Með lím í hönskunum og stolt í hjarta

Þessi pist­ill er skrif­aður á eina sport­barnum á Man­hattan sem er að sýna Ísland-Aust­ur­ríki. Ég er í hóp­ferð, ekki þekkt fyrir að hafa gaman að íþrótt­um, þó ég ætti að hafa gaman að þeim ver­andi aðdá­andi fal­legra leggja, hópeflis, fjölda­söngs,  bún­ingap­artýa, dag­drykkju og veð­mála. Í kringum mig situr starfs­fólk sendi­ráðs­ins og improv­hóp­ur­inn minn. Ég dáist að þess­ari sam­kennd og mér líður eins og ég sé föð­ur­lands­svik­ari að vera ekki að pepp­ast eins mikið og hin­ir, svo ég hóf svona Hann­es­Hann­es­Hann­es-chant því að hann er einn af fáum sem ég veit hvað heita því ég tók við­tal við hann þegar hann leik­stýrði júró­visjón­mynd­bandi fyrir Gretu Salóme.

Ég fékk vissu­lega hlýtt í þjóð­arstoltið yfir mem­e-unum sem báru saman hversu margir búa á Íslandi vs. twitt­er­foll­owerar Ron­aldos. Og ég hef rosa­lega gaman að því þegar leik­menn klóra sér í pipp­anum í mynd eða hag­ræða pung­bind­inu. Innan um öll pepp­dýrin hér sé ég eftir því að hafa ekki skellt mér á einn svona Íslands­trefil í frí­höfn­inni, eða fengið lán­aða Íslands­-lopa­húf­una hennar Dani­elle sem ég gisti hjá.

Nei góðan dag­inn! Inn á Bloom’s Tavern gengur gam­all skóla­bróð­ir, sem ég heilsa. Hann tekur ekki undir kveðj­una því mér skilst að hann haldi að ég hafi stungið undan honum fyrir fjórum árum. Bless­aður dreng­ur­inn. Hann gengur út, og ég velti fyrir mér hvar hann ætlar að horfa á leik­inn ann­ars í þess­ari ófót­bolt­uðu borg. This town er greini­lega ekki big enough for the both of us. Og ég sem hélt að ef eitt­hvað gæti sam­einað okkur eftir þennan hiksta væri það að hitt­ast á fót­bolta­bar í útlönd­um.

Auglýsing

Ég keypti mér einu sinni svona fót­bolta­sokka, ætl­aði að vera smart á 17. júní í Íslands­hné­sokkum við fal­legan kjól og hæla­skó. EN NEI - LÖPPIN Á ÞEIM VAR HVÍT og það var mjög ljótt. OK - er míkró­fónn innan í bolt­anum eða er ein­hver foley-­gæji að passa upp á að THÖBB-­spark­hljóðið heyr­ist? Ég hef virki­legar áhyggjur af því að á föstu­dag­inn þegar við erum að spinna söng­leik á Del Clos­e-mara­þon­inu að við fáum sug­gestion sem teng­ist gengi lands­liðs­ins í fót­bolta.

Oh, amer­ísku þul­irnir setja alltaf áhersl­una á annað atkvæðið í föð­ur­nöfnum leik­manna Íslands. SkúlAH­son. SigT­HORs­son. 10 mín­útur eftir af leikn­um. Loft­ræst­ingin á þessum amer­ísk/írska pöbb er komin í hámark, mér er nokkuð kalt, en sendi­ráðs­starfs­fólk­inu er heitt. Sett­leg kona segir að Hannes sé nú bara með lím í hönsk­un­um.

Ég man eftir spurn­ingu í SPK þar sem spurt var um reglur hjá KSÍ - um að fót­bolta­maður mætti ekki vera: Reyk­inga­mað­ur, síð­hærður eða eitt­hvað eitt í við­bót. Svarið var „mætti ekki vera síð­hærð­ur.“ Þetta hefur breyst.

2 mín eft­ir, ég missi tökin og ligg í fang­inu á vin­konu minni sem talar fyrir Diego í Dóru land­könn­uði og Eydísi í Finn­boga og Fel­ix. Ang­ist. Unnur Egg­erts grípur um ennið eins og Rita Hayworth.

HVÍ­LÍKT LOKA­BRJÁL­ÆÐI. ÓKUNN­UGT FÓLK FELLST Í FAÐMA. ÉG RÚSTAÐI RÖDD­INNI Á MÉR OG MUN LÍK­LEGA EKKI GETA SUNGIÐ Á FÖSTU­DAG.

Til ham­ingju Ísland. Þetta gátum við. Á laug­ar­dag­inn skulum við líka sýna hvað við getum og erum stór­huga. Og plís, eruð þið til í að gera allt sem í ykkar valdi stendur til að stöðva 83 ára gamla konu sem heitir sama nafni og ég, lítur út eins og ég nema 83 ára og er með fal­leg­ustu legg­ina í 101? Hún amma mín er nefni­lega að hóta því að kjósa Dav­íð. 

Ég ætla að ýta á send og klappa Íslend­ingnum í mér með því að fara og kveikja í kredit­kort­inu mínu í H og M.

Viltu styrkja sjálfstæða íslenska fjölmiðlun?
Lesendur Kjarnans geta kosið að greiða fast mánaðarlegt framlag til fjölmiðilsins til að efla starfsemi hans enn frekar. Markmiðið er upplýstari, gagnrýnni og málefnalegri umræða. Hjálpið okkur við að ná því markmiði með því að ganga til liðs við Kjarnasamfélagið.
Meira úr sama flokkiKjaftæði
None