Foreldralaust Píratapartý

Auglýsing

Ég man vel eftir því þegar Birgitta Jóns­dóttir skreið rykug og átta­villt upp úr rústum þess sem einu sinni hét Hreyf­ingin eða Borg­ara­hreyf­ingin eða mögu­lega eitt­hvað fleira líka – eng­inn man það – og til­kynnti um stofnun nýs stjórn­mála­flokks. Þetta var í júlí 2012, eftir að Borg­ara­hreyf­ingin hafði klofnað svo oft að hún vissi ekki lengur sjálf hvað hún hét eða hverjir til­heyrðu henni og Lilja Mós­es­dótt­ir, sem ég man í alvör­unni ekki hvort var ein­hvern tím­ann liðs­maður Hreyf­ing­ar­innar eða ekki, hafði stofnað Sam­stöðu með Sigga stormi, sem var greini­lega með besta póli­tíska nefið af öllum í flokknum af því að hann forð­aði sér úr honum nokkurn veg­inn dag­inn eft­ir.

Þetta var frá­leitur tími til að stofna stjórn­mála­flokk. Þjóðin var eig­in­lega öll í maníu – annar hver Íslend­ingur var sann­færður um að hann nyti nægi­legs per­sónu­fylgis til að leiða óánægju­fram­boð til Alþing­is, jafnt Þor­valdur Gylfa­son sem Pétur Gunn­laugs­son. Ég hafði á þessum tíma heyrt eitt­hvað af sjó­ræn­ingja­flokk­unum í Evr­ópu, jað­ar­flokkum með upp­lýs­inga­frelsi sem sitt meg­in­stefnu­mál, og fannst þeir svo sem ekki galn­ir. 

Mín fyrstu við­brögð við frétt­unum af stofnun þess sem þá var kallað „Píratap­artý­ið“ báru þess hins vegar ekki merki að ég hefði áhuga á stefnu­málum Birgittu og félaga: það eina sem komst að hjá mér var nafnið á flokkn­um, sem mér fannst svo frámuna­lega asna­legt að ég skrif­aði um það lít­inn diss­dálk í Frétta­blað­ið, í veikri von um að það mundi kannski skila mér sjátáti í Mál­farsmolum Eiðs Guðna­son­ar. Það eina sem ég upp­skar hins vegar var stutt­legt svar frá inn­an­búð­ar­manni í flokknum sem brást við á Face­book-­síðu sinni með orð­un­um: „Það besta við að hafa nafnið „Píratap­artý­ið“ er að það storkar mál­vit­und þeirra sem vilja stjórna því hvernig fólk hugs­ar[...]“

Auglýsing

Touché – ég hef farið lægra með alræð­is­hneigðir mínar síð­an. Eflaust var nokkuð til í þessu svari, og það var vissu­lega í anda pönk­slikj­unnar sem Birgitta hafði hjúpað flokk­inn með, en það breytir því ekki að þegar á hólm­inn kom lét Píratap­artýið duga að bjóða fram undir nafn­inu „Pírat­ar“. Og það var lík­lega ágætt af því að þessa dag­ana er eitt­hvað lítið um partý hjá okkar fólki.

Þvotta­hús­fund­ur­inn

Ég er til­tölu­lega átaka­fæl­inn mað­ur. Ég legg lykkju á leið mína til að koma í veg fyrir að ég lendi í óþægi­legum kring­um­stæð­um, þótt þær séu smá­vægi­leg­ar. Ég er til dæmis hættur að svara heima­síma­núm­erum sem ég þekki ekki, vegna þess að í 99,5 pró­sentum til­vika ætlar mann­eskjan á hinni lín­unni að reyna að selja mér eitt­hvað. Ég er líka meira og minna hættur að fara til dyra ef bjöll­unni er hringt óvænt, aðal­lega af því að yfir­leitt er ég ekki í buxum og ég veit að ef þetta væri ein­hver sem ég þekkti, eða ein­hver sem þyrfti nauð­syn­lega að hitta á mig, þá mundi við­kom­andi ein­fald­lega hringja. Ég er sannur nútíma­maður – kvíð­inn og léleg­ur.

