Auglýsing

Nóv­em­ber var þungur og dimm­ur, kaunum hlað­inn. Hvert kýlið á fætur öðru spratt upp á yfir­borð­ið, sprakk með látum og gröft­ur­inn gusað­ist yfir okk­ur. Það var þó vel enda eiga kýli að springa. Illska heims­ins skaut hér og þar upp koll­inum og skall­aði okkur beint í vest­rænt karm­að. Úr skúma­skot­un­unum vall ofbeldi og klám, enda sá lög­reglan sér ekki annað fært en að víg­bú­ast í slíku árferði. Byssur eru baujur öryggis og vonar í lífs­ins ólgu­sjó. Útúr bömmeruð staul­uð­umst við þannig í gegnum mán­uð­inn, svo peppuð í leið­indi að við urðum smá fúl þegar des­em­ber hófst ekki með þeim ósköpum sem áætlað var. Í sárum von­brigðum óðum við snak­ill vesæld­ar­lega hríð­ina org­andi aum­ingi hvert á ann­að, spó­landi föst í sama kyn­hlut­gerða dekkjafar­inu.

Svo gerð­ist eitt­hvað ótrú­legt. Des­em­ber kom og þagg­aði niður í okkur með svo þykku lagi af yfir­gengi­legri feg­urð að jafn­vel grimm­ustu pistla­höf­undar breytt­ust í mjálm­andi kett­linga og hættu að nenna að ríf­ast um hver fatt­aði fyrstur upp á mínímal­ískum lífs­stíl. Það er ekk­ert hægt að vera brjál­aður út í lífið ef þú ert fastur í jóla­þorpi Dic­kens. Bitr­ustu skröggar bráðna eins og grýlu­kerti í slíkum erki­að­stæð­u­m. 

Og það hélt bara áfram að snjóa. Það snjó­aði jafnt á rétt­láta sem rang­láta, Gísla Mart­ein sem lands­byggð­ina, Frosta Loga­son sem Önnu Birtu mið­il. Des­em­ber nennti hrein­lega ekki að spila með í leið­ind­unum og kaf­færði okkur í svo væmnu jólaklámi að við áttum ekki breik. Topp­aði sig loks algjör­lega með því að pakka alls­beru karl­dýri inn í jötu úr gleri og gefa okkur í skó­inn, alþjóð og vel það til ómældrar athygli og umræðu. Jól í gler­kassa, takk des­em­ber. 

Auglýsing

Þessir fyrstu des­em­ber­dagar voru á vissan hátt for­spil að þeim sálmi sátt­fýsi og mýktar sem land­inn hummar gjarnan svona í árs­lok. Brún­irnar slíp­ast ögn og við umbreyt­umst smátt og smátt í lokamín­útur ára­mótaskaups­ins. Hversu glatað sem skaupið var fyrn­ast leið­indin yfir­leitt í loka­lag­inu og við snúum okkur hönd í hönd til betri veg­ar, tárumst jafn­vel aðeins yfir því hvað við erum nú mikil krútt. Bljúg horf­umst við í kampa­víns­gl­ans­andi augu og hugs­um: Æi, erum við ekki öll bara að reyna okkar besta? 

Allt ruglið hlýtur bara að hafa verið mis­skiln­ing­ur, eitt­hvað óvart bara. Við lögum það á morg­un. Auð­vitað ætlum við ekki í alvöru að leyfa skelk­uðum eilífð­ar­for­seta að halda áfram að fela sig á Bessa­stöðum þar sem hann er óhultur fyrir öllum múslimun­um. Við hugsum samt til hans með ljúf­legri mildi, gam­alt fólk er oft hrætt við alls­kon­ar. Glætan að við munum líka raun­veru­lega leyfa mönnum að einka-og elítu­væða grunn­stoðir sam­fé­lags­ins og hoppa þar með aftur í stétt­skipt­ingu átj­ándu ald­ar. Það er bara sama trollið og djó­kið þarna með veiði­gjald­ið, einmitt að við ætlum í alvöru að ganga enn lengra og létta rík­ustu ein­stak­lingum lands­ins enn frekar róð­ur­inn. Að sjálf­sögðu munum við í stað­inn vinna að auknum jöfn­uði á nýju ári, enda flestum hugs­andi verum ljóst að það er í þágu allra þegar upp er stað­ið. 

Svo tökum við bara hressi­lega til í dóms­kerfi sem ekki virð­ist virka sem skyldi, þó að það eigi að tryggja rétt­læti og öryggi allra sam­fé­lags­hópa, og finnum í leið­inni út úr þessu með hús­næð­is­vand­ann svo þak yfir höf­uðið verði ekki for­rétt­indi útval­inna, hér á skeri hinnar miklu vel­meg­un­ar. Aug­ljós­lega byrjum við samt morg­un­dag­inn á því að sækja albönsku fjöl­skyld­una og gera alls­herjar leit að sál­ar­tetri Ólafar Nor­dal og þeirra ráða­manna sem senda lang­veik börn og fjöl­skyldur þeirra úr landi í skjóli næt­ur. Það virð­ist grafið í fönn, frosið og týnt. En engar áhyggj­ur, við reddum þessu á nýju ári. Nú ruglið er runnið í ald­anna skaut og aldrei það kemur til baka.

