The Bluetooth man

Kristján Atli Ragnarsson skrifar um snjalltækjanotkun, núvitund sem tapast og áhrifin sem þetta allt saman hefur á nánasta umhverfi og annað fólk.

Auglýsing

Ég hef verið að hugsa mikið um snjall­tækni að und­an­förnu. Tutt­ug­ustu og fyrstu öld­ina. Það er að ein­hverju leyti róm­verska heim­spek­ingnum Seneca að kenna, en meira um það síð­ar. Á tutt­ug­ustu öld­inni höfðu ýmis konar lista­menn mót­andi áhrif á fram­tíð­ar­sýn okkar og vænt­ingar fyrir næstu öld. Kannski fáir meiri áhrif en rit­höf­undar og fram­leið­endur sjón­varps­þátta og kvik­mynda í Norð­ur­-Am­er­íku. Okkur fannst lík­legt að árið 2018 yrðum við komin með flug­bíla og nýlendur á öðrum plánet­um, til að mynda. Reyndar voru karl­menn öllu dug­legri við fantasí­urn­ar, á meðan Gene Rodd­en­berry og George Lucas sáu fyrir sér Stjörnu­fálka og dúnd­urskvísur með grænt hör­und voru Marg­aret Atwood og Ursula K. Le Guin iðnar við að reyna að vara okkur við því sem gæti ger­st, margt af hverju hefur svo ræst snemma á tutt­ug­ustu og fyrstu öld­inni.

Flug­bíl­ana og nýlend­urnar fengum við ekki (enn, ég held í von­ina), þess í stað byrja ég hvern dag eins og Rambó þegar hann er á leið­inni í stríð, nema í stað vopna þá hleð ég á mig snjall­tækj­um. Far­sím­inn fer ofan í buxna­vasann, svo set ég á mig snjallúr­ið. Þetta tvennt teng­ist svo við þráð­lausu heyrn­ar­tólin sem ég skorða í eyrum mér. Svo set ég upp Goog­le-­gler­augun og byrja að tala við tækin sem ég hef klæðst eins og fátæk útgáfa af Tony Stark. Siri, minntu mig á að kaupa mjólk og brauð þegar ég yfir­gef skrif­stof­una í dag. Hey Goog­le, hvað er langt í HM? Alexa, pant­aðu fyrir mig nýjar LED-per­ur. Ég verð heima þegar drón­inn skilar pakk­anum í hús.

Svo renni ég far­tölv­unni, snjall­brett­inu, les­brett­inu, GPS-tæk­inu, snjall­skón­um, snjalltitr­ar­an­um, snjallpenn­anum og svona sautján hleðslu­snúrum ofan í bak­pok­ann minn, sest inn í snjall­bíl­inn og ek af stað. Eins og Rambó kann að vera að ég þurfi bara að nota hníf­inn, en ég er með allar gerðir skot­vopna og belti af hol­mjóum sprengju­kúlum sveipað yfir öxl­ina, svona ef ske kynni.

Auglýsing

Ég er efins um að þetta hafi bætt líf mitt mik­ið. Ég segi sjálfum mér dag­lega að ég stór­græði á þessu. I’m the modern man, og það er mikið til í því. Ég er alla­vega the Blu­etooth man. Ég inn­byrði svo mikið af upp­lýs­ingum um sjálfan mig á hverjum degi að ég hef ekki tíma til að elda mér mat, en það er allt í lagi því ég skanna bara skyndi­bita­mat­inn inn í snjall­for­ritið sem telur kalor­íur og veit þá nákvæm­lega hvað ég er óhollur á meðan ég tygg. Þökk sé heyrn­ar­tól­unum þarf ég svo aldrei að taka upp sím­ann til að svara sím­tali, og ég get stjórnað tón­list­ar­hlustun minni með því að tala við sjálfan mig úti á götu. Siri, turn up the volume ple­a­se. Call my fri­end Fiffi, mobile. Thank you Siri. I love you, Siri.

Og áfram heldur veisl­an. Snjallúrið segir mér nákvæm­lega hversu vel mér gengur að sofa þessa dag­ana, hvað ég tek mörg skref og geng upp margar tröppur á dag. Þegar ég fæ svo áhyggjur af því að ég sofi illa eða hreyfi mig of lítið get ég mælt hjart­slátt­inn með úrinu og sann­fært sjálfan mig um að þetta sé ekki hjarta­á­fall heldur ein­ungis kvíða­kast. Tækin mæla mig og fylgj­ast með mér og tala við mig allan dag­inn svo að ég þurfi ekki að hugsa sjálf­ur. Hey Goog­le, hvað er aftur tólf deilt með tveim­ur?

