Auglýsing

Móðir mín hringdi sem endranær um dag­inn til þess að yfir­heyra mig um hvort ég væri nú ekki kom­inn með kær­ustu. Í hvert skipti þarf ég að útskýra fyrir henni að ég sé ennþá pip­ar­sveinn sem býr með tveimur öðrum pip­ar­sveinum í lít­illi pip­ar­sveina­kjall­ara­í­búð. Það er sárt að valda for­eldrum sínum von­brigð­um. Þessi spurn­ing er samt algjör tróju­hestur því að inni í henni býr önnur og myrk­ari spurn­ing: Hvar eru hel­vítis barna­börn­in? Á ein­hverjum tíma­punkti hætta börnin nefni­lega að vera börn í augum for­eldra sinna og verða í stað­inn vélar til þess gerðar að fram­leiða fleiri börn.

Til­hugs­unin ein veldur mér kvíða. Ég veit ekk­ert um börn. Ég veit ekk­ert hvernig á að tala við börn. Ég höndla varla að passa barn lengur en í fimm mín­útur því að það eina sem mér dettur í hug að gera er að stara á það þangað til það segir mér að ég líti út eins og vondi kall­inn í Lassí eins og gerð­ist um dag­inn. Ég get ekki ímyndað mér hræði­legri hlut til að vera.

Fyrst og fremst finnst mér ég ekki vera til­bú­inn. Mig skortir alla ábyrgð­ar­til­finn­ingu. Her­bergið mitt er eins og illa skipu­lagður nytja­mark­aður fullur af ósam­settum hús­gögn­um, ósam­an­brotnum sokkum og óupp­teknum kössum með smá dassi af heim­il­issorpi. Svo hef ég enga sjálfs­stjórn þegar kemur að fjár­mál­um; er að rúlla þremur mis­mun­andi rað­greiðslu­samn­ing­um, þar af tveimur fyrir hluti sem ég er búinn að selja til þess að kaupa aðra hluti. Ég sendi líka alltaf skatt­fram­talið mitt án þess að lesa það.

Auglýsing

Þetta var alla­vega minn veru­leiki mest­allan þrí­tugs­ald­ur­inn, eða þangað til ég vakn­aði timbraður í mínum eigin mann­lega sorp­haug um dag­inn og fatt­aði að ég er að verða þrí­tug­ur. Rétt­ara sagt verð ég þrí­tugur á morg­un. Vúhú. Til ham­ingju ég.

Það er samt lygi að ég hafi bara óvart munað eftir þessum tíma­mót­um. Í sann­leika sagt er ég búinn að vera að panikka yfir því að verða þrí­tugur síðan ég var tví­tug­ur. Ég hef nefni­lega alltaf verið allt of ald­urs­með­vit­aður um afrek ann­ara; Cassius Clay var búinn að vinna tit­il­inn, breyta sér í Muhammed Ali, forð­ast her­þjón­ustu og tapa titl­inum aftur áður en hann varð þrí­tug­ur. Steven Spi­el­berg var búinn að leik­stýra Duel og Jaws og skrifa Close Encounters áður en hann varð þrí­tug­ur. Meira að segja Biggie Smalls var búinn að vera dauður í sex ár áður en hann varð þrí­tug­ur.

Ég veit ekki af hverju þessi nauða­ó­merki­legu tíma­mót valda mér hug­ar­angri en ef eitt­hvað er að marka grein­ina sem ég las á vef­síðu Gla­mour Mag­azine þá hrjáir þetta fleiri en bara mig. Ég held að þetta hafi eitt­hvað að gera með það að horfast í augu við það að vera að kom­ast af lík­am­legum hátindi. Vang­arnir eru byrj­aðir að grána aðeins, nokkrar bros­hrukk­ur, nokkrir nýir fæð­inga­blettir sem ég ætti örugg­lega að láta kíkja á.

Svo virð­ist lík­ams­hára­bú­skap­ur­inn líka lúta sænskum sjálf­bærn­is­skóg­rækt­ar­sjón­ar­miðum þar sem fyrir hvert hoggið hár á höfði er tveimur plantað á bak og herð­ar. Ég byrj­aði að raka á mér höf­uðið átján ára vegna fyr­ir­litn­ingar á eigin hári sem hafði ágerst með hverri fárán­legu klipp­ing­unni á fætur ann­ari í gegnum ung­lings­ár­in, sem náði hræði­legu hámarki þegar ég var sextán ára með gelaða hár­brodda, gler­augu og höku­topp í of stórum leð­ur­jakka og hefði ekki getað betlað út sleik á skóla­balli. Þrátt fyrir að hafa sjálfur tekið þá ákvörðun að strá­fella eigið sam­fé­lag hárs syrgi ég í dag að ég geti nú ekki safnað því nema að hluta til baka; að ég fái aldrei að upp­lifa það að finna síðan ljóns­makka minn flaks­ast um í vind­inum aftan á mót­or­hjóli eða stand­andi í stefni á skútu – alla­vega ekki án þess að sporta sömu greiðslu og Riff Raff í Rocky Hor­r­or. Svo sagði mér líka ein­hver að tenn­urnar á manni byrj­uðu að losna upp úr þrí­tugu.

Ætli ég syrgi það ekki mest að hafa eytt mest­öllum þessum ætl­uðu gullárum í það að vera of lat­ur, feitur og óör­uggur – en eftir því sem ég hugsa meira út í það finn ég meiri ró í því að líf mitt hefði vafa­lítið ekki getað verið neitt öðru­vísi. Þetta var allt partur af mínu púp­un­ar­ferli og nú er ég loks­ins að brjót­ast út og breiða út væng­ina eins og háruga, föla og sífellt verr tennta fiðr­ildið sem ég er.

