Nokkur orð um leikreglur

Sólveig Anna Jónsdóttir, formaður Eflingar, telur að hinn sanni mælikvarði á samfélag sé geta þeirra sem það byggja að sýna manngæsku og samhygð.

Auglýsing

„Ef maður snapar sér yfir­vinnu er upp­bótin tekin í skatt. Jóla­upp­bót og orlofs­upp­bót, allt er tekið í skatt. Þetta er eins og synda í tjöru.“

Sig­ur­gyða, lág­launa­kona og með­limur í Efl­ingu.

Fyrir nokkrum dögum síðan spjall­aði ég við konu, félags­mann Efl­ing­ar, eina af fjöl­mörgum sem til­neyddar vinna undir þeirri kven­fjand­sam­legu lág­launa­stefnu sem fengið hefur að dafna meira og minna óáreitt á íslenskum vinnu­mark­aði. Þessi kona er með sýk­ingu í öðru eyr­anu en sökum þess að henni er gert að kom­ast af á launum sem allt heið­ar­legt fólk veit að duga ekki til eins né neins og vegna þess að hún er frá­skilin tveggja barna móðir sem þarf að reka heim­ili getur hún ekki leyst út lyfin sem hún þarf að nota fyrr en um mán­að­ar­mót­in. Þessi kona hefur árum saman staðið sína plikt sem vinnu­afl, sem „hags­muna­að­ili“ á íslenskum vinnu­mark­aði. Svona er staðan engu að síður í hennar lífi. Ég held að það sé óhætt að segja að hags­munir hennar hafi þurft að lúta í lægra haldi fyrir hags­munum hinna hags­muna­að­il­anna á vinnu­mark­aðn­um.

Auglýsing

Konur um víða ver­öld rísa nú upp og krefj­ast þess að lang­anir þeirra og þarfir verði ekki áfram afgangs­stærðir þegar kemur að því að skipu­leggja mann­lega til­veru, að þær fái pláss til að ákveða hvernig líf þær vilja. Lág­launa­konur á Íslandi eru í nákvæm­lega þess­ari bar­áttu: Okkur hefur verið gert að spila eftir leik­reglum sem við komum ekki nálægt að semja og hin óum­flýj­an­lega nið­ur­staða þeirrar til­hög­unar er sú að leik­regl­urnar henta okkur alls ekki vel. Þvert á móti; þær henta okkur afskap­lega illa. Það hentar okkur illa að þurfa að vinna langa daga í krefj­andi störfum til þess eins að eiga kannski (og kannski ekki) nóg fyrir nauð­synj­um. Það hentar okkur illa að eng­inn hafi axlað þá ábyrgð að gæta þess að við höfum aðgang að góðu hús­næði á eðli­legu verði. Það hentar okkur illa að skatt­byrði hafi verið aukin á þau sem minnst hafa á milli hand­anna. Það hentar okkur illa að við sjálfar höfum ekk­ert um verð­lagn­ing­una á vinnu okkar að segja; af því leiðir að við erum verð­lagðar eins og hvert annað drasl. Við erum neðstar í hinu efna­hags­lega stig­veldi.

Við eigum því ekki ann­arra kosta völ en að hafna leik­regl­un­um; ef að við sam­þykkjum óbreytt ástand erum við að sam­þykkja að okkur sé ekki ætlað annað hlut­skipti en að vera ódýrt vinnu­afl. Og það kemur ekki til greina.

Við verka- og lág­launa­konur eigum skilið hærri laun. Við eigum skilið skatt­kerfi sem gerir líf okkar betra og auð­veld­ara. Við eigum skilið að fá að hefja veg­ferð okkar í átt að því frelsi sem okkur hefur kerf­is­bundið verið neitað um. Fyrir þessu ætlum við að berj­ast.

Þau sem taka afstöðu gegn kröfu verka og lág­launa­fólks um að lág­marks­laun verði 425.000 krónur á þremur árum eru í raun að krefj­ast þess að lág­launa­konur haldi áfram að færa fórn­ir, að við höldum áfram að selja tíma okkar og líf ódýrt, að við höldum áfram að vera ófrjáls­ar. Til þess hafa þau nákvæm­lega engan rétt.

Það er ein­fald­lega komið að skulda­dög­um; við ætlum okkur að fá það sem við eigum inni.