Það sem glat­ast kannski helst í þessu öllu er ákveðin núvit­und, tengsl við nán­asta umhverfi og annað fólk. Nýlega hitti ég gamlan skóla­fé­laga í Kringl­unni. Við vorum saman í fram­halds­skóla en höfðum ekki sést í næstum ára­tug. Það tók hann smá­stund að þekkja mig, sem var senni­lega mér að kenna þar sem prófíl­myndin mín á Face­book er Fred Flint­sto­ne, og ég skrifa sjaldan statusa eða birti mynd­ir. Ég læka stundum en deili engu. Hann var hissa á að sjá mig, hafði til dæmis ekki hug­mynd um að ég væri orð­inn sköll­óttur (í fram­halds­skóla gelaði ég hár­topp­inn svo beint upp í loft að hann fékk sitt eigið nafn - Vegg­ur­inn). Hann spurði mig hvað væri að frétta og ég gaf honum stuttu útgáf­una. Óskaði honum svo til ham­ingju. Með hvað, spurði hann. Nú, nýja bíl­inn, sagði ég. Geggj­að­an, glæ­nýjan Avensis með öllum auka­bún­aði. Bætti svo við að fjöl­skyldan hans hefði tekið sig vel út þegar þau vígðu glæsikerruna með smá road trip vestur á Snæ­fells­nes. Þá mundi ég eftir einu sem ég hafði pælt í þegar ég skoð­aði mynd­irnar af road tripp­inu þeirra, spurði hvar hann hefði fengið svona gúmmí­hulstur með blóma­mynstri eins og hún Svava litla var með á iPa­d­inum sínum á einni mynd­inni. Það var eitt­hvað fátt um svör hjá hon­um, það var eins og hann væri hræddur við mig. Senni­lega var það bara ímyndun mín, ég hef verið svo para­noid nýlega.

Sam­tal­inu lauk snögg­lega þegar ég fékk sím­tal. Úln­lið­ur­inn og buxna­vas­inn titr­uðu í takt og í eyr­unum á mér rembd­ist Siri við að bera fram nafnið Frið­þjóf­ur. Frid thjof­fer call­ing. Ég kvaddi með ein­hverju babbli, heyrði varla hvað ég sagði sjálfur yfir skvaldrið í Siri, held jafn­vel að skóla­fé­lag­inn hafi verið í miðri setn­ingu þegar ég sneri mér undan og svar­aði Fiffa vini mín­um. Hann vildi ræða áríð­andi frétt sem hann sá á Twitter svo ég hag­ræddi úrinu á úln­liðn­um, færði sím­ann aðeins til í buxna­vas­anum og sett­ist niður á Stjörnu­torg­inu, sótti far­tölv­una í bak­pok­ann minn. Leit­aði svo að frétt­inni á meðan Fiffi sagði mér það helsta úr henni í ster­íó, rödd hans hvell­skýr innan úr báðum eyrum mín­um. Ég átti stutt augna­blik þar sem ég hélt að Fiffi væri ímyndun mín, rödd í höfð­inu á mér, en svo hnerraði ég og missti heyrn­ar­tól úr öðru eyr­anu. Sím­talið rofn­aði og blu­etoot­h-­sam­bandið fór í kerfi. Úrið titr­aði aftur með aðskiln­að­ar­kvíða, fann ekki lengur sím­ann í buxna­vas­an­um. Ég veiddi sím­ann upp, hann hafði slökkt á sér. Á skjánum mætti mér versta martröð Teknó-Ram­bós­ins; mynd af tómu batt­eríi og hleðslu­snúru. Skot­færin búin, hníf­ur­inn bit­laus, game over. Í pirr­ingskasti reif ég öll tækin af mér og tróð ofan í bak­pok­ann. Gekk svo blót­andi út úr Kringl­unni.

Hálf­tíma síðar gekk ég inn heima hjá mér og komst að því að ég hafði ekki misst af neinu í sam­bands­leys­inu. Konan mín spurði hvers vegna í ósköp­unum ég væri að flauta, það hefði hún ekki heyrt mig gera í mörg ár. Ég yppti bara öxl­um, í of góðu skapi til að nenna að spyrja Google að því hvers vegna fólk flauti til að fylla upp í þagn­ir. Svo minnti mig að ég hefði hitt ein­hvern í Kringl­unni en gat ómögu­lega munað hver það var, þannig að ég sagði henni ekki frá því.