Yfir­leitt líður slíkt bjart­sýniskrútt­kast svo hjá. Jóla­þorp Dic­kens fýkur út í sjó og sekkur þar með smá­bát­unum í næsta ofsa­veðri, snjór­inn breyt­ist í hálku sem fellir okkur og fót­brýtur og pistla­höf­undar fyll­ast gam­al­kunnri heift yfir öllu og engu. Þannig höldum við áfram dag­legu brasi í afneitun og upp­gjöf gagn­vart hús­inu sem alltaf virð­ist vinna. 

Ein­staka sinnum ger­ist þó eitt­hvað ann­að. Við föttum mat­rixið og sjáum skýrt um stund, skiljum að það er sjálft leik­ritið en ekki leik­regl­urnar sem er meinið og munum að við getum breytt því. Þetta er okkar leik­ur. Stundum þarf ekki annað en nokkrar stelpur og eitt hashtagg til að breyta hand­rit­in­u. 

Það er sú trú sem heldur mér hér í hag­anum þegar jafn­aldrar mínir flykkj­ast til útlanda, dauð­leiðir á þessu súr­r­eal­íska leik­riti. Trúin á bjart­ari tíð og bleik­ari blóm í feg­urri hlíð­um. Enn um sinn fer ég hvergi.

Skiptir Kjarninn þig máli?

Kjarninn reiðir sig á framlög lesenda. Með því að styrkja Kjarnann mánaðarlega tekur þú þátt í að halda úti öflugum fjölmiðli.

Við erum til staðar fyrir lesendur og fjöllum um það sem skiptir máli.

Ef Kjarninn skiptir þig máli þá máttu endilega vera með okkur í liði.

Já takk, ég vil styrkja Kjarnann!
Myndir af börnum í Austur-Kongó með alvarleg einkenni apabólu.
Fimm staðreyndir um apabólu
Apabóla er orð sem Íslendingar höfðu fæstir heyrt þar til nýverið er tilfelli af þessum sjúkdómi hófu að greinast í Evrópu og Norður-Ameríku. Sjúkdómurinn er hins vegar vel þekktur í fátækustu ríkjum heims þar sem þúsundir sýkjast árlega.
Kjarninn 19. maí 2022
Sonja Ýr Þorbergsdóttir formaður BSRB
„Hlutverk hins opinbera er að tryggja öllum húsnæðisöryggi“
Formaður BSRB segir að margt sé til bóta í tillögunum starfshóps um aðgerðir og umbætur á húsnæðismarkaði – og gefi ástæðu til hóflegrar bjartsýni um betri tíma.
Kjarninn 19. maí 2022
Árni Guðmundsson
Af þreyttasta frumvarpi Íslandssögunnar
Kjarninn 19. maí 2022
Jóhannes Þór Skúlason er framkvæmdastjóri Samtaka ferðaþjónustunnar.
Vilja margföldun á framlagi ríkisins til rannsókna í ferðaþjónustu
Samtök ferðaþjónustunnar gagnrýna framsetningu á framlögum til ferðamála í umsögn sinni við fjármálaáætlun. Samtökin óska eftir 250 milljón króna árlegri hækkun framlaga til rannsókna í greininni á gildistíma áætlunarinnar.
Kjarninn 19. maí 2022
Húsnæðisstuðningur skuli fyrst og fremst nýtast þeim sem á þurfa að halda
Ljóst er að staða leigjenda út frá húsnæðisöryggi og byrði húsnæðiskostnaðar er lakari en þeirra sem eiga eigin íbúð. Aðgerða er þörf sem miða m.a. að því að lækka byrði húsnæðiskostnaðar hjá efnaminni leigjendum, samkvæmt nýrri skýrslu.
Kjarninn 19. maí 2022
Margar kvartanir byggðar „á misskilningi“
UN Women lýsa yfir þungum áhyggjum af aðstæðum einstaklinga sem hingað hafa leitað að skjóli og eru hluti af búsetuúrræði ÚTL á Ásbrú. Samkvæmt ÚTL hefur aðstaðan verið í stöðugri endurskoðun undanfarna rúma tvo mánuði.
Kjarninn 19. maí 2022
Þórður Snær Júlíusson
Að vinna þegar maður tapar
Kjarninn 19. maí 2022
Claudia Ashanie Wilson, Eiríkur Rögnvaldsson, Eliza Reid, Eyrún Ólöf Sigurðardóttir, Gísli Pálsson og Sema Erla Serdaroglu
Kynþáttamörkun
Kjarninn 19. maí 2022
Meira úr sama flokkiKjaftæði
None