#em2016

Ég er komin heim

Lára Björg Björnsdóttir

Ég hef alltaf valið mér lítið og ólík­legt land á stór­mótum í fót­bolta og haldið með því. Mun­iði eftir Kamerún krakk­ar? Eftir stór­kost­lega inn­komu þeirra á HM 1990 lærði ég þjóð­söng lands­ins og nöfn allra leik­manna liðs­ins utan­bókar og saum­aði á mig þjóð­bún­ing lands­ins og mætti í honum á ætt­ar­mót. Þegar Grikk­land vann EM árið 2004 bjó ég til feta­ost í baðkar­inu og bætti Onassis við Björns­dóttir með band­striki. Og englarnir frá Leicester City? Ég laug að fólki í allan vetur að langa-langafi minn hefði fæðst þar og að stytta af honum stæði á torgi bæj­ar­ins. Þið getið því rétt svo ímyndað ykkur mína tvö­földu gleði þegar Ísland er skyndi­lega komið í þetta mjög svo hressa hlut­verk óvænta og óút­reikn­an­lega spút­ník liðs­ins.

Og ég er ekki ein í þessu. Við Íslend­ingar erum ekki ein­ir. Allur heim­ur­inn er að tjúll­ast með okk­ur. En hvers vegna í ósköp­unum höfðar þetta til svona margra? Að halda með Íslandi, the und­er­dog? Það er ekki vegna norð­ur­ljósanna eða björtu sum­arnótt­anna og hreina vatns­ins, svo mikið er víst. Ástæðan er ein­föld: Sú hreina og tæra gleði í and­liti þeirra sem ekki búast endi­lega við neinu snertir við okk­ur.

Sál­fræðin í þessu er svo dásam­leg. Að fylgj­ast með ein­hverjum ólík­legum ná árangri eftir mikla og erf­iða vinnu lætur okkur trúa því að allt sé hægt. Við sem verðum vitni að þessum sigrum fáum inn­blást­ur, þetta vekur hjá okkur bjart­sýni og von.

Auglýsing

Annað gott og hresst á svona per­sónu­legu leveli fyrir týpur eins og mig er eft­ir­far­andi: Ekk­ert pirrar mig þessa dag­ana. Ég er rosa hress. Meira að segja mál­farsk­lisja eins og „veisla“ lætur mig ekki lengur lipp­ast niður af bjána­hrolli. Ég læka hverja ein­ustu mynd af and­lits­mál­uðu krakkasmetti á sam­fé­lags­miðl­unum og horfi í gegnum korters löng MyStory á Snaptjöttum þar sem ekk­ert sést nema plast­bjór­glös og kámug borð í bland við und­ir­leik hrópa og öskra. Ég sé eftir því að hafa ekki látið tattú­era íslenska bún­ing­inn á ennið á mér og látið mála and­lits­mynd af Birki utan á húsið mitt. Mig langar að horfa á EM stof­una allan sól­ar­hring­inn (ég skil reyndar ekki hví hún er ekki í gangi alltaf) og er búin að teipa bláan þvotta­poka við prik sem ég nota þegar ég þyk­ist taka við­töl við vini og fjöl­skyldu. Með sól­gler­augu á nef­inu auð­vit­að. Ég sendi hjörtu á tuð­ar­ana sem eru bara „hvernig nennir fólk að horfa á þennan fót­bolta“ og lykla „Áfram Ísland“ á bíla sem leggja í stæði fyrir fatl­aða. Heróp­ið: „Áfram Ísla-aaaaa-nd” með þessu furðu­lega lækk­aða tón­bili í lokin er það sem ég syng barnið mitt í svefn með þessa dag­ana í stað­inn fyrir „Sofðu unga ástin mín“.

Spá­iði svo í því að vera dæmd til að halda með ein­hverju landi sem hefur unnið þetta milljón sinn­um. Wú-­fokk­ing-hú. Klappa fyrir ein­hverjum sem kann ekki lengur að meta hálfan hlut. Leik­manni sem labbar hægt inn á völl­inn eins og honum leið­ist, með hálf­op­inn aug­un, gelskúlp­túr í stað hárs og glott. Og talandi um Ron­aldo (þetta gæti reyndar átt við margar aðrar sveittar týp­ur) þá eigum við honum miklar þakkir skildar því kæri vinur Crist­i­ano hefði allt eins getað rétt okkur spútnik hásætið á gullslegnu dem­ants­eyrna­lokka silf­ur­fati með skap­vonsku­legu rausi sínu út í okk­ur. Við erum eft­ir­læti allrar heims­byggð­ar­innar eftir að hann end­an­lega skrif­aði sögu þessa leiks í Biblíu fót­bolta­sög­unn­ar. Við erum elegant og kúl og hann sárt og svekkt dek­ur­barn.

Við getum alveg orðið Leicester þessa EM krakkar mín­ir. Við þurfum bara að trúa því að við getum þetta. Og vinna nokkra leiki. Og vera elegant. Við erum þokka­lega komin heim krakk­ar. Áfram Ísland.

Meira úr Kjarnanum