Fyrir fáeinum miss­erum var ég á leið út úr íbúð­inni sem ég bjó þá í, en stað­næmd­ist þegar ég greip í hurð­ar­hún­inn og heyrði að frammi stóð yfir hávaðarifr­ildi. Ég greindi ekki almenni­lega orða skil en inni á milli brýndi fólk raustina þannig að ég heyrði slitrur úr sam­ræð­unum og varð þá ljóst að þarna sat leigusal­inn minn ásamt nágrönnum á æsi­legum hús­fundi og ein­hverra hluta vegna hafði þvotta­húsið við hlið­ina á inn­gang­inum að íbúð­inni minni orðið fyrir val­inu sem fund­ar­staður – lík­lega hefur það þótt heppi­leg­ast sem hlut­laus víg­völl­ur. 

Þau voru að ríf­ast um ein­hverja fram­kvæmd sem ekki allir höfðu gefið leyfi fyr­ir, en mig varð­aði ekk­ert um það; mig lang­aði bara að kom­ast út – gott ef ég var ekki að verða of seinn á fót­bolta­leik – en ég þorði ekki fyrir mitt litla líf að storma hálf­part­inn inn í miðja orr­ust­una og minna þau þannig á til­vist mína og jafn­framt skjóta þeirri hug­mynd í koll­inn á þeim að mögu­lega hefði ég legið þarna á hleri í óra­tíma. Þannig að ég beið. Og ég beið og beið og von­aði að þessum fjand­ans fundi færi nú að ljúka. Sem gerð­ist ekki, þannig að á end­anum þurfti ég að bíta á jaxl­inn og opna hurð­ina. Þau þögn­uðu eitt and­ar­tak, litu á mig, heilsuðu og héldu svo fund­inum áfram. Ekk­ert hræði­legt gerð­ist en ég hef aldrei verið jafn­feg­inn að þurfa ekki að sitja hús­fundi.

Pirat­festen

Stundum líður mér eins og í þessum aðstæðum þegar ég fylgist með inn­an­meinum Pírata breiða úr sér í beinni útsend­ingu – eins og ég sé að verða vitni að ein­hverju sem komi mér ekki við, en komi mér samt smá við, bara ekki nóg til að ég nenni að koma mér upp áhuga á því. Gagn­sæið í starfi Pírata er orðið svo mikið að við erum öll að horfa á þá breyt­ast í mjög erf­iða bíó­mynd eftir Thomas Vinter­berg þar sem fólk notar orð og frasa á borð við „bitra reið­i“, „fórn­ar­lambs­stell­ing­ar“, „of­beld­is­sam­band“ og „ótta­stjórn­un“.

Hvað veit ég, kannski er þetta til fyr­ir­mynd­ar. Kannski hefði Sam­fylk­ingin einmitt gott af því að opna „Sam­fylk­ing­ar­spjall­ið“. Ég mundi samt alltaf flýja út um glugga fram hjá því þvotta­húsi.

En Píratar eru bara að lenda í því óhjá­kvæmi­lega: þeir eru að átta sig á því að þeir eru búnir að breyt­ast í stjórn­mála­flokk þvert gegn vilja sínum – stóran stjórn­mála­flokk. Og einn dag­inn vökn­uðu þeir, lásu yfir Pírata­spjallið og fött­uðu að þeir eru ekki sam­mála nema einum af hverjum tíu sem telja sig til flokks­manna, sem er fylgi­fiskur þess að verða skyndi­lega vin­sælt stjórn­mála­afl, sem hefur auk þess þá stefnu að vera leið­toga­laust og án form­festu og að faðm­ur­inn skuli vera opinn öll­um. Það getur bara endað eins og for­eldra­lausa partýið í bók­inni Allt í sleik eftir Helga Jóns­son, og eins og þeir muna sem lásu þá bók þá voru afleið­ing­arnar af því partýi næstum jafnslæmar og bókin sjálf.

Og allt er þetta sér­stak­lega mikið vanda­mál þegar þú veist að fyrr en síðar muntu þurfa að stilla yfir 100 fram­bæri­legum kandídötum upp á fram­boðs­lista – þú getur svo sem gert það blind­andi eins og Fram­sókn í borg­inni en þá eru svona 85% líkur á að þú endir með Gústaf Níels­son í ein­hverri óheppi­legri fagnefnd.

Já, það er erfitt að vera stjórn­mála­flokkur og þetta er rétt að byrja hjá Píröt­um. Þeir eiga til dæmis alveg eftir að díla við það að Guð­mundur Stein­gríms­son skipti yfir í þá.

Styrkir þú Kjarnann?

Kjarninn reiðir sig á framlög lesenda. Með því að styrkja Kjarnann mánaðarlega tekur þú þátt í að halda úti öflugum fjölmiðli.

Kjarninn hefur verið til taks fyrir kröfuharða lesendur í sjö ár og býður almenningi upp á vandaða umfjöllun þar sem áhersla er á gæði og dýpt.  

Ef þú ert nú þegar styrkjandi leyfum við okkur að benda á að hægt er að óska eftir að hækka styrkinn með því að senda póst á takk@kjarninn.is


Já takk, ég vil styrkja Kjarnann!
Hanna Katrín Friðriksson, þingmaður Viðreisnar, bað um skýrsluna á sínum tíma.
Vill fá að vita af hverju upplýsingar um fjárfestingar útgerðarfélaga voru felldar út
Í lok ágúst var birt skýrsla sem átti að sýna krosseignatengsl eða ítök útgerðarfélaga í einstökum fyrirtækjum, en að mati þess þingmanns sem bað um hana gerði hún hvorugt. Síðar kom í ljós að mikilvægar upplýsingar voru felldar út fyrir birtingu.
Kjarninn 4. desember 2021
Ingrid Kuhlman
Dánaraðstoð: Óttinn við misnotkun er ástæðulaus
Kjarninn 4. desember 2021
Guðni Th. Jóhannesson, forseti Íslands, ásamt Agnesi M. Sigurðardóttur, biskup Íslands.
Sóknargjöld lækka um 215 milljónir króna milli ára
Milljarðar króna renna úr ríkissjóði til trúfélaga á hverju ári. Langmest fer til þjóðkirkjunnar og í fyrra var ákveðið að hækka tímabundið einn tekjustofn trúfélaga um 280 milljónir króna. Nú hefur sú tímabundna hækkun verið felld niður.
Kjarninn 4. desember 2021
Íbúðafjárfesting hefur dregist saman á árinu, á sama tíma og verð hefur hækkað og auglýstum íbúðum á sölu hefur fækkað.
Mikill samdráttur í íbúðafjárfestingu í ár
Fjárfestingar í uppbyggingu íbúðarhúsnæðis hefur dregist saman á síðustu mánuðum, samhliða mikilli verðhækkun og fækkun íbúða á sölu. Samkvæmt Hagstofu er búist við að íbúðafjárfesting verði rúmlega 8 prósentum minni í ár heldur en í fyrra.
Kjarninn 4. desember 2021
„Ég fór með ekkert á milli handanna nema lífið og dóttur mína“
Þolandi heimilisofbeldis – umkomulaus í ókunnugu landi og á flótta – bíður þess að íslensk stjórnvöld sendi hana og unga dóttur hennar úr landi. Hún flúði til Íslands fyrr á þessu ári og hefur dóttir hennar náð að blómstra eftir komuna hingað til lands.
Kjarninn 4. desember 2021
Kynferðisleg áreitni og ofbeldi í álverunum og verklag þeirra
Alls hafa 27 tilkynningar borist álfyrirtækjunum þremur, Fjarðaáli, Norðuráli og Rio Tinto á síðustu fjórum árum. Kjarninn kannaði þá verkferla sem málin fara í innan fyrirtækjanna.
Kjarninn 4. desember 2021
Inga Sæland er hæstánægð með nýja vinnuaðstöðu Flokks fólksins og ljóst er á henni að það skemmir ekki fyrir að Miðflokkurinn neyðist til að kveðja vinnuaðstöðuna vegna mjög dvínandi þingstyrks.
Inga Sæland tekur yfir skrifstofur Miðflokksins og kallar það „karma“
„Hvað er karma, ef það er ekki þetta?“ segir Inga Sæland um flutninga þingflokks Flokks fólksins yfir í skrifstofuhúsnæði Alþingis þar sem níu manna þingflokkur Miðflokksins, sem í dag er einungis tveggja manna, var áður til húsa.
Kjarninn 3. desember 2021
Pawel Bartoszek
Samráðið er raunverulegt
Kjarninn 3. desember 2021
Meira úr sama flokkiKjaftæði
None