Með lím í hönskunum og stolt í hjarta

Margrét Erla Maack

Þessi pist­ill er skrif­aður á eina sport­barnum á Man­hattan sem er að sýna Ísland-Aust­ur­ríki. Ég er í hóp­ferð, ekki þekkt fyrir að hafa gaman að íþrótt­um, þó ég ætti að hafa gaman að þeim ver­andi aðdá­andi fal­legra leggja, hópeflis, fjölda­söngs,  bún­ingap­artýa, dag­drykkju og veð­mála. Í kringum mig situr starfs­fólk sendi­ráðs­ins og improv­hóp­ur­inn minn. Ég dáist að þess­ari sam­kennd og mér líður eins og ég sé föð­ur­lands­svik­ari að vera ekki að pepp­ast eins mikið og hin­ir, svo ég hóf svona Hann­es­Hann­es­Hann­es-chant því að hann er einn af fáum sem ég veit hvað heita því ég tók við­tal við hann þegar hann leik­stýrði júró­visjón­mynd­bandi fyrir Gretu Salóme.

Ég fékk vissu­lega hlýtt í þjóð­arstoltið yfir mem­e-unum sem báru saman hversu margir búa á Íslandi vs. twitt­er­foll­owerar Ron­aldos. Og ég hef rosa­lega gaman að því þegar leik­menn klóra sér í pipp­anum í mynd eða hag­ræða pung­bind­inu. Innan um öll pepp­dýrin hér sé ég eftir því að hafa ekki skellt mér á einn svona Íslands­trefil í frí­höfn­inni, eða fengið lán­aða Íslands­-lopa­húf­una hennar Dani­elle sem ég gisti hjá.

Nei góðan dag­inn! Inn á Bloom’s Tavern gengur gam­all skóla­bróð­ir, sem ég heilsa. Hann tekur ekki undir kveðj­una því mér skilst að hann haldi að ég hafi stungið undan honum fyrir fjórum árum. Bless­aður dreng­ur­inn. Hann gengur út, og ég velti fyrir mér hvar hann ætlar að horfa á leik­inn ann­ars í þess­ari ófót­bolt­uðu borg. This town er greini­lega ekki big enough for the both of us. Og ég sem hélt að ef eitt­hvað gæti sam­einað okkur eftir þennan hiksta væri það að hitt­ast á fót­bolta­bar í útlönd­um.

Auglýsing

Ég keypti mér einu sinni svona fót­bolta­sokka, ætl­aði að vera smart á 17. júní í Íslands­hné­sokkum við fal­legan kjól og hæla­skó. EN NEI - LÖPPIN Á ÞEIM VAR HVÍT og það var mjög ljótt. OK - er míkró­fónn innan í bolt­anum eða er ein­hver foley-­gæji að passa upp á að THÖBB-­spark­hljóðið heyr­ist? Ég hef virki­legar áhyggjur af því að á föstu­dag­inn þegar við erum að spinna söng­leik á Del Clos­e-mara­þon­inu að við fáum sug­gestion sem teng­ist gengi lands­liðs­ins í fót­bolta.

Oh, amer­ísku þul­irnir setja alltaf áhersl­una á annað atkvæðið í föð­ur­nöfnum leik­manna Íslands. SkúlAH­son. SigT­HORs­son. 10 mín­útur eftir af leikn­um. Loft­ræst­ingin á þessum amer­ísk/írska pöbb er komin í hámark, mér er nokkuð kalt, en sendi­ráðs­starfs­fólk­inu er heitt. Sett­leg kona segir að Hannes sé nú bara með lím í hönsk­un­um.

Ég man eftir spurn­ingu í SPK þar sem spurt var um reglur hjá KSÍ - um að fót­bolta­maður mætti ekki vera: Reyk­inga­mað­ur, síð­hærður eða eitt­hvað eitt í við­bót. Svarið var „mætti ekki vera síð­hærð­ur.“ Þetta hefur breyst.

2 mín eft­ir, ég missi tökin og ligg í fang­inu á vin­konu minni sem talar fyrir Diego í Dóru land­könn­uði og Eydísi í Finn­boga og Fel­ix. Ang­ist. Unnur Egg­erts grípur um ennið eins og Rita Hayworth.

HVÍ­LÍKT LOKA­BRJÁL­ÆÐI. ÓKUNN­UGT FÓLK FELLST Í FAÐMA. ÉG RÚSTAÐI RÖDD­INNI Á MÉR OG MUN LÍK­LEGA EKKI GETA SUNGIÐ Á FÖSTU­DAG.

Til ham­ingju Ísland. Þetta gátum við. Á laug­ar­dag­inn skulum við líka sýna hvað við getum og erum stór­huga. Og plís, eruð þið til í að gera allt sem í ykkar valdi stendur til að stöðva 83 ára gamla konu sem heitir sama nafni og ég, lítur út eins og ég nema 83 ára og er með fal­leg­ustu legg­ina í 101? Hún amma mín er nefni­lega að hóta því að kjósa Dav­íð. 

Ég ætla að ýta á send og klappa Íslend­ingnum í mér með því að fara og kveikja í kredit­kort­inu mínu í H og M.

Meira úr Kjarnanum