Hókus Pók­us.

Vá, ég man ekki einu sinni um hvort landið ég er að tala leng­ur.

Auglýsing

En með Tru­deau tekst Kanada loks­ins að sam­ræma ímynd­ina og raun­veru­leik­ann. Hann er yfir­lýstur femínisti sem hefur lofað að hætta loft­árásum í Írak og Sýr­landi, taka inn marg­falt fleiri flótta­menn en áður var áætl­að, berj­ast fyrir afglæpa­væð­ingu fíkni­efna­neyslu og varð­veislu rétt­inda kvenna yfir eigin lík­ama. Hann er einnig nátt­úru­vernd­ar­sinni sem hefur miklar áhyggjur af hlýnun jarð­ar, vill skatt­leggja hinu rík­ustu og jafna kjör í land­inu.

Menn sem líta svona út og hafa svona skoð­anir hljóta að vera með ein­hverjar hræði­leg­ar, hand­járn­aðar og múl­bundnar beina­grindur í skápnum – en þangað til þær fljóta upp á yfir­borðið sit ég glas­eygður við skrif­borðið mitt í vinn­unni, stari út í tómið og dagdreymi um að ein­hver krata­prins eða -prinsessa komi og bjargi okkur úr þessum fúlu popúlista-­þjóð­ern­is­remb­ings-aft­ur­halds­álögum sem við erum föst í næstu 18 mán­uð­ina í það minnsta.

Svo ranka ég við mér. Ég er ekki á hest­baki á kanadískri hásléttu að láta Kletta­fjalla­loftið gæla við skegg mitt og tign­ar­legar minjar þess höf­uð­hárs sem eitt sinn var, heldur er ég á Íslandi þar sem for­sæt­is­ráð­herr­ann vill helst ein­beita sér að því að særa fram gömul emb­ætti eins og Húsa­smíða­meist­ara rík­is­ins og frið­lýsa 80 ára gamlan hafn­ar­garð sem stóð í rúmt korter því að hann þótti svo mikið drasl. Hann er svo fastur í eigin Indi­ana Jones-L­ARPi að hann fæst ekki til að mæta á þing­fund um afnám sömu verð­trygg­ingar og Fram­sókn­ar­flokk­ur­inn lof­aði að „taka á“ í aðdrag­anda síð­ustu þing­kosn­inga.

Hvernig gengur ann­ars að opna tár­vota sam­kennd­ar­arma íslensku land­helg­innar fyrir öllu því flótta­fólki sem við ætlum að hleypa inn í hlýjan vel­ferð­ar­faðm okk­ar? Í kjöl­farið á enn einni frétt­inni um að hæl­is­leit­endum hafi þvert á móti verið vísað rak­leitt aftur úr landi hafði Unnur Brá Konn­ráðs­dótt­ir, for­maður alls­herj­ar­nefnd­ar, þessi traust­vekj­andi orð að segja:

„Það mun taka tíma að slípa reglu­verkið til, EN það góða við þetta er að stjórn­völd hafa sett af stað þverpóli­tíska þing­manna­nefnd sem er að skila drögum að nýju frum­varpi til ráð­herra um ný útlend­inga­lög þar sem fjallað er um hæl­is­mál­in, meðal ann­ars, og von­andi náum við að afgreiða það stóra mál í gegn um þingið í vet­ur.“

Þverpóli­tísk þing­manna­nefnd! Drög að frum­varpi! Kannski í vet­ur! Þarna erum við að tala um snarpa, skil­virka stjórn­sýslu í skugga alþjóð­legra ham­fara. En það verður allt allt í lagi svo lengi sem við höldum áfram að minn­ast á hvað ástandið er slæmt og að við munum von­andi ein­hvern tím­ann gera okkar besta.

Þannig að það er kannski best að loka bara aftur aug­unum og halda áfram að láta sig dreyma um okkar eigin krata­prins eða -prinsessu sem mun opna landa­mær­in, afnema verð­trygg­ing­una, skatt­leggja millj­óna­mær­ing­ana og brauð­fæða öreig­ana. Opna fang­elsin og hleypa fíkni­sjúk­ling­unum út, loka álver­unum og kljúfa Atlands­hafið eins og Móses sjálfur svo að unga fólkið geti gengið heim frá Nor­egi. Leiða landið úr raun­veru­leik­anum yfir í útópísku ímynd­ina sem allir skítugu júró­hipp­arnir sem koma hingað hafa af okk­ur.

En í stað­inn fyrir prins á hvítum Príus fáum við bara Björg­vin G. – óum­beð­inn og skömmustu­legan – læð­andi sér með­fram veggjum aftur inn á þing með haus­poka sem hann greiddi lík­lega ekki einu sinni fyr­ir.

Meira úr sama flokkiKjaftæði
None