Auglýsing

Móðir mín hringdi sem endranær um dag­inn til þess að yfir­heyra mig um hvort ég væri nú ekki kom­inn með kær­ustu. Í hvert skipti þarf ég að útskýra fyrir henni að ég sé ennþá pip­ar­sveinn sem býr með tveimur öðrum pip­ar­sveinum í lít­illi pip­ar­sveina­kjall­ara­í­búð. Það er sárt að valda for­eldrum sínum von­brigð­um. Þessi spurn­ing er samt algjör tróju­hestur því að inni í henni býr önnur og myrk­ari spurn­ing: Hvar eru hel­vítis barna­börn­in? Á ein­hverjum tíma­punkti hætta börnin nefni­lega að vera börn í augum for­eldra sinna og verða í stað­inn vélar til þess gerðar að fram­leiða fleiri börn.

Til­hugs­unin ein veldur mér kvíða. Ég veit ekk­ert um börn. Ég veit ekk­ert hvernig á að tala við börn. Ég höndla varla að passa barn lengur en í fimm mín­útur því að það eina sem mér dettur í hug að gera er að stara á það þangað til það segir mér að ég líti út eins og vondi kall­inn í Lassí eins og gerð­ist um dag­inn. Ég get ekki ímyndað mér hræði­legri hlut til að vera.

Fyrst og fremst finnst mér ég ekki vera til­bú­inn. Mig skortir alla ábyrgð­ar­til­finn­ingu. Her­bergið mitt er eins og illa skipu­lagður nytja­mark­aður fullur af ósam­settum hús­gögn­um, ósam­an­brotnum sokkum og óupp­teknum kössum með smá dassi af heim­il­issorpi. Svo hef ég enga sjálfs­stjórn þegar kemur að fjár­mál­um; er að rúlla þremur mis­mun­andi rað­greiðslu­samn­ing­um, þar af tveimur fyrir hluti sem ég er búinn að selja til þess að kaupa aðra hluti. Ég sendi líka alltaf skatt­fram­talið mitt án þess að lesa það.

Auglýsing

Þetta var alla­vega minn veru­leiki mest­allan þrí­tugs­ald­ur­inn, eða þangað til ég vakn­aði timbraður í mínum eigin mann­lega sorp­haug um dag­inn og fatt­aði að ég er að verða þrí­tug­ur. Rétt­ara sagt verð ég þrí­tugur á morg­un. Vúhú. Til ham­ingju ég.

Það er samt lygi að ég hafi bara óvart munað eftir þessum tíma­mót­um. Í sann­leika sagt er ég búinn að vera að panikka yfir því að verða þrí­tugur síðan ég var tví­tug­ur. Ég hef nefni­lega alltaf verið allt of ald­urs­með­vit­aður um afrek ann­ara; Cassius Clay var búinn að vinna tit­il­inn, breyta sér í Muhammed Ali, forð­ast her­þjón­ustu og tapa titl­inum aftur áður en hann varð þrí­tug­ur. Steven Spi­el­berg var búinn að leik­stýra Duel og Jaws og skrifa Close Encounters áður en hann varð þrí­tug­ur. Meira að segja Biggie Smalls var búinn að vera dauður í sex ár áður en hann varð þrí­tug­ur.

Ég veit ekki af hverju þessi nauða­ó­merki­legu tíma­mót valda mér hug­ar­angri en ef eitt­hvað er að marka grein­ina sem ég las á vef­síðu Gla­mour Mag­azine þá hrjáir þetta fleiri en bara mig. Ég held að þetta hafi eitt­hvað að gera með það að horfast í augu við það að vera að kom­ast af lík­am­legum hátindi. Vang­arnir eru byrj­aðir að grána aðeins, nokkrar bros­hrukk­ur, nokkrir nýir fæð­inga­blettir sem ég ætti örugg­lega að láta kíkja á.