Vitur mað­ur, eða bíla­aug­lýs­ing, sagði mér nefni­lega eitt sinn að tím­inn væri gagns­laus mæli­ein­ing nema hann væri að mæla breyt­ingu; tími sem er eytt í tómi er ekki tími sem vert er að minn­ast. Þannig að þennan morgun í rusla­hrúg­unni ákvað ég að hætta að telja niður mín­útur og spyrna frekar í botn­inn. Ég henti öllu rusli, flokk­aði alla sokk­ana mína, skrúf­aði upp gard­ín­urnar sem ég keypti fyrir hálfu ári og setti meira að segja upp nátt­ljós svo að ég gæti loks­ins aftur byrjað að lesa mér til gagns eftir um það bil tólf ára hlé.

Ég er ekk­ert betri í því að vera til núna en ég var fyrir tíu dögum – ég er hins vegar hægt og bít­andi að fatta að mér tekst að vera nokkuð mann­legur ef ég geri það einn dag í einu. Ef ég er ekki að bera mig saman við ókláruð afrek ein­hverrar kjör­út­gáfu af sjálfum mér sem aldrei verður til tekst mér að elska sjálfan mig nokkuð skil­yrð­is­laust. Svo er ég líka byrj­aður að hlusta svo mikið á Ram Dass í vinn­unni; fann æðru­leysið á YouTu­be.

Þannig að kannski er ég ekk­ert svo fjarri því að vera til­bú­inn að eign­ast barn, svona einn góðan veð­ur­dag. Verst að ára­löng far­síma­notk­un, far­tölvu­notkun og að sofa við hlið­ina á allt of heitum ofni hefur að öllum lík­indum gert mig ófrjó­an.

Á ein­hverjum tíma­punkti breytt­ist þessi pist­ill í heims­ins verstu einka­mála­aug­lýs­ingu. Loðni trúð­ur­inn í pip­ar­sveina­dýfliss­unni grætur þrjá­tíu ára gömlum ófrjóum tár­um. Til ham­ingju með afmælið ég.

Kanntu vel við Kjarnann?

Frjáls framlög lesenda eru mikilvægur þáttur í rekstri Kjarnans. Þau gera okkur kleift að halda áfram að taka þátt í umræðunni á vitrænan hátt og greina kjarnann frá hisminu fyrir lesendur. 

Kjarninn er fjölmiðill sem leggur sig fram við að upplýsa og skýra út það sem á sér stað í samfélaginu með áherslu á gæði og dýpt. 

Okkar tryggð er aðeins við lesendur. Við erum skuldbundin ykkur og værum þakklát ef þið vilduð vera með í að gera Kjarnann enn sterkari. 

Ef þú kannt vel við það efni sem þú lest á Kjarnanum viljum við hvetja þig til að styrkja okkur. Þinn styrkur er okkar styrkur.

Já takk, ég vil styrkja Kjarnann!
Samherji opinberaður
Sjávarútvegsrisinn Samherji er eitt stærsta og áhrifamesta fyrirtæki á Íslandi. Það teygir anga sína víða og stjórnendur þess hafa ekki farið leynt með vilja sinn til að hafa mikil áhrif í samfélaginu sem þeir búa í.
Kjarninn 15. nóvember 2019
Gunnþór Ingvarsson
Óskuðu eftir ráðum hjá Samherjamönnum til að blekkja Grænlendinga
Framkvæmdastjóri Síldarvinnslunnar bað stjórnendur hjá Samherja að ráðleggja sér um hvernig best væri að afla velvildar heimamanna á Grænlandi og blekkja þá til að komast yfir veiðiheimildir.
Kjarninn 15. nóvember 2019
Þórólfur Matthíasson
Mútur sem hefðbundnir viðskiptahættir
Kjarninn 15. nóvember 2019
Björgólfur reiknar ekki með að sitja sem forstjóri Samherja lengi
Sitjandi forstjóri Samherja kallar sjónvarpsþátt Kveiks um fyrirtækið „einhliða“. Ýjað hafi verið að því að Samherji „hefði brotið gegn lögum og sýnt slæmt siðferði í viðskiptum.“
Kjarninn 15. nóvember 2019
Bankastjórar Arion banka kaupa hlutabréf fyrir 230 milljónir
Benedikt Gíslason bankastjóri og Ásgeir Helgi Reykfjörð aðstoðarbankastjóri keyptu hlutabréf í bankanum í dag.
Kjarninn 14. nóvember 2019
Þorsteinn Már vonar að tímabundið brotthvarf rói umræðu um Samherja
Þorsteinn Már Baldvinsson segir í viðtali við Vísi að Samherji sé ekki sálarlaust fyrirtæki. Honum blöskrar umræða um fyrirtækið í kjölfar afhjúpandi þáttar Kveiks um starfsemi Samherja í Namibíu.
Kjarninn 14. nóvember 2019
Indriði H. Þorláksson
Samherji í gráum skugga
Kjarninn 14. nóvember 2019
Björgólfur í leyfi frá störfum sem stjórnarformaður Íslandsstofu
Björgólfur Jóhannsson tekur við sem forstjóri Samherja tímabundið.
Kjarninn 14. nóvember 2019
Meira úr sama flokkiKjaftæði
None