Auglýsing

Ég kann að meta Sig­mund Dav­íð; hann er sann­ar­lega að hámarka það að vera for­sæt­is­ráð­herra. Það er eins og Sig­mund­ur, 5 ára, hafi verið spurður af Hemma Gunn: „Hvað mundir þú gera ef þú værir for­sæt­is­ráð­herra í einn dag?“

„Mmm, ég mundi eign­ast geggjað stórt hús, og ógeðs­lega flottan bíl, og gefa mömmu og pabba pen­inga…­nei, ÖLLUM pen­inga, mmm, og end­ur­reisa emb­ætti húsa­smíða­meist­ara rík­is­ins, og end­ur­hanna alla mið­borg­ina sjálf­ur, og borða perutertu hvenær sem ég vil!“

Hver dagur er nýr Ferris Buell­er­ískur frí­dagur af ótrú­legum ákvörð­un­um. Ég er búinn að liggja and­vaka síðan hann til­kynnti að hann ætl­aði að bretta upp ermarnar og end­ur­hanna allt Hafn­ar­torg sjálfur á þremur vik­um. Ég ímynda mér þetta ein­hvern veg­inn svona:

Auglýsing

---

Regnið bylur á mann­hæð­ar­há­um, myrkv­uðum glugga les­stofu Sig­mundar Dav­íðs Gunn­laugs­sonar í Garða­bæn­um. Eld­ing kveikir eitt and­ar­tak í himn­inum og lýsir upp fölt and­lit for­sæt­is­ráð­herra sem starir brúna­þungur út í húm­ið. Skyndi­lega er hurð­inni að her­berg­inu lokið upp. Í gætt­inni stendur hold­vot­ur, másandi og drull­ugur Matth­ías Ims­land – í fangi hans hvílir óræður hlut­ur, vaf­inn inn í rautt silki. 

„Það tók­st…“

Klukku­stund áður stóð Matth­ías í svart­nætti Hóla­valla­kirkju­garð­ar. Upp úr gegn­drepa úlpu­vas­anum dró hann krump­aðan miða. Hann pírði augun og reyndi að lesa eigin rit­hönd; blátt kúlu­penna­blekið byrj­aði strax að skol­ast til í hönd­unum á hon­um: „Reitur M-0415“ muldr­aði hann með sjálfum sér.

Matth­ías skreið á milli leiða. Leit­andi. Öll virt­ust eins; gamlir líp­ar­ít­steinar með máðu letri. Regnið hýddi á honum bakið líkt og svipa róm­versks her­manns. Hann féll loks örmagna nið­ur; von­ar­neist­inn dofn­andi í aug­un­um. Hann hugs­aði með sjálfum sér. „Hvað er ég að gera hérna? Ég var for­stjóri flug­fé­lags. Kannski ekk­ert frá­bærs flug­fé­lags, en flug­fé­lags!“ Eld­ing lýsti upp garð­inn. Bros lædd­ist fram á varir Matth­í­as­ar. Í þessu and­ar­taki af full­kominni birtu sá hann loks­ins þessi tvö orð, meit­luð í stein, sem hann hafði skriðið í gegn um myrkvaðan kirkju­garð­inn til þess að finna: „Guð­jón Sam­ú­els­son“.

Í þann mund sem Matth­ías þrýsti niður fyrstu skóflustung­unni skall þruman á garð­in­um.

Og nú hafði hann snúið aftur til meist­ara síns. Sig­mundur réttir fram hendur sínar og Matth­ías leggur silki­vaf­inn vönd­ul­inn var­færn­is­lega í arma hans eins og reifað barn. Sig­mundur lítur ekki einu sinni framan í aðstoð­ar­mann sinn: „Farðu Matth­í­as. Það sem ger­ist hér næst er aðeins ætlað mínum aug­um.“

Dyrnar lok­ast. Sig­mundur er einn.

Hinum megin í bæn­um, í rými sem best væri hægt að lýsa sem blöndu af satanísku hofi og ódýrri klám­mynda­leik­mynd, stendur Ásmundur Frið­riks­son rauður og þrút­inn og öskrar vers úr bibl­í­unni á ein­hvern titr­andi hlekkj­aðan aum­ingja sem á þann draum einn heitastan að verða með­limur í Odd­fell­ow-­regl­unni. Honum hafði fund­ist skrýtið að vera læstur inni í kassa með bibl­í­unni, og honum hafði fund­ist pínu und­ar­legt að vera hlekkj­aður á hönd­unum og skoð­aður af hópi karl­manna eins og hann væri að taka þátt í hunda­sýn­ingu.

En það var lík­lega lík­kistan sem olli honum mestu hug­ar­angri. Opna lík­kistan sem í lá nokkuð heil­leg beina­grind. Þar var hann lát­inn krjúpa á meðan Ásmund­ur, vara­stór­sír og áhuga­maður um inn­flytj­end­ur, stóð yfir honum kufl­klæddur og þrum­aði ein­hverja sturl­aða þulu.

