Ekki vekja mig

Atli Fannar Bjarkason

Já. Ég er búinn að eyða meiri­hluta vik­unnar inni á Dohop að reyna að finna flug til Frakk­lands sem verður ekki til þess að ég þurfi að bóka sér­stakan neyð­ar­fund með þjón­ustu­full­trú­anum mín­um, Skúla Mog­en­sen og mömmu. Ég er búinn að stress­borða sæl­gæti og pitsur dag­lega í meira en viku og ég er búinn að lesa yfir texta lags­ins Ég er kom­inn heim fjórum sinnum á dag til að þurfa ekki að hreyfa bara var­irnar og þykj­ast syngja með ef röðin í Krón­unni brestur skyndi­lega í söng. 

Evr­ópu­mótið í fót­bolta kjamsar bók­staf­lega á mér þessa dag­ana og mér líður mjög vel þar sem ég velt­ist renn­andi blatur um í tranti þessa ótrú­lega íþrótta­við­burð­ar. Nema reyndar þegar Ísland spil­ar. Þá líður mér mjög illa í slétta tvo klukku­tíma. Alveg „Gúgla ein­kenn­i“-illa. Alveg „er lækna­vaktin opin?“-illa. Alveg „þekki ég ein­hvern sem á banda­rísk verkja­lyf­??“-illa.

Þetta mót er að breyta mér. Dag­inn sem Ísland og Eng­land mætt­ust keyrði ég fyrir aftan bíl sem var með tvo íslenska fána blakt­andi úr rúðum aft­ur­hurð­anna. Ég vissi ekki að nokkrum klukku­stundum síðar yrði opna tekin frá undir eitt mesta afrek íslenskrar íþrótta­sögu í Öld­inni okkar en samt sá ég ekk­ert athuga­vert við þetta. Ein­hvern tíma hefði mér fund­ist fán­arnir tveir hall­æris­legir en ekki þennan dag. Allt var eins og það átti að vera.

Auglýsing

Ég hef stundum velt fyrir mér við hvaða til­efni Íslend­ingar gætu hóp­ast út á götu og fagnað sam­an. Hefur það gerst oft? Það gerð­ist þegar hand­boltalands­liðið kom með silfrið frá Pek­ing. Ann­ars sér maður þetta yfir­leitt í sjón­varp­inu þegar stór­lið í útlöndum fagna meist­aratitl­um. En þetta gerð­ist líka þegar Ísland vann Eng­land. Það var mánu­dags­kvöld og fólk datt í það, söng og fór í sleik. Rétti­lega.

Það sem ég er að reyna að segja, en á erfitt með vegna þess að leik­ur­inn næsta sunnu­dag hefur lamað tíma­bundið í mér mið­tauga­kerf­ið, er að mér finnst þetta allt frá­bært. Og ég vil ekki að þetta taki enda. Þjóð­remba er skelfi­legt hug­tak en það má ekki rugla því saman við hið krútt­lega þjóð­arstolt. Og þjóð­arstolt getur verið mjög mik­ið. Sér­stak­lega þegar lands­lið ná góðum árangri og fólk um allan heim klórar sér í höfð­inu og spyr hvernig í and­skot­anum þau fara að þessu. 

Áður en mótið hófst fannst mér treyjan glötuð, ég fékk slæm útbrot þegar ég heyrði Ég er kom­inn heim og ég var til­bú­inn að stofna Face­book-­síðu til að berj­ast fyrir því að þjóð­söngnum yrði breytt. Fannst vanta allt fútt í hann. Vildi stríðs­söng. Fjör. Eitt­hvað sem kallar á steittan hnefa — eins og þjóð­söngur Spán­verja. Eða Breta. Jafn­vel Portú­gala.

Í dag þrái ég hins vegar ekk­ert meira en treyj­una. Ég stend sjálfan mig að því að raula Ég er kom­inn heim þegar ég kem heim á dag­inn og þegar ég heyri þjóð­söng­inn áður en leikir lands­liðs­ins hefj­ast fæ ég svo mikla gæsa­húð að mig langar til að hita pönnu, henda á hana smjör­klípu, snögg­steikja mig og bera fram með aspas og soðnum kart­öfl­um. Smá dill. Rjóma­löguð sósa. Trés bien!

Stemn­ingin er stór­kost­leg og ég ætla ekki að krefj­ast þess að við höldum í hana þegar mót­inu er lok­ið. Fer ekki fram á að við nýtum sam­taka­mátt­inn, þó það væri fínt. Ég ætla bara að vera raun­sær og njóta á meðan þetta er í gangi. Sjúga þessa stemn­ingu ofan í lungun í hverjum ein­asta and­ar­drætti og mar­inera í mér þind­ina með þessu unaðs­lega and­rúms­lofti.

Ég er nefni­lega annar maður á meðan EM er í gangi. Betri mað­ur. Í vik­unni sendi utan­rík­is­ráðu­neytið strák­unum okkar lamba­læri, grænar baunir í dós, rauð­kál og skyr í þakk­læt­is­skyni fyrir frammi­stöð­una á EM. Ein­hvern tíma hefði ég hlegið og meit­lað kald­hæðið tíst á Twitter um hvernig sveitalúð­arnir í ráðu­neyt­inu senda nið­ur­soðnar baunir til hóps manna sem dvelja í mat­ar­kistu Evr­ópu — en ekki í þetta skipti.

Ég las þessa frétt og hugs­aði í full­kominni ein­lægni: „En skemmti­leg­t.“ 

Og ég stend við það. Því þetta er ógeðs­lega skemmti­legt. Allt við þetta. Ekki vekja mig.

Meira úr Kjarnanum