Auglýsing

Ég kann að meta Sig­mund Dav­íð; hann er sann­ar­lega að hámarka það að vera for­sæt­is­ráð­herra. Það er eins og Sig­mund­ur, 5 ára, hafi verið spurður af Hemma Gunn: „Hvað mundir þú gera ef þú værir for­sæt­is­ráð­herra í einn dag?“

„Mmm, ég mundi eign­ast geggjað stórt hús, og ógeðs­lega flottan bíl, og gefa mömmu og pabba pen­inga…­nei, ÖLLUM pen­inga, mmm, og end­ur­reisa emb­ætti húsa­smíða­meist­ara rík­is­ins, og end­ur­hanna alla mið­borg­ina sjálf­ur, og borða perutertu hvenær sem ég vil!“

Hver dagur er nýr Ferris Buell­er­ískur frí­dagur af ótrú­legum ákvörð­un­um. Ég er búinn að liggja and­vaka síðan hann til­kynnti að hann ætl­aði að bretta upp ermarnar og end­ur­hanna allt Hafn­ar­torg sjálfur á þremur vik­um. Ég ímynda mér þetta ein­hvern veg­inn svona:

Auglýsing

---

Regnið bylur á mann­hæð­ar­há­um, myrkv­uðum glugga les­stofu Sig­mundar Dav­íðs Gunn­laugs­sonar í Garða­bæn­um. Eld­ing kveikir eitt and­ar­tak í himn­inum og lýsir upp fölt and­lit for­sæt­is­ráð­herra sem starir brúna­þungur út í húm­ið. Skyndi­lega er hurð­inni að her­berg­inu lokið upp. Í gætt­inni stendur hold­vot­ur, másandi og drull­ugur Matth­ías Ims­land – í fangi hans hvílir óræður hlut­ur, vaf­inn inn í rautt silki. 

„Það tók­st…“

Klukku­stund áður stóð Matth­ías í svart­nætti Hóla­valla­kirkju­garð­ar. Upp úr gegn­drepa úlpu­vas­anum dró hann krump­aðan miða. Hann pírði augun og reyndi að lesa eigin rit­hönd; blátt kúlu­penna­blekið byrj­aði strax að skol­ast til í hönd­unum á hon­um: „Reitur M-0415“ muldr­aði hann með sjálfum sér.

Matth­ías skreið á milli leiða. Leit­andi. Öll virt­ust eins; gamlir líp­ar­ít­steinar með máðu letri. Regnið hýddi á honum bakið líkt og svipa róm­versks her­manns. Hann féll loks örmagna nið­ur; von­ar­neist­inn dofn­andi í aug­un­um. Hann hugs­aði með sjálfum sér. „Hvað er ég að gera hérna? Ég var for­stjóri flug­fé­lags. Kannski ekk­ert frá­bærs flug­fé­lags, en flug­fé­lags!“ Eld­ing lýsti upp garð­inn. Bros lædd­ist fram á varir Matth­í­as­ar. Í þessu and­ar­taki af full­kominni birtu sá hann loks­ins þessi tvö orð, meit­luð í stein, sem hann hafði skriðið í gegn um myrkvaðan kirkju­garð­inn til þess að finna: „Guð­jón Sam­ú­els­son“.

Í þann mund sem Matth­ías þrýsti niður fyrstu skóflustung­unni skall þruman á garð­in­um.

Og nú hafði hann snúið aftur til meist­ara síns. Sig­mundur réttir fram hendur sínar og Matth­ías leggur silki­vaf­inn vönd­ul­inn var­færn­is­lega í arma hans eins og reifað barn. Sig­mundur lítur ekki einu sinni framan í aðstoð­ar­mann sinn: „Farðu Matth­í­as. Það sem ger­ist hér næst er aðeins ætlað mínum aug­um.“

Dyrnar lok­ast. Sig­mundur er einn.

Hinum megin í bæn­um, í rými sem best væri hægt að lýsa sem blöndu af satanísku hofi og ódýrri klám­mynda­leik­mynd, stendur Ásmundur Frið­riks­son rauður og þrút­inn og öskrar vers úr bibl­í­unni á ein­hvern titr­andi hlekkj­aðan aum­ingja sem á þann draum einn heitastan að verða með­limur í Odd­fell­ow-­regl­unni. Honum hafði fund­ist skrýtið að vera læstur inni í kassa með bibl­í­unni, og honum hafði fund­ist pínu und­ar­legt að vera hlekkj­aður á hönd­unum og skoð­aður af hópi karl­manna eins og hann væri að taka þátt í hunda­sýn­ingu.

En það var lík­lega lík­kistan sem olli honum mestu hug­ar­angri. Opna lík­kistan sem í lá nokkuð heil­leg beina­grind. Þar var hann lát­inn krjúpa á meðan Ásmund­ur, vara­stór­sír og áhuga­maður um inn­flytj­end­ur, stóð yfir honum kufl­klæddur og þrum­aði ein­hverja sturl­aða þulu.

Það er nátt­úru­lega ótrú­legt að innan í sér­trúa­söfn­uði mið­aldra, ríkra kap­ít­alista sé pottur brot­inn í bók­halds­gerð. Jafn ótrú­legt og að mið­aldra, ríkir kap­ít­alistar hafi selt öðrum mið­aldra, ríkum kap­ít­alistum fjár­mála­fyr­ir­tæki á grín­verði. Hver hefði haldið að þessi þjóð­fé­lags­hópur bæri ekki hags­muni þjóð­ar­innar fyrir brjósti?