Hinn sanni mæli­kvarði á sam­fé­lag er geta þeirra sem að það byggja til að sýna mann­gæsku og sam­hygð. Þegar við gefum þau gildi upp á bát­inn og látum sem frama­girni og auð­söfn­un, yfir­ráð og valda­græðgi, arð­rán og mis­skipt­ing séu betri, í raun hin réttu gildi erum við í vondum mál­um. Þegar við látum eins og það sé sjálf­sagt mál að konur vinni langa og erf­iða daga en geti samt aldrei látið sig dreyma um efna­hags­legt öryggi, geti ekki látið enda ná sam­an, geti ekki leyst út lyf, þurfi að sætta sig til­veru sem er eins og synda í tjöru höfum við gengið til liðs við órétt­læt­ið. Því það er aug­ljóst að það er ein­fald­lega órétt­látt að ætl­ast til þess að við sem vinnum á útsölu­mark­aði íslensks atvinnu­lífs sam­þykkjum mögl­un­ar­laust að okkar yfir­gengi­lega lágu laun séu lyk­il­inn að stöð­ug­leika á Íslandi.

Við getum ekki sam­þykkt að áfram­hald­andi kúgun á okkur sé eina nið­ur­staðan í leikn­um. Ef að leik­regl­urnar eru svo gall­aðar eigum við ein­fald­lega ekki ann­ara kosta völ; við verðum að breyta leikn­um, regl­unum og nið­ur­stöð­unni. Og það ætlum við, verka- og lág­launa­kon­ur, að gera.

Höf­undur er for­maður Efl­ing­ar.

Drónaárás í Sádí-Arabíu ýtir olíuverðinu upp á við
Aldrei í sögunni hefur olíuverð hækkað jafnt mikið á jafn skömmum tíma, eins og gerðist í kjölfar drónaárásar á olíuframleiðslusvæði Aramco í Sádí-Arabíu.
Kjarninn 16. september 2019
Segir ríkislögreglustjóra bera skyldu til að tilkynna um spillingu
Verðandi formaður stjórnskipunar- og eftirlitsnefndar segir að Haraldur Johannessen eigi að tilkynna um spillingu sem hann viti af. Í viðtali í gær lét hann í það skína að slík væri til staðar.
Kjarninn 15. september 2019
Íslendingurinn Reynir ætlar að taka upp Flamenco plötu
Reynir Hauksson hefur lært hjá einum helsta gítarkennara Granada. Nú safnar hann fyrir gerð Flamenco plötu á Karolina Fund.
Kjarninn 15. september 2019
Fosfatnáma
Upplýsingaskortur ógnar matvælaöryggi
Samkvæmt nýrri rannsókn íslenskra og erlendra fræðimanna ógnar skortur á fullnægjandi upplýsingum um birgðir fosfórs matvælaöryggi í heiminum.
Kjarninn 15. september 2019
Besta platan með Metallica – Master of Puppets
Gefin út af Elektra þann 3. mars 1986, 8 lög á 54 mínútum og 47 sekúndum.
Kjarninn 15. september 2019
Guðmundur Kristjánsson er stærsti eigandi Útgerðarfélags Reykjavíkur sem er stærsti eigandi Brim.
Útgerðarfélag Reykjavíkur hagnaðist um 1,5 milljarð í fyrra
Stærsti eigandi Brim, sem hét áður HB Grandi, bókfærði eignarhlut sinn í félaginu á rúmlega 15 prósent hærra verði en skráð markaðsverð hlutarins var á reikningsskiladegi. Eignir Brim voru metnar á um 60 milljarða króna um síðustu áramót.
Kjarninn 15. september 2019
Eiríkur Ragnarsson
RÚV á kannski heima á auglýsingamarkaði eftir allt saman
Kjarninn 15. september 2019
Vinningstillaga Henning Larsen arkitektastofunnar að því hvernig Vinge ætti að líta út. Veruleikinn í dag er allt annar.
Danska skýjaborgin Vinge
Það er ekki nóg að fá háleitar hugmyndir, það þarf líka einhvern til að framkvæma þær. Þessu hafa bæjaryfirvöld í Frederikssund á Sjálandi fengið að kynnast, þar sem draumsýn hefur breyst í hálfgerða martröð.
Kjarninn 15. september 2019
Meira úr sama flokkiAðsendar greinar