Auglýsing

Ég hef alltaf valið mér lítið og ólík­legt land á stór­mótum í fót­bolta og haldið með því. Mun­iði eftir Kamerún krakk­ar? Eftir stór­kost­lega inn­komu þeirra á HM 1990 lærði ég þjóð­söng lands­ins og nöfn allra leik­manna liðs­ins utan­bókar og saum­aði á mig þjóð­bún­ing lands­ins og mætti í honum á ætt­ar­mót. Þegar Grikk­land vann EM árið 2004 bjó ég til feta­ost í baðkar­inu og bætti Onassis við Björns­dóttir með band­striki. Og englarnir frá Leicester City? Ég laug að fólki í allan vetur að langa-langafi minn hefði fæðst þar og að stytta af honum stæði á torgi bæj­ar­ins. Þið getið því rétt svo ímyndað ykkur mína tvö­földu gleði þegar Ísland er skyndi­lega komið í þetta mjög svo hressa hlut­verk óvænta og óút­reikn­an­lega spút­ník liðs­ins.

Og ég er ekki ein í þessu. Við Íslend­ingar erum ekki ein­ir. Allur heim­ur­inn er að tjúll­ast með okk­ur. En hvers vegna í ósköp­unum höfðar þetta til svona margra? Að halda með Íslandi, the und­er­dog? Það er ekki vegna norð­ur­ljósanna eða björtu sum­arnótt­anna og hreina vatns­ins, svo mikið er víst. Ástæðan er ein­föld: Sú hreina og tæra gleði í and­liti þeirra sem ekki búast endi­lega við neinu snertir við okk­ur.

Sál­fræðin í þessu er svo dásam­leg. Að fylgj­ast með ein­hverjum ólík­legum ná árangri eftir mikla og erf­iða vinnu lætur okkur trúa því að allt sé hægt. Við sem verðum vitni að þessum sigrum fáum inn­blást­ur, þetta vekur hjá okkur bjart­sýni og von.

Auglýsing

Annað gott og hresst á svona per­sónu­legu leveli fyrir týpur eins og mig er eft­ir­far­andi: Ekk­ert pirrar mig þessa dag­ana. Ég er rosa hress. Meira að segja mál­farsk­lisja eins og „veisla“ lætur mig ekki lengur lipp­ast niður af bjána­hrolli. Ég læka hverja ein­ustu mynd af and­lits­mál­uðu krakkasmetti á sam­fé­lags­miðl­unum og horfi í gegnum korters löng MyStory á Snaptjöttum þar sem ekk­ert sést nema plast­bjór­glös og kámug borð í bland við und­ir­leik hrópa og öskra. Ég sé eftir því að hafa ekki látið tattú­era íslenska bún­ing­inn á ennið á mér og látið mála and­lits­mynd af Birki utan á húsið mitt. Mig langar að horfa á EM stof­una allan sól­ar­hring­inn (ég skil reyndar ekki hví hún er ekki í gangi alltaf) og er búin að teipa bláan þvotta­poka við prik sem ég nota þegar ég þyk­ist taka við­töl við vini og fjöl­skyldu. Með sól­gler­augu á nef­inu auð­vit­að. Ég sendi hjörtu á tuð­ar­ana sem eru bara „hvernig nennir fólk að horfa á þennan fót­bolta“ og lykla „Áfram Ísland“ á bíla sem leggja í stæði fyrir fatl­aða. Heróp­ið: „Áfram Ísla-aaaaa-nd” með þessu furðu­lega lækk­aða tón­bili í lokin er það sem ég syng barnið mitt í svefn með þessa dag­ana í stað­inn fyrir „Sofðu unga ástin mín“.

