Best á ný

Bryndís Eva Ásmundsdóttir

Sum­arið ´16 hlýtur að verða yrk­is­efni ófárra kassagít­arstrúbba um ókomna tíð. Það er eitt­hvað svo yfir­máta íslenskt og ævin­týra­legt við það, á pari við einn stóran brekku­sleik undir stjörnu­björtum himni með Ferða­lok í ótal mis­flúruðum útgáfum í bak­grunni. Allir vilja heim­sækja okk­ur, allir halda með okk­ur, sig­ur­brautin er bein og björt. Við erum sætasta stelpan á skóla­ball­inu, þessi sem er nýlaus við spang­irnar og allir eru skyndi­lega skotnir í. Það er yfir okkur ein­hver óút­skýr­an­leg orka, við erum ösku­buska umvafin töfr­um. Að loknum for­seta­kosn­ingum sem allir fram­bjóð­endur unnu á einn eða annan hátt eigum við nú splunku­nýjan for­seta, bara tölu­vert krútt­legan sem almenn sátt virð­ist ríkja um og smellpassar inn í ösku­busku­fíl­ing­inn okkar á sinn nör­da­lega hátt. Eftir kosn­ing­arnar sem allir unnu tókum við svo EM og svo gott sem sigruð­um, hlutum í það minnsta tit­il­inn Vin­sæl­asti kepp­and­inn og megum víst eiga von á heilum her­skara af pepp­uðum auka­túristum þökk sé Gumma Ben og Húh-inu, vin­sælasta hópeflis­gjörn­ingi síðan Gangnam Style var og hét. Svo er eig­in­lega alltaf sól, stöku sinnum blíð og heit útlanda­rign­ing. 

Við áttum þetta jú inni, eftir rað­nið­ur­læg­ingu und­an­far­inna ára. Þegar óupp­gert hrunið (sem við hljótum nú að greiða úr, lausn­a­miðuð með bros á vör) var aðeins farið að dofna í minn­ing­unni vorum við rekin út úr skápnum sem heims­met­hafar í skatta­skjólum með þrjá ráð­herra fremsta í flokki, við sitjum uppi með stórlaskað heil­brigð­is-og mennta­kerfi, ein­hvers konar Evr­ópu­met í vinnuman­sali og gjólan leikur við kló­sett­pappír í stað lauf­blaða á hverri grein. Elsku við. Sann­ar­lega var tími kom­inn á örlitla upp­reisn æru, lukku og ljúfari tíð. 

Kosn­ing­arnar í haust hljóta með þessu áfram­haldi að verða einn stór söng­leik­ur, þar sem bjarteygðar og svip­hreinar sálir kepp­ast drengi­lega hver við aðra um að koma mann­úð­legum og mik­il­vægum mál­efnum á fram­færi, með almanna­heill og alls ekk­ert annað fyrir aug­um. Óska­stjarnan fann okkur enn á ný, aftur erum við best í heimi. En sá létt­ir. Þetta var erfitt and­ar­tak þarna, tím­inn sem við vorum ekki alveg sann­færð um að vera best. Óþægi­legur þessi uggur sem að sótti, óvissan um eigið ítrekað ágæti. Sá efi er nú bless­un­ar­lega minn­ingin ein. Við erum víst best. Erlendir fjöl­miðlar segja það.

Auglýsing

Síð­ast þegar við vorum best hóp­uð­umst við líka saman á Arn­ar­hól og fögn­uðum fræknum karl­mönn­um, ólympískum þjóð­hetjum og vík­ing­um. Hetju­dýrkun er úrvals afþrey­ing og einkar íslensk. Gleðin var þó skamm­vinn í það skipt­ið, við rúll­uðum fljót­lega í kjöl­farið niður Arn­ar­hól­inn og feis­plönt­uðum í mal­biki ofmetn­aðar og óskapa. Auð­vitað var það ekki íþrótta­hetj­unum að kenna, né heldur Arn­ar­hóli sem slík­um. Og glætan að það ger­ist aft­ur. Ekki erum við Íslend­ingar þekktir fyrir að feis­planta oftar en einu sinni á Lækj­ar­göt­unni að góðu glensi loknu.

Það má gleðj­ast og fagna yfir glimr­andi gengi og vænum drengj­um, yfir því að geta loks­ins sam­ein­ast í gleði, verið stolt, hnar­reist og kát. Það má. Förum bara var­lega niður Arn­ar­hól­inn, hann á það til að vera háll. 

Meira úr Kjarnanum