---

Í les­stofu foræt­is­ráð­herra fellur rauður silki­vafn­ingur í gólf­ið; í höndum Sig­mundar er höf­uð­kúpa.

Sig­mundur strýkur henni um aðra augn­tóft­ina, lygnir sjálfur aftur aug­unum og byrjar að kyrja:

„Laug­ar­nes­kirkja, Þjóð­leik­hús­ið, Sund­höll Seyð­is­fjarð­ar­...“

Drun­ur. Viskíglösin skrölta í míní­barn­um.

„..Hótel Borg, Lista­safn Íslands, Aðal­bygg­ing Land­spít­al­ans, Reykja­vík­ur­apó­tek...“

Það hringlar í krist­als­ljósakrónu. Olíu­mál­verk af Gunn­laugi Sig­munds­syni slæst utan í vegg­inn. Sig­mundur hækkar róm­inn.

„Krists­kirkja! Hér­aðs­skól­inn á Laug­ar­vatni! Mjólk­ur­sam­lagið í Borg­ar­nesi! Hall­gríms­kirkja!“

Þá dettur á dúna­logn. Eitt and­ar­tak virð­ist eilíft í þrúg­andi þögn­inni þangað til allar rúð­urnar springa með ofsa­fengnu gler­regni. Krist­als­ljósakrónan hrynur úr loft­inu og splundr­ast. Olíu­máluð augu Gunn­laugs sortna þar til þau verða tvö brunnin göt.

Hósti. Þurr og ónátt­úru­leg­ur. Á skrif­borð­inu situr höf­uð­kúpan – holdi klædd. Var­irnar skræln­að­ar, augn­lokin visnuð. Húðin papp­ír. Hún hóstar upp ryki og ösku. Guð­jón Sam­ú­els­son.

---

Í Kópa­vog­inum stendur Ingó Veð­urguð í pontu brenni­merktri sjálf­stæð­is­fálk­an­um, heldur á lélegri útprentun af Jackson Poll­ock-­mál­verki og veltir fyrir sér hvernig það geti kostað 140 millj­ón­ir.

Við getum auð­vitað sjálfum okkur um kennt. Ekki það að lista­manna­laun og umbætur á kerf­inu í kringum úthlutun á þeim megi ekki ræða. Það er frekar hverja við veljum til þess að ræða þetta. Við bjuggum Einar Mik­ael til. Í kvik­mynd­inni Fifth Elem­ent var óværan hreinn massi af illsku – því fleiri kjarn­orku­sprengjum sem var skotið inn í hann því meira nærð­ist hann og stækk­að­i. Einar Mik­ael er eins; hann þrífst á hreinni athygli. Ég er jafn­sekur og hver ann­ar. Þetta hefði bara getað verið einn Face­book-­póstur með gölnum hug­leið­ingum um hversu margar bækur Einar Mik­ael gæti skrifað á lista­manna­launum (fyrir 5 millj­ónir á mán­uði gæti hann skrifað 50 bækur á ári, fyrir 50 millj­ónir 500 bæk­ur). En svo varð það að frétt sem varð að útvarps­við­tali sem varð að frétta­til­kynn­ingu sem varð að pistli. Núna er þetta orðið þannig að ég get ekki smellt á frétt inni á Vísi án þess að það sé sturluð hug­leið­ing eftir Einar Mik­a­el. Eina leiðin til þess að stöðva þetta er að hætta að lesa; hætta að trúa. Þá visnar hann og hverfur aftur ofan í pípu­hatt­inn sinn. Ef ekki mun hann stækka að eilífu þangað til hann gleypir allt sól­kerf­ið. Ef þú starir nógu lengi inn í Einar Mik­ael mun Einar Mik­ael stara til baka inn í þig. Hann er búinn að stækka um 20 cm bara út af þess­ari máls­grein.

---

Garða­bær­inn.

Sig­mundur rís sótugur upp úr brak­inu, augun sindr­andi af eft­ir­vænt­ingu. Hann ávarpar Guð­jón:

„Al­fað­ir. Ég er þegn þinn. Segðu mér hvað ég þarf að gera til að þókn­ast þér.“

Búk­laust höf­uðuð byrjar að hvísla. Sig­mundur færir sig nær þar til eyra hans liggur þétt að skorpn­uðum vör­un­um.

„Þú skalt reisa mér hof. Það skal hvorki standa of hátt né of lágt. Það skal falla að borg­ar­mynd 3. ára­tugar síð­ustu ald­ar, hvorki fyrri né síð­ari. Það skal end­ur­spegla íslenska þjóð­menn­ingu og þjóð­leg gildi okkar og standa við sjó. Þú hefur þrjár vikur til að hefj­ast handa. Þá, og aðeins þá, mun Fram­sókn­ar­flokk­ur­inn mæl­ast aftur yfir 10 pró­sentum í fylgiskönn­unum MMR.“

Við þessi orð breyt­ist höfuð Guð­jóns Sam­ú­els­sonar í sand og fýkur út um glugg­ann.

Eitt fána­litað tár rennur niður vanga for­sæt­is­ráð­herra.

Meira úr sama flokkiKjaftæði
None