Spá­iði svo í því að vera dæmd til að halda með ein­hverju landi sem hefur unnið þetta milljón sinn­um. Wú-­fokk­ing-hú. Klappa fyrir ein­hverjum sem kann ekki lengur að meta hálfan hlut. Leik­manni sem labbar hægt inn á völl­inn eins og honum leið­ist, með hálf­op­inn aug­un, gelskúlp­túr í stað hárs og glott. Og talandi um Ron­aldo (þetta gæti reyndar átt við margar aðrar sveittar týp­ur) þá eigum við honum miklar þakkir skildar því kæri vinur Crist­i­ano hefði allt eins getað rétt okkur spútnik hásætið á gullslegnu dem­ants­eyrna­lokka silf­ur­fati með skap­vonsku­legu rausi sínu út í okk­ur. Við erum eft­ir­læti allrar heims­byggð­ar­innar eftir að hann end­an­lega skrif­aði sögu þessa leiks í Biblíu fót­bolta­sög­unn­ar. Við erum elegant og kúl og hann sárt og svekkt dek­ur­barn.

Við getum alveg orðið Leicester þessa EM krakkar mín­ir. Við þurfum bara að trúa því að við getum þetta. Og vinna nokkra leiki. Og vera elegant. Við erum þokka­lega komin heim krakk­ar. Áfram Ísland.

Í upphafi árs 2020

Við á Kjarnanum göngum bjartsýn og einbeitt inn í nýtt ár og þökkum lesendum fyrir það traust sem þeir sýna með því að styrkja Kjarnann. 

Frjáls framlög frá lesendum hafa vaxið jafnt og þétt síðustu árin og eru mikilvæg tekjustoð undir reksturinn. Þau gera okkur kleift að halda áfram að taka þátt í umræðunni og greina kjarnann frá hisminu. 

Við tökum hlutverk okkar sem fjölmiðill í þjónustu almennings alvarlega. Kjarninn birti 409 fréttaskýringar og 2.367 fréttir á árinu 2019. Kjarninn er vettvangur umræðu og á nýliðnu ári voru 539 skoðanagreinar birtar, stærstur hluti þeirra aðsendar greinar. 

Okkar tryggð er aðeins við lesendur. Við erum skuldbundin ykkur og værum þakklát ef þið vilduð vera með í að gera Kjarnann enn sterkari.

Já takk, ég vil styrkja Kjarnann!
Ragnheiður sat hjá þegar útvarpsstjóri var ráðinn
Ragnheiður Ríkharðsdóttir á sæti í stjórn RÚV en sat hjá í ráðningaferlinu vegna tengsla við fólk sem sóttist eftir starfinu.
Kjarninn 28. janúar 2020
Guðmundur Halldór Björnsson
Samruni eða fjandsamleg yfirtaka – Hvað á sameinað félag að heita?
Kjarninn 28. janúar 2020
Vigdís og Kolbrún gagnrýna ráðningu Stefáns en Dagur óskar RÚV til hamingju
Tveir oddvitar í minnihluta borgarstjórnar segist óttast að ráðning Stefáns Eiríkssonar sem útvarpsstjóra verði til þess að það muni halla á fréttaflutning úr borgarstjórn. Dagur B. Eggertsson gaf Stefáni sín „bestu meðmæli“ og óskar RÚV til hamingju.
Kjarninn 28. janúar 2020
Ingrid Kuhlman
Býður dánaraðstoð heim misnotkun?
Kjarninn 28. janúar 2020
Enginn má undan líta – óviðjafnanleg sögustund í Landnámssetri
Leiklistargagnrýnandi Kjarnans fjallar um Öxina, sögustund í Landnámssetri.
Kjarninn 28. janúar 2020
Stefán Eiríksson nýr útvarpsstjóri RÚV
Stefán Eiríksson, sem hefur undanfarin ár gegnt starfi borgarritara og var þar áður lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu, hefur verið ráðinn útvarpsstjóri RÚV.
Kjarninn 28. janúar 2020
Nýr útvarpsstjóri RÚV kynntur í dag
Stjórn RÚV tók ákvörðun um næsta útvarpsstjóra á fundi í gærkvöldi. Fjórir stóðu eftir í síðustu viku. Nýr útvarpsstjóri verður kynntur á næstu klukkutímum.
Kjarninn 28. janúar 2020
Kristbjörn Árnason
Breytt staða í jafnréttisbaráttunni
Leslistinn 28. janúar 2020
Meira úr sama flokkiKjaftæði
None