Að horfast í augu við hið mannlega

Auglýsing

Þeir koma inn tveir sam­an. Annar áber­andi hávax­inn en hinn nær félaga sínum varla í öxl. Sá hávaxni er með fín­gerðan hýj­ung á efri vör­inni. Hlut­föllin öll skökk eins og oft vill verða með ung­linga. Hann lítur var­færn­is­lega á mig meðan ég skrái niður helstu upp­lýs­ing­ar. Hann er sextán ára, fæddur 1999. Ef hann hefði fæðst á Íslandi væri hann nú á fyrsta ári í mennta­skóla. Sæti eflaust á upp­hit­uðu bóka­safni með kvíða­hnút í mag­anum yfir jóla­prófi í stærð­fræði. En hann er ekki fæddur á Íslandi. Hann er Afgani. Í stað þess að læra fyrir próf er hann staddur í dag­setri fyrir hæl­is­leit­endur í Brus­sel. Félag­arnir tveir eru ekki einir um að koma án fylgdar full­orð­inna. Hund­ruð þeirra sem mæta í dag­setrið eru börn og ung­ling­ar. Milli jan­úar og sept­em­ber á þessu ári höfðu 214 þús­und börn sótt um hæli innan Evr­ópu­sam­bands­ins. Tug­þús­undir þess­ara barna eru ekki í fylgd full­orð­inna. 

Frá því ég flutti til Brus­sel í haust hafði ég lengi ætlað mér að taka þátt sem sjálf­boða­liði til að aðstoða hæl­is­leit­endur en alltaf fundið ein­hverja átyllu fyrir að fara seinna. Þar til í síð­ustu viku. Allt í einu var ég komin í gamla vöru­skemmu sem hópur almennra borg­ara gerði að sam­komu­stað fyrir hæl­is­leit­end­ur. Í alltof stórum hvítum stutt­erma­bol sem á stóð stórum stöfum Flótta­menn vel­komnir. Setrið er opið yfir dag­inn og þangað geta hæl­is­leit­endur komið og fengið mat, lækn­is­hjálp og fatn­að. Hér vinna almennir borg­arar og hæl­is­leit­endur hlið við hlið sem sjálf­boða­liðar og ganga í öll verk til að tryggja að setrið geti verið hæl­is­leit­endum vísir að ein­hvers­konar heim­ili. Þeir hæl­is­leit­endur sem eru sjálf­boða­liðar halda í raun starf­sem­inni gang­andi þar sem þeir túlka fyrir þá sem hvorki tala frönsku né ensku.

Þar sem ég vanda mig við að brjóta saman agn­arsmáar sam­fellur kemur til mín 21 árs Sýr­lend­ing­ur. Hann er kvíð­inn. Eftir tvo daga fer hann í sitt þriðja við­tal um vega­bréfs­á­rit­un, en ákvörðun var frestað í fyrri skiptin tvö. Ég býðst til þess að hjálpa honum að und­ir­búa sig en hann afþakkar pent. Brosir glettn­is­lega og seg­ist hafa und­ir­búið sig svo vel fyrir hin tvö við­tölin að nú ætli hann að prófa nýja aðferð – und­ir­búa sig ekki neitt og vona að það virki. Það er kannski ágætt að hann afþakk­aði hjálpina, hugsa ég með sjálfri mér, ég hef ekki hug­mynd um hvernig maður sann­færir yfir­völd um að maður eigi skilið mögu­leika á bjart­ari fram­tíð. 

Auglýsing

Glæp­ur­inn að vilja mann­sæm­andi líf

Sam­kvæmt alþjóð­legum mann­rétt­inda­sátt­málum og Evr­ópusátt­mál­anum er Belgíu skylt að tryggja grund­vall­ar­mann­rétt­indi hæl­is­leit­enda, svo sem húsa­skjól og mat. Belgísk stjórn­völd líta hins­vegar svo á að sú skylda taki ekki gildi fyrr en eftir að við­kom­andi er skráður sem hæl­is­leit­andi. Flótta­manna­stofnun Sam­ein­uðu þjóð­anna hefur bent á að þar með brjóti Belgía grunn­rétt­indi þeirra sem þangað koma, því fólk getur þurft að bíða í margar vikur eftir því að mega sækja um hæli. Þeirra á meðal eru börn og ung­ling­ar, en í októ­ber einum saman komu yfir 6.000 hæl­is­leit­endur til Belgíu eða 1500 í viku hverri. Fæstir hafa í nokkur hús að venda meðan þeir bíða eftir að kom­ast inn í kerf­ið. 