Það er nátt­úru­lega ótrú­legt að innan í sér­trúa­söfn­uði mið­aldra, ríkra kap­ít­alista sé pottur brot­inn í bók­halds­gerð. Jafn ótrú­legt og að mið­aldra, ríkir kap­ít­alistar hafi selt öðrum mið­aldra, ríkum kap­ít­alistum fjár­mála­fyr­ir­tæki á grín­verði. Hver hefði haldið að þessi þjóð­fé­lags­hópur bæri ekki hags­muni þjóð­ar­innar fyrir brjósti?

---

Í les­stofu foræt­is­ráð­herra fellur rauður silki­vafn­ingur í gólf­ið; í höndum Sig­mundar er höf­uð­kúpa.

Sig­mundur strýkur henni um aðra augn­tóft­ina, lygnir sjálfur aftur aug­unum og byrjar að kyrja:

„Laug­ar­nes­kirkja, Þjóð­leik­hús­ið, Sund­höll Seyð­is­fjarð­ar­...“

Drun­ur. Viskíglösin skrölta í míní­barn­um.

„..Hótel Borg, Lista­safn Íslands, Aðal­bygg­ing Land­spít­al­ans, Reykja­vík­ur­apó­tek...“

Það hringlar í krist­als­ljósakrónu. Olíu­mál­verk af Gunn­laugi Sig­munds­syni slæst utan í vegg­inn. Sig­mundur hækkar róm­inn.

„Krists­kirkja! Hér­aðs­skól­inn á Laug­ar­vatni! Mjólk­ur­sam­lagið í Borg­ar­nesi! Hall­gríms­kirkja!“

Þá dettur á dúna­logn. Eitt and­ar­tak virð­ist eilíft í þrúg­andi þögn­inni þangað til allar rúð­urnar springa með ofsa­fengnu gler­regni. Krist­als­ljósakrónan hrynur úr loft­inu og splundr­ast. Olíu­máluð augu Gunn­laugs sortna þar til þau verða tvö brunnin göt.

Hósti. Þurr og ónátt­úru­leg­ur. Á skrif­borð­inu situr höf­uð­kúpan – holdi klædd. Var­irnar skræln­að­ar, augn­lokin visnuð. Húðin papp­ír. Hún hóstar upp ryki og ösku. Guð­jón Sam­ú­els­son.

---

Í Kópa­vog­inum stendur Ingó Veð­urguð í pontu brenni­merktri sjálf­stæð­is­fálk­an­um, heldur á lélegri útprentun af Jackson Poll­ock-­mál­verki og veltir fyrir sér hvernig það geti kostað 140 millj­ón­ir.

Við getum auð­vitað sjálfum okkur um kennt. Ekki það að lista­manna­laun og umbætur á kerf­inu í kringum úthlutun á þeim megi ekki ræða. Það er frekar hverja við veljum til þess að ræða þetta. Við bjuggum Einar Mik­ael til. Í kvik­mynd­inni Fifth Elem­ent var óværan hreinn massi af illsku – því fleiri kjarn­orku­sprengjum sem var skotið inn í hann því meira nærð­ist hann og stækk­að­i. Einar Mik­ael er eins; hann þrífst á hreinni athygli. Ég er jafn­sekur og hver ann­ar. Þetta hefði bara getað verið einn Face­book-­póstur með gölnum hug­leið­ingum um hversu margar bækur Einar Mik­ael gæti skrifað á lista­manna­launum (fyrir 5 millj­ónir á mán­uði gæti hann skrifað 50 bækur á ári, fyrir 50 millj­ónir 500 bæk­ur). En svo varð það að frétt sem varð að útvarps­við­tali sem varð að frétta­til­kynn­ingu sem varð að pistli. Núna er þetta orðið þannig að ég get ekki smellt á frétt inni á Vísi án þess að það sé sturluð hug­leið­ing eftir Einar Mik­a­el. Eina leiðin til þess að stöðva þetta er að hætta að lesa; hætta að trúa. Þá visnar hann og hverfur aftur ofan í pípu­hatt­inn sinn. Ef ekki mun hann stækka að eilífu þangað til hann gleypir allt sól­kerf­ið. Ef þú starir nógu lengi inn í Einar Mik­ael mun Einar Mik­ael stara til baka inn í þig. Hann er búinn að stækka um 20 cm bara út af þess­ari máls­grein.

---

Garða­bær­inn.

Sig­mundur rís sótugur upp úr brak­inu, augun sindr­andi af eft­ir­vænt­ingu. Hann ávarpar Guð­jón:

„Al­fað­ir. Ég er þegn þinn. Segðu mér hvað ég þarf að gera til að þókn­ast þér.“

Búk­laust höf­uðuð byrjar að hvísla. Sig­mundur færir sig nær þar til eyra hans liggur þétt að skorpn­uðum vör­un­um.

