Ballaðan um Brynjar Níelsson

Atli Fannar Bjarkason

Ég kann vel við Brynjar Níels­son. Ég hef samt bara spjallað við hann einu sinni. Minnir mig. Þegar ég starf­aði á Alþingi sett­ist Brynjar einu sinni hjá mér í mötu­neyt­inu. Ég sat einn við borð og var svo­lítið eins og nýi lúð­inn í skól­an­um. Þetta var samt á Alþingi þannig að ég var umkringdur lúðum og var sjálfur frekar töff.

Áður en hann sett­ist hjá mér þennan dag höfðu sam­skipti okkar farið þannig fram að hann gekk reglu­lega upp að borð­inu mínu í mötu­neyt­inu og sagði: „Ég elska unnar kjöt­vör­ur.“ Mögu­lega fyr­ir­sjá­an­leg­ustu orð sem hann gat raðað sam­an. Samt fynd­in. Við spjöll­uðum smá saman þennan dag, ég og Brynj­ar. Við töl­uðum um hitt og þetta tengt póli­tík, ég man ekki alveg hvað. Ég man bara að við vorum frekar sam­mála um flest — sem þýðir að ég er frekar með á hreinu hvað við töl­uðum ekki um.

Ég hugsa stundum um þennan dag þegar Brynjar hæð­ist að Pírötum fyrir að vilja laga tenn­urnar í fátæku fólki. Eða þegar hann segir að jákvæðni fari í taug­arnar á sér. Mig langar nefni­lega að skilja Brynjar Níels­son. Hann er alls ekki vit­laus en ég held að hann sé samt mjög ein­faldur per­sónu­leiki. Svona náungi sem má ekki missa af tíu­frétt­unum, á í mesta lagi tvær peysur (í tveimur svip­uðum lit­um) sem hann notar utan­ vinn­unn­ar og drekk­ur Becks —ekki vegna þess að hann er bragð­góð­ur, heldur vegna þess að hann hefur alltaf gert það.

Auglýsing

Á Face­book-­síðu sinni í vik­unni sagð­ist hann þjást af kvíða og dep­urð. Í sömu færslu gerði hann grín að stefnu­málum Pírata ásamt því að brenna í huga fólks mynd af sveittum fóta­að­gerða­fræð­ingum skafa lík­þorn af iljum hans og bróður síns. Færslan er stutt, mein­fýsin og svo­lítið fyndin en ég held hún sé merk­ing­ar­þrungn­ari en hún virð­ist í fyrstu.

Ég er ekki sál­fræð­ingur en getur verið að innra með Brynj­ari búi lít­ill, dapur drengur sem notar háð og hroka í sam­skiptum við póli­tíska and­stæð­inga þegar kvíð­inn sækir á? Getur verið að ásjóna Brynjars, sem birt­ist okkur í fjöl­miðl­um, sé lirfa sem hefur búið til púpu utan um sig og bíður þess að springa út sem auð­mjúkt og und­ur­fag­urt fiðr­ildi — laust við for­dóma og hroka í garð þeirra sem berj­ast fyrir kven­frelsi og nið­ur­greiddum tann­lækn­ing­um?

Það sem skortir í íslenska póli­tík er nefni­lega auð­mýkt og Brynjar Níels­son er einn af hold­gerv­ingum póli­tíkur sem snýst um átök frekar en sam­ræðu. Stjórnun frekar en þjón­ustu. Hann er alveg pott­þétt að vinna vinn­una sína en getur ekki fyrir sitt litla líf svarað póli­tískum and­stæð­ingum opin­ber­lega án hroka og háðs. Við lesum til­svör Brynjars á vef­miðlum en hroki stjórn­mál­anna birt­ist meðal ann­ars þannig að sumum finnst skrýtið að fólk vilji vita dag­setn­ingu kosn­inga, sem eiga að fara fram í haust og voru boð­aðar ein­hvern tíma í sum­ar. 

Ég er ekki viss um að við fáum nokkurn tíma að sjá fiðr­ildið Brynjar Níels­son. Vissu­lega glitti í það þegar hann fékk stjórn­laust hlát­ur­skast á RÚV eftir að hann var inn­t­ur eft­ir svör­um um hvernig hann tæki því að hafa ekki verið val­inn inn­­an­­rík­­is­ráð­herra. Og innslagið stór­kost­lega um hversu auð­velt það er að bregða honum afhjúpaði í skamma stund Brynjar við­kvæm­ari og ein­læg­ari en við eigum að venj­ast. En ég hugsa að við munum ekki kom­ast lengra inn í púp­una. For­herð­ingin er of mikil þó hár­beittur húmor­inn sé eflaust þykkasta lag­ið. 

Brynjar er nefni­lega drullu­fynd­inn en í hvert skipti sem það glittir í fiðr­ildið þá stoppar hann í gatið með því að full­yrða að maður eins og Davíð Odds­son yrði góður for­seti. Eða segir að prestar Þjóð­kirkj­unnar valdi honum von­brigðum vegna þess að þeir reyndu að hjálpa fólki sem gat ekki hjálpað sér sjálft.

Meira úr Kjarnanum