Víða í Evr­ópu hefur almenn­ingur gripið í taumana þegar kerfið hefur brugð­ist. Upp spretta þrýsti­hópar sem hafa að mark­miði að knýja fram heild­stæða kerf­is­breyt­ingu. Aðrir taka sig saman og koma upp ein­hvers­konar aðstöðu svo að hæl­is­leit­endur hafi ein­hvern sama­stað. Þó það sé ekki nema að mæta í per­sónu og við­ur­kenna mann­lega til­vist þessa fólks og þá erf­ið­leika sem það hefur gengið í gegn­um. 

Það er gleði í sjálf­boða­liða­hópnum þegar við göngum út í svalt des­em­berkvöldið og læsum dag­setr­inu á eftir okk­ur. Eftir mikla vinnu tókst að finna gist­ingu fyrir alla þá sem til okkar leit­uðu. Þar á meðal voru ung kona með dætur sínar tvær og eldri föður sem og hópur fjög­urra ung­lings­drengja. En þar sem við stöndum saman á tröpp­unum og fögnum vel heppn­uðum degi verður mun­ur­inn á til­vist okkar nístandi skýr. Helm­ingur sjálf­boða­lið­anna fer nú heim til sín, skríður upp í eigið rúm og stjórnar því sjálfur hvenær hann mætir næst. Hinn helm­ing­ur­inn eru hæl­is­leit­end­ur. Þeir fara nú í svefn­skála Rauða Kross­ins þar sem eru dýnur fyrir um 500 manns í opnu rými. Það er þeirra veru­leiki. Það er svo undir Evr­ópu­búum komið að ákveða hvort við gerum þeim kleift að gera okkar veru­leika að sín­um. 

Fram­haldið er í okkar höndum

Áætlað er að fyrsti hópur sýr­lenskra flótta­manna komi til Íslands um miðjan jan­ú­ar. Nicole Dubus, sér­fræð­ingur í mót­töku flótta­fólks sagði nýlega í fréttum RÚV að Ísland hefði umfram aðrar þjóðir mikla burði og sögu­legt tæki­færi til að gera betur en önnur ríki. Við höfum tæki­færi til þess að gera það sem öðrum hefur ekki tek­ist -  að taka utan um flótta­menn sem til okkar koma með hlýju, vel­vild og lang­tíma­á­ætl­unum strax frá fyrsta degi. Ein­stakt tæki­færi fyrir þjóð­ina sem elskar að standa sig best á heims­mæli­kvarða. 

Íslenskir stjórn­mála­menn vita ekki frekar en aðrir þjóð­ar­leið­togar hvaða áhrif það mun hafa  á íslenskt sam­fé­lag að taka við fjölda flótta­fólks. Sumir almennir borg­arar fyll­ast kvíða yfir mögu­legum menn­ing­ar­á­rekstr­um. En við megum ekki gleyma að þetta snýst um mann­eskj­ur. Hver og einn flótta­maður er að biðja um tæki­færi á mann­sæm­andi lífi. Flótta­menn sem komnir eru alla leið til Íslands hafa yfir­stigið ótrú­leg­ustu hindr­an­ir, ann­ars hefðu þeir ekki kom­ist á leið­ar­enda. Sann­leik­ur­inn er sá að við stöndum frammi fyrir breyttri Evr­ópu. Á meðan við hugum að stóru mynd­inni þurfum við að beita okkur í nærum­hverf­inu. Þar getur hver og einn haft áhrif. 

Meira úr sama flokkiSleggjan
None