Fávitinn

Stígur Helgason

Ég setti mig í sam­band við Þórð Snæ Júl­í­us­son, ­rit­stjóra Kjarn­ans, fyrir rúm­lega mán­uði og sagði honum að ég gæti ekki skil­að pistli næst þegar kæmi að mér í röð­inni – það væri búið að vera bölvað álag á mér, ég væri orð­inn lúinn og hug­mynda­brunn­ur­inn svo gott sem þurrausinn, að minnsta kosti í bili. Ég þyrfti að fá ofur­lítið næði til að taka á mót­i frels­inu í líf mitt og umfaðma það.

Ég sagð­ist gera mér grein fyrir því að þetta væri lík­lega ekki það sem les­endur vildu, ég hefði jú skrifað pistla hjá þeim manna ­lengst, hefði með skrifum mínum und­an­farin ár svo gott sem end­ur­skil­grein­t pist­laformið og að það væri eflaust erfitt fyrir þau á Kjarn­an­um, sem og fyr­ir­ dygga les­endur hans, að sætta sig við – eða yfir­höfuð finna – jafn­hæfan stað­gengil.

„Ertu orð­inn eitt­hvað rugl­að­ur?“ spurð­i ­rit­stjór­inn.

Auglýsing

Ég reyndi að full­vissa hann um að það væri eng­in á­stæða til að örvænta eða æsa sig. Þetta yrði nú ekki svo mikið mál – það hefð­i marg­sýnt sig að áhug­inn á þátt­töku í lýð­ræð­is­legri umræðu á Íslandi væri feiki­legur og ég hefði gert mitt til að plægja jarð­veg­inn fyrir hvern þann sem þau fengju til að hlaupa í skarð­ið.

„Um hvað ertu að tala? Viltu sleppa pistl­inum í næsta mán­uði? Af hverju send­irðu mér ekki bara tölvu­póst og lést mig vita? Við erum ­með fullt af fólki á standbæ sem mundi vilja kom­ast að.“

Rit­stjór­inn var orð­inn pirr­að­ur. Ég sýndi því skiln­ing. Hann var auð­vitað að horfa fram á að missa spón úr aski sín­um. Þetta hafði komið alveg flatt upp á hann.

„Og má ég minna ­þig á að þú sagðir nákvæm­lega það sama síð­ast, en end­aðir á að senda okkur sam­t pistil tveimur dögum fyrir birt­ingu þegar við vorum búin að redda öðrum í stað­inn og heimt­aðir að við birtum hann af því að hann væri svo mikil negla – pistil sem fékk sama og engan lest­ur. Getum við treyst því að þú farir ekki að púlla eitt­hvað svona príma­donnu­kjaftæði aft­ur?“

Ég hló góð­lát­lega og skellti á án þess að kveðja. Ég geri það yfir­leitt þegar rit­stjór­inn þarf að­eins að kæla sig – ég kann lagið á honum eftir allan þennan tíma.

„WT­F??“ stóð í sms-skila­boð­unum sem ég fékk frá honum nokkrum sek­úndum síð­ar. Þetta var ekki í fyrsta sinn sem hann biður mig að sækja World Trade Forum fyrir mið­il­inn, en mér dugar pistla­höf­und­ar­hlut­verkið og þess vegna hef ég alltaf svarað með­ ein­földu „Nei, takk samt :)“.

Ég heyrði svo ekki aftur í rit­stjór­anum fyrr en seint í gær­kvöldi. Ég hafði farið að ókyrr­ast um miðjan mánuð þegar ég átt­aði mig á því að ég vissi ekk­ert hver mundi skrif­a pistil í minn stað eða um hvað sá pist­ill yrði. Hver vissi nema þar mund­u birt­ast skoð­anir sem yrðu jafn­vel á skjön við þær sem ég hefði alltaf haldið á lofti. Eftir dálitla yfir­legu komst ég að því að með því yrði les­endum gerð­ur­ ­mik­ill óleik­ur, enda vissi ég sem var að þeir vildu skrif eins og mín – mér­ hafði ítrekað verið hrósað fyrir þau. Ég kann ein­fald­lega að skrifa pist­la, en það kunna aðrir síð­ur.

Þannig að ég hringdi í rit­stjór­ann undir mið­nætti og sagði að í ljósi óvissunnar sem ríkt­i um næsta pistil og efni hans væri ég byrj­aður á einum til birt­ingar í dag til­ að höggva á hnút­inn.

„Þú ert nú meiri ­djöf­uls­ins fávit­inn,“ hreytti rit­stjór­inn út úr sér og ég sá hann fyrir mér­ brosa mildi­lega. Ég hef alltaf haft gaman af því hvað fjöl­miðla­menn eru ­kjaft­forir þegar þeir lýsa yfir ánægju sinni með eitt­hvað.

„Við erum kom­in lang­leið­ina með að velja pistil í þetta pláss – við héldum sam­keppni á með­al­ les­enda og allt! Eigum við bara að henda öllu því efni fyrir enn eina lang­lok­una frá þér?“

Ég svar­að­i ját­andi, en bætti við að í þetta skipti væri reyndar óvíst hvort ég næði að ­klára pistil­inn og að ég áskildi mér rétt til að hætta í honum miðj­um.

„Ertu að fokk­ing grínast? Þú sagðir þetta líka síð

Meira úr Kjarnanum