Auglýsing

Árla morg­uns í Garða­bæn­um. Sólin skríður yfir þök ein­býl­is­hús­anna og læð­ist inn um glugg­ana. Einn sól­stafur ferð­ast inn um einn glugga í vest­ur­hluta ein­býl­is­húss í fínum botn­langa í góðu hverfi. Sig­mundur Davíð Gunn­laugs­son stendur úti á miðju gólfi. Hann er með þunga bauga undir aug­un­um; enn ein svefn­laus nótt. Hann nuddar á sér órak­aða hök­una ein