Covid klisjur og vetur vonleysis?

Elísabet Grétarsdóttir skrifaði grein áður en hún fór í enn eitt skiptið inn á spítala í geislameðferð.

Auglýsing

Það er stundum sagt að allir hafi sitt eigið fjall til að klífa en krakk­ar, mikið svaka­lega er ég orðin þreytt á þessu Covid­klifri. Þegar ég vakna í rökkr­inu þessa dag­ana er það fyrsta sem ég geri að teygja mig í sím­ann og skoða íslenskar frétta­veit­ur. Ég held í mér and­anum og bíð eftir jákvæðum fréttum af smit­málum á Íslandi. Ég er einn af þessum Íslend­ingum sem búa erlendis og ég hef ekki getað hitt fólkið mitt síðan síð­asta vet­ur. Það er sárt að vera langt frá fólk­inu sínu þegar maður hefur enga kosti að nálg­ast það. Það er líka þungt hljóðið í vinum og vanda­mönnum heima og ég finn til með þeim að vera aftur komin í sama Covid á­standið og í vor. Ég skil þau vel, það eru svo mikil von­brigði að vakna aftur við rætur fjalls­ins sem maður hélt að maður væri búinn að klífa... í þriðja ­fokk­ing ­skipt­ið! 

Ég fylgd­ist spennt með íslenskum sam­löndum mínum takast á við Covidveiruna í vor og þegar ég var spurð af hverju Íslend­ingar stæðu sig svo vel þá útskýrði ég að við værum snill­ingar í að redda mál­um. Ég tal­aði líka um þessa ein­stöku kreppu­stemm­ingu sem mynd­ast þegar mikið bjátar á. Það er næstum eins og við höfum gaman af því og getum myndað hópefli í kringum hvað sem er. Við förum annað hvort að prjóna, baka í frystikist­una eða söfn­umst fyrir framan sjón­varpið og syngjum með Helga Björns. Það er nefni­lega ein­hver eldur í íslensku þjóð­arsál­inni sem kviknar þegar erfitt er. Þetta hlýtur að vera arfur frá því þegar lífs­bar­áttan var svo átak­an­leg að þau sem stóðu ekki saman áttu í hættu að lifa ekki af. Þessi kreppu­sam­staða er þykkur rauður þráður í sál Íslend­ings­ins.

Auglýsing
Meira að segja þegar við erum full og glöð þá tökum við upp gít­ar­inn og syngjum hástöfum um þessa nap­ur­lega lífs­bar­áttu. Við skálum (sullum smá niður á lopa­peysuna) og syngjum svo kampa­kát, með inn­lifun: "...ef ég drukkna, drukkna í nótt!" Já, gott partý er ekki partý nema það sé nett kreppu­há­tíð líka, sjáið bara Þjóð­há­tíð í Eyj­um. Þangað velkj­umst við í pollagalla og sjó­veik til að drekka bland í brúsa ... og að sjálf­sögðu í lopa­peys­unni. Kreppu­stemm­ing er íslenska þjóðar­í­þrótt­in. En að vera mætt enn eitt skiptið við grunn­búð­ir Covid­fjalls­ins ­tekur á og öll súr­deigs­brauðin hafa verið borðuð og börnin kvarta ef enn eitt hel­vítis ban­ana­brauðið er bak­að. ­Sjálfs­vor­kunnin er orð­inn heim­il­is­gestur og von­brigðin og p­irr­ing­ur­inn liggja yfir sam­fé­lag­inu. Það er eng­inn í stuði fyr­ir­ ­myllu­merki eins og #lifa­ognjóta, #þakk­læti eða #líf­ið­ernún­a. 

En þó að engin vilji heyra það þá er lífið samt núna. Það er ekki bara þegar gengur vel og sólin skín heldur líka núna þegar dag­arnir taka á. Lífið er líka erf­iðar stund­ir, sjálfs­vor­kunn og reiði. Það er nefni­lega ekk­ert mál að segja #lifa­ognjóta og #líf­ið­ernúna þegar dag­arnir eru ljúfir, það er bara fyrir byrj­end­ur. Það fer fyrst að telja þegar stund­irnar eru erf­iðar og það sem má ekki nefna fer ekki neitt og lægð situr yfir land­in­u. 

Því ef við ætlum aftur upp á topp Covid­fjalls­ins ­með geð­heils­una nokkurn veg­inn í lagi þá virkar gamla klisjan að pakka góðu við­horf­i. D­ic­kens ­skrif­aði: „Þetta voru bestu tímar, þetta voru verstu tímar, þetta var öld visku, þetta var öld heimsku, til­trúin sat við háborð­ið, van­trúin sat við háborð­ið, þetta var tíma­bil ljóss, þetta var tíma­bil myrk­urs, þetta var vor von­ar­inn­ar, þetta var vetur von­leys­is­ins, allt var framund­an, ekk­ert var framundan".  