„Þú skalt reisa mér hof. Það skal hvorki standa of hátt né of lágt. Það skal falla að borg­ar­mynd 3. ára­tugar síð­ustu ald­ar, hvorki fyrri né síð­ari. Það skal end­ur­spegla íslenska þjóð­menn­ingu og þjóð­leg gildi okkar og standa við sjó. Þú hefur þrjár vikur til að hefj­ast handa. Þá, og aðeins þá, mun Fram­sókn­ar­flokk­ur­inn mæl­ast aftur yfir 10 pró­sentum í fylgiskönn­unum MMR.“

Við þessi orð breyt­ist höfuð Guð­jóns Sam­ú­els­sonar í sand og fýkur út um glugg­ann.

Eitt fána­litað tár rennur niður vanga for­sæt­is­ráð­herra.

Styrkir þú Kjarnann?

Kjarninn reiðir sig á framlög lesenda. Með því að styrkja Kjarnann mánaðarlega tekur þú þátt í að halda úti öflugum fjölmiðli.

Kjarninn hefur verið til taks fyrir kröfuharða lesendur í sjö ár og býður almenningi upp á vandaða umfjöllun þar sem áhersla er á gæði og dýpt.  

Ef þú ert nú þegar styrkjandi leyfum við okkur að benda á að hægt er að óska eftir að hækka styrkinn með því að senda póst á takk@kjarninn.is


Já takk, ég vil styrkja Kjarnann!
Kostnaður við rekstur þjóðkirkjunnar greiðist úr ríkissjóði þar sem kirkjan og ríki eru ekki aðskilin hérlendis.
Prestar ósáttir við tillögu um að hætta að rukka fyrir hjónavígslur, skírnir og útfarir
Lagt hefur verið til að hætt verði að rukka fyrir aukaverk presta. Það þyki fráhrindandi að prestur sem þjónar fólki á gleði- og sorgarstundum sendi viðkomandi síðan reikning. Einkum sé þetta „slæm birtingarmynd þegar um efnalítið fólk er að ræða.“
Kjarninn 18. október 2021
Á meðal íbúða sem Bjarg leigufélag, sem er óhagnaðardrifið, hefur byggt og leigir nú út eru íbúðir við Hallgerðargötu í Laugarneshverfi.
Þeir sem leigja af óhagnaðardrifnum leigufélögum mun ánægðari en aðrir
Uppbygging almennra íbúða í gegnum óhagnaðardrifin leigufélög hefur aukið verulega framboð á húsnæði fyrir fólk með lágar tekjur. Leigjendur í kerfinu eru mun ánægðari en aðrir leigjendur og telja sig búa við meira húsnæðisöryggi.
Kjarninn 18. október 2021
Húsnæði Seðlabanka Íslands
Gagnrýnir skarpa hækkun sveiflujöfnunaraukans
Dósent í fjármálum við Háskóla Íslands segir mikla hækkun á eiginfjárkröfum fjármálafyrirtækja ekki vera í samræmi við eigið áhættumat Seðlabankans og úr takti við helstu samanburðarlönd.
Kjarninn 17. október 2021
Búinn að eyða 500 til 600 klukkustundum samhliða fullri dagvinnu í eldgosið
Ljósmyndabókin „Í návígi við eldgos“ inniheldur 100 tilkomumestu og skemmtilegustu myndirnar úr ferðum Daníels Páls Jónssonar að eldgosinu í Fagradalsfjalli. Hann safnar nú fyrir útgáfu hennar.
Kjarninn 17. október 2021
Þótt ferðamenn séu farnir að heimsækja Ísland í meira magni en í fyrra, og störfum í geiranum hafi samhliða fjölgað, er langur vegur að því að ferðaþjónustan skapi jafn mörg störf og hún gerði fyrir heimsfaraldur.
Langtímaatvinnuleysi 143 prósent meira en það var fyrir kórónuveirufaraldur
Þótt almennt atvinnuleysi sé komið niður í sömu hlutfallstölu og fyrir faraldur þá er atvinnuleysið annars konar nú. Þúsundir eru á tímabundnum ráðningastyrkjum og 44 prósent atvinnulausra hafa verið án vinnu í ár eða lengur.
Kjarninn 17. október 2021
Eiríkur Ragnarsson
Af hverju er aldrei neitt til í IKEA?
Kjarninn 17. október 2021
Karl Gauti Hjaltason er oddviti Miðflokksins í Suðvesturkjördæmi.
„Það er búið að eyðileggja atkvæðin í þessu kjördæmi“
Atkvæðin í kosningunum í Norðvesturkjördæmi „eru því miður ónýt,“ segir Karl Gauti Hjaltason, fyrrverandi sýslumaður og „vafaþingmaður“ Miðflokksins. „Það getur enginn í raun og veru treyst því að ekki hafi verið átt við þessi atkvæði“.
Kjarninn 17. október 2021
Gabby Petito
Verður morðið á Gabby Petito leyst á TikTok?
Margrét Valdimarsdóttir, doktor í afbrotafræði, segir enga ástæðu til að óttast breyttan veruleika við umfjöllun sakamála en mikilvægt sé að að gera greinarmun á sakamálum sem afþreyingu og lögreglurannsókn.
Kjarninn 17. október 2021
Meira úr sama flokkiKjaftæði
None