Seinna sama dag lenti ég aftur í langri þögn og mundi þá eftir öllum snjall­tækj­unum ofan í bak­poka. Ég íhug­aði að sækja græjurnar og vopn­ast á ný en ákvað þess í stað að finna gamla, snjáða ein­takið mitt af hug­leið­ingum Lús­í­usar Annæ­usar Seneca hins yngri. Ég veit ekki af hverju, það er erfitt að rekja heila­boðin til upp­runa síns eftir að þau eru orðin að hug­mynd, en ég mundi eftir að hann hafði fjallað um núvit­und í verkum sín­um. Eftir smá leit fann ég til­vitn­un­ina. Hún er svo hljóð­andi:

„Sá sem er alls staðar er hvergi. Eyði mann­eskja öllum stundum á flakki eign­ast hún marga kunn­ingja en enga vin­i.“

Þessi orð snertu ein­hvern streng í mér. Ég ákvað að láta snjall­tækja­bak­pok­ann eiga sig og sett­ist þess í stað niður til að föndra með dóttur minni. Siri, minntu mig á að gera það oft­ar.

Styrkir þú Kjarnann?

Kjarninn reiðir sig á framlög lesenda. Með því að styrkja Kjarnann mánaðarlega tekur þú þátt í að halda úti öflugum fjölmiðli.

Kjarninn hefur verið til taks fyrir kröfuharða lesendur í sjö ár og býður almenningi upp á vandaða umfjöllun þar sem áhersla er á gæði og dýpt.  

Ef þú ert nú þegar styrkjandi leyfum við okkur að benda á að hægt er að óska eftir að hækka styrkinn með því að senda póst á takk@kjarninn.is


Já takk, ég vil styrkja Kjarnann!
Samgöngustofa brást í eftirliti með WOW air
Samgöngustofa hafði viðskiptalega hagsmuni WOW air að leiðarljósi í einhverjum tilvikum í ákvörðunartöku sem snéri að flugfélaginu. Þá veitti stofnunin ráðuneyti sínu misvísandi upplýsingar. Þetta kemur fram í stjórnsýsluúttekt Ríkisendurskoðunar.
Kjarninn 14. apríl 2021
Erlendir fjárfestar pökkuðu saman og fluttu 115 milljarða úr landi
Fjármagnsflótti hefur verið frá Íslandi síðasta hálfa árið. Þá hafa erlendir fjárfestar sem áttu hér eignir, meðal annars hlutabréf í banka, farið út með 92,6 milljarða króna umfram það sem erlendir fjárfestar hafa fjárfest hér.
Kjarninn 14. apríl 2021
Jóhann Páll Jóhannsson og Ragna Sigurðardóttir
Er mesta aukning atvinnuleysis meðal OECD-ríkja til marks um „góðan árangur“?
Kjarninn 14. apríl 2021
Borgarfulltrúi ráðinn framkvæmdastjóri Icelandic Startups
Kristín Soffía Jónsdóttir hefur verið borgarfulltrúi í Reykjavík frá árinu 2014 en tekur nú við starfi framkvæmdastjóra Icelandic Startups.
Kjarninn 14. apríl 2021
AGS metur nú umfang boðaðra opinberra stuðningsaðgerða íslenskra stjórnvalda rúm 9 prósent, en mat það áður 2,5 prósent.
AGS uppfærði mat sitt á umfangi aðgerða eftir ábendingar íslenskra stjórnvalda
Íslensk stjórnvöld sendu inn ábendingar til AGS vegna gagna sjóðsins um umfang stuðningsaðgerða vegna veirufaraldursins. Umfang boðaðra aðgerða á Íslandi er nú metið á um 9 prósent af landsframleiðslu 2020.
Kjarninn 14. apríl 2021
Fjármálastöðugleikanefnd SÍ
Seðlabankinn kallar eftir endurskipulagningu hjá ferðaþjónustufyrirtækjum
Seðlabankinn segir brýnt að huga að endurskipulagningu skulda ferðaþjónustufyrirtækja, þar sem greiðsluvandi þeirra fari að breytast í skuldavanda þegar greiða á upp lánin sem tekin voru í upphafi faraldursins.
Kjarninn 14. apríl 2021
Sasja Beslik
Boðorðin tíu um sjálfbærar fjárfestingar
Kjarninn 14. apríl 2021
Þórólfur Guðnason sóttvarnalæknir.
Ekki til skoðunar að lengja tíma milli 1. og 2. sprautu
Sóttvarnalæknir segir það ekki til skoðunar að lengja tímann milli bóluefnaskammtanna tveggja sem fólki eru gefnir. Sú leið hefur verið farin í mörgum ríkjum til að geta gefið fleirum fyrri sprautuna sem fyrst.
Kjarninn 14. apríl 2021
Meira úr sama flokkiAðsendar greinar