Á meðan allir feng­u Covid­fjall að klífa fékk ég úthlut­uðum mínum per­sónu­lega krabba­meins­hnjúk. Snemma í vor fékk ég stað­fest að ég væri með mein­varp í brjósti og þyrfti aðgerð og með­ferð. Í miðju Covid­fári ­skildi ég að ef þetta ætti ekki að keyra fjöl­skyld­una mína í þrot þá yrði ég að trúa að bestu tím­arnir koma með verstu tímun­um. Það þýddi að nú þyrfti ég að velja hug­ar­far. Ég vissi að ég ætti erf­iðar með­ferðir eft­ir, fjöl­skyldan yrði félags­lega ein­angruð í útlönd­um, smit­hætt­ur ­leynd­ust alls staðar (meira segja kvef var mér hættu­legt) og því yrði ekki breytt. En spurn­ingin var hversu mikið ætl­aði ég að láta það skemma fyrir mér? Ég gæti valið mér að velt­ast upp úr sjálfs­vor­kunn en hversu inni­halds­ríkir dagar eru það ef ég fæ kannski ekki meiri tíma með fólk­inu mínu? Dag­arnir síðan þá hafa verið dásam­legur hræri­grautur af ynd­is­legum stundum í bland við ömur­legar meðferð­ir. Lífið er nefni­lega nún­a... Akkúrat nún­a. 

Kæru sam­land­ar, þvoið hend­ur, berið grím­ur, skoðið brjóstin á ykk­ur, kaupið Bleiku slauf­una og elskið fólkið ykk­ar. Covid­töl­urn­ar þurfa að fara niður því ég þarf að kom­ast heim að knúsa pabba minn og mömmu. Ég þarf að sýna þeim að hvorki brjóstakrabba­mein né Covid ­stoppar mig. 

En p­lís... ekki meiri Helgi Björns. 

Knús heim! 

Höf­undur er þriggja barna móðir í krabba­meins­með­ferð og búsett erlend­is.

#líf­ið­ernúna #þakk­læti #lifa­ognjóta #k­lisja #fuckcancer #­kraftur #bleikaslaufan 

Ert þú í Kjarnasamfélaginu?

Kjarninn er opinn vefur en líflínan okkar eru frjáls framlög frá lesendum, Kjarnasamfélagið. Sú stoð undir reksturinn er okkur afar mikilvæg.

Með því að skrá þig í Kjarnasamfélagið gerir þú okkur kleift að halda áfram að vinna í þágu almennings og birta vandaðar fréttaskýringar, djúpar greiningar á efnahagsmálum og annað fréttatengt gæðaefni. 

Kjarninn hefur verið til taks fyrir kröfuharða lesendur undanfarin sjö ár og við ætlum okkur að standa vaktina áfram. 

Fyrir þá sem nú þegar eru stoltir styrkjendur Kjarnans þá leyfum við okkur að benda á að hægt er að óska eftir að hækka mánaðarlega framlagið með því að senda póst á takk@kjarninn.is


Já takk, ég vil styrkja Kjarnann!
Daimler, framleiðandi Mercedes Benz-bílanna, hefur fundið fyrir mikilli eftirspurnaraukningu frá Kína
Framleiðslugreinar ná sér aftur á strik
Minni framleiðslutakmarkanir og meiri einkaneysla í Kína virðist hafa leitt til þess að framleiðslufyrirtæki í Evrópu eru á svipuðu róli og í fyrra. Einnig má sjá viðspyrnu á Íslandi, ef horft er á vöruútflutning iðnaðarvara.
Kjarninn 22. október 2020
Sara Stef. Hildardóttir
Covid, opinn aðgangur og ekki-hringrásarhagkerfi
Kjarninn 22. október 2020
Ólga er innan bæjarstjórnarinnar í Hafnarfirði vegna málsins.
Vilja að Hafnfirðingar fái að segja hug sinn um fyrirhugaða sölu á HS Veitum
Meirihlutinn í bæjarstjórn Hafnarfjarðar áformar sölu á 15,42 prósenta hlut í HS Veitum til HSV eignarhaldsfélags á um það bil 3,5 milljarða króna. Samtök í bænum eru tilbúin að reyna aftur að knýja fram íbúakosningu um málið.
Kjarninn 22. október 2020
Guðmundur Ingi Guðbrandsson, umhverfis- og auðlindaráðherra.
Kolefnisgjaldið þyrfti að vera mun hærra til þess að bíta betur
Umhverfis- og auðlindaráðherra og þingmaður Miðflokksins tókust á um kolefnisgjöld á þingi í dag.
Kjarninn 22. október 2020
Þórólfur Guðnason sóttvarnalæknir.
Kúrfan áfram á niðurleið en „sigurinn er hvergi nærri í höfn“
„Allar tölur benda til þess að við séum raunverulega að sjá fækkun á tilfellum eins og staðan er núna,“ segir Þórólfur Guðnason sóttvarnalæknir. Mögulega er hægt að hefja afléttingu aðgerða eftir 1-2 vikur.
Kjarninn 22. október 2020
Áslaug Arna Sigurbjörnsdóttir dómsmálaráðherra.
Áslaug Arna: „Haturstákn og sjónarmið verða ekki liðin innan lögreglunnar“
Dómsmálaráðherra segir „alveg skýrt“ að haturstákn og sjónarmið verði ekki liðin innan lögreglunnar, hvorki nú né framvegis.
Kjarninn 22. október 2020
Ellefu sóttu um stöðu framkvæmdastjóra á skrifstofu bankastjóra Seðlabankans
Seðlabankinn auglýsti nýverið lausar til umsóknar tvær nýjar stöður við bankann. Alls sóttu 22 um stöðurnar.
Kjarninn 22. október 2020
Saga Japans
Saga Japans
Saga Japans – 24. þáttur: Murasaki Shikibu
Kjarninn 22. október 2020
Meira úr sama flokkiAðsendar greinar