Svo virð­ist lík­ams­hára­bú­skap­ur­inn líka lúta sænskum sjálf­bærn­is­skóg­rækt­ar­sjón­ar­miðum þar sem fyrir hvert hoggið hár á höfði er tveimur plantað á bak og herð­ar. Ég byrj­aði að raka á mér höf­uðið átján ára vegna fyr­ir­litn­ingar á eigin hári sem hafði ágerst með hverri fárán­legu klipp­ing­unni á fætur ann­ari í gegnum ung­lings­ár­in, sem náði hræði­legu hámarki þegar ég var sextán ára með gelaða hár­brodda, gler­augu og höku­topp í of stórum leð­ur­jakka og hefði ekki getað betlað út sleik á skóla­balli. Þrátt fyrir að hafa sjálfur tekið þá ákvörðun að strá­fella eigið sam­fé­lag hárs syrgi ég í dag að ég geti nú ekki safnað því nema að hluta til baka; að ég fái aldrei að upp­lifa það að finna síðan ljóns­makka minn flaks­ast um í vind­inum aftan á mót­or­hjóli eða stand­andi í stefni á skútu – alla­vega ekki án þess að sporta sömu greiðslu og Riff Raff í Rocky Hor­r­or. Svo sagði mér líka ein­hver að tenn­urnar á manni byrj­uðu að losna upp úr þrí­tugu.

Ætli ég syrgi það ekki mest að hafa eytt mest­öllum þessum ætl­uðu gullárum í það að vera of lat­ur, feitur og óör­uggur – en eftir því sem ég hugsa meira út í það finn ég meiri ró í því að líf mitt hefði vafa­lítið ekki getað verið neitt öðru­vísi. Þetta var allt partur af mínu púp­un­ar­ferli og nú er ég loks­ins að brjót­ast út og breiða út væng­ina eins og háruga, föla og sífellt verr tennta fiðr­ildið sem ég er.

Vitur mað­ur, eða bíla­aug­lýs­ing, sagði mér nefni­lega eitt sinn að tím­inn væri gagns­laus mæli­ein­ing nema hann væri að mæla breyt­ingu; tími sem er eytt í tómi er ekki tími sem vert er að minn­ast. Þannig að þennan morgun í rusla­hrúg­unni ákvað ég að hætta að telja niður mín­útur og spyrna frekar í botn­inn. Ég henti öllu rusli, flokk­aði alla sokk­ana mína, skrúf­aði upp gard­ín­urnar sem ég keypti fyrir hálfu ári og setti meira að segja upp nátt­ljós svo að ég gæti loks­ins aftur byrjað að lesa mér til gagns eftir um það bil tólf ára hlé.

Ég er ekk­ert betri í því að vera til núna en ég var fyrir tíu dögum – ég er hins vegar hægt og bít­andi að fatta að mér tekst að vera nokkuð mann­legur ef ég geri það einn dag í einu. Ef ég er ekki að bera mig saman við ókláruð afrek ein­hverrar kjör­út­gáfu af sjálfum mér sem aldrei verður til tekst mér að elska sjálfan mig nokkuð skil­yrð­is­laust. Svo er ég líka byrj­aður að hlusta svo mikið á Ram Dass í vinn­unni; fann æðru­leysið á YouTu­be.

Þannig að kannski er ég ekk­ert svo fjarri því að vera til­bú­inn að eign­ast barn, svona einn góðan veð­ur­dag. Verst að ára­löng far­síma­notk­un, far­tölvu­notkun og að sofa við hlið­ina á allt of heitum ofni hefur að öllum lík­indum gert mig ófrjó­an.

Á ein­hverjum tíma­punkti breytt­ist þessi pist­ill í heims­ins verstu einka­mála­aug­lýs­ingu. Loðni trúð­ur­inn í pip­ar­sveina­dýfliss­unni grætur þrjá­tíu ára gömlum ófrjóum tár­um. Til ham­ingju með afmælið ég.

Meira úr sama flokkiKjaftæði
None