Tvær þjóðir

Atli Fannar Bjarkason

Ég á ekki börn en ég veit að vetr­ar­frí í grunn­skól­anna geta reynst mörgum for­eldrum erf­ið. Vinnu­veit­endur eru ekki allir jafn sveigj­an­legir og það getur því verið mik­ill haus­verkur að finna eitt­hvað að gera fyrir börn­in. Sumir taka þau með í vinn­una, sem hljómar í fyrstu spenn­andi í eyrum barn­anna en reyn­ist svo skelfi­leg lífs­reynsla þar sem tím­inn líður hægar en fyrir hádegi á aðfanga­dag. 

Alþing­is­menn þurfa ekki að hafa áhyggjur af þessu. Í ár voru þeir sendir í frí á meðan vetr­ar­fríið stóð yfir svo þeir gætu eytt tíma með börn­unum sín­um. Helgi Bern­ód­us­son, skrif­stofu­stjóri Alþing­is, sagði á Eyj­unni að það hafi komið ein­dregin ósk frá nokkrum þing­mönnum um að það yrði tekið til­lit til þess að vetr­ar­frí væri í reyk­vískum skól­um. Sem var því gert.

Auglýsing

Þegar ég heyri svona fréttir líður mér eins og að það séu tvær þjóðir í land­inu: Við og þau. Það yrði aldrei hlustað á búð­ar­fólk ef það myndi í sam­ein­ingu óska eftir að versl­unum yrði lokað svo það gæti varið tíma með börn­unum sín­um. Þetta er bara hægt á Alþingi. Óskil­virkasta vinnu­stað lands­ins.

En að vera Alþing­is­maður er samt örugg­lega hræði­legt. Dag­skráin er oft illa skipu­lögð og þing­fundir standa stundum fram á nótt. Þeir þurfa að lesa mikið af leið­in­legum skýrslum og hitta margt leið­in­legt fólk sem ætl­ast til þess að þeir þjóni hags­munum þess. Ofan á það eru virkir í athuga­semdum með ein­hvers konar eilífð­ar­skot­leyfi á Alþings­menn ásamt frægu fólki, konum og auð­vitað nem­endum í Verzl­un­ar­skóla Íslands.

Þetta er örugg­lega glatað en það er samt eitt frá­bært við að vera Alþing­is­mað­ur: Frí­in. Þau eru löng.

Þing­setn­ing var 8. sept­em­ber á síð­asta ári og eftir þrjá erf­iða mán­uði var síð­asti þing­fundur fyrir jól áætl­aður 11. des­em­ber. Næsti þing­fundur var svo ekki áætl­aður fyrr en 19. jan­ú­ar, rúmum mán­uði síð­ar. Páska­fríið hefst svo 18. mars og stendur í tæpar þrjár vikur til 4. apr­íl. Loks stendur til að fresta þingi 31. maí en þá tekur við þriggja og hálfs mán­aðar sum­ar­fríi þangað til þing hefst á ný 13. sept­em­ber. 

Ofan á þetta bætt­ust svo tveir vetr­ar­frís­dagar um dag­inn.

Ég held að þetta sé hluti af ástæð­unni fyrir því að þingið virki svona illa. Ástæðan fyrir því að við hleyptum milljón ferða­mönnum til lands­ins áður en við fött­uðum að setja við­vör­un­ar­skilti í Reyn­is­fjöru og ástæðan fyrir því að við erum að fatta núna að hús­næð­is­mál séu ekki í góðum mál­um, þrátt fyrir að það hafi ekki sést bygg­ing­ar­krani á höf­uð­borg­ar­svæð­inu í fjögur ár eftir hrun. 

Það er hægt að gera þetta bet­ur. Það er til dæmis hægt að stýra land­inu jafnt yfir árið — ekki í törnum þar sem allir öskra hver á annan vegna þess að það eru allt of mörg mál á dag­skrá miðað við hvað er stutt í næsta frí. Í stað­inn fyrir að taka þrjá og hálfan mánuð í sum­ar­frí mætti taka fimm vik­ur, eins og gengur og ger­ist, og stytta bæði jóla- og páska­frí. Þannig væri hægt að dreifa álag­inu yfir fleiri daga og koma miklu í verk.

En tveggja þjóða vanda­málið ristir dýpra. Í vik­unni var til dæmis greint frá því að vel­­ferð­ar­ráðu­neytið verði flutt úr Hafn­­ar­hús­inu við Tryggva­götu í Reykja­vík inn­­an tíðar vegna þess að það tókst ekki að upp­ræta myglu­svepp í hús­in­u. 

Ég man ekki hvað það er langt síðan umræðan um myglu­svepp hófst á Land­spít­al­an­um. Umræðan er alla­vega búin að vera í gangi svo lengi að myglu­sveppur sem hefði verið alinn upp sem maður þegar hún hófst væri að ljúka lækna­námi í dag. Hann hefði meira að segja haft tíma til að fjár­magna námið með sjón­varps­þátt­unum Myglu­sveppi og Auddi.

Ekki mis­skilja mig. Ég vil að fólk fái tíma til að eyða með börn­unum sínum og starf í hús­næði sem er laust við myglu­svepp. Þetta snýst bara for­gangs­röð­un. Eitt­hvað sem ríkið þarf að til­einka sér miðað við umfjöllun Kast­ljóss­ins í gær um opin­ber útgjöld. Stétta­skipt sam­fé­lag er óum­flýj­an­legt. Mér dettur ekki í hug að hafna því og ætla að kaupa Teslu um leið og ég hef efni á henni. En rík­is­styrkt stétta­skipt­ing er hins vegar ein­hvers konar skil­grein­ing á ósann­girni: Allir borga fyrir eitt­hvað sem sumir njóta.

Ég vil losna við þetta allt; í rass­gat með kónga­fólk. Í rass­gat með lúx­us­bíla handa emb­ætt­is­mönn­um, í rass­gat með opin­berar ferðir á Saga Class og djúpt, djúpt í rass­gat með slæma for­gangs­röðun á tíma og fjár­munum hins opin­ber­a. 

Meira úr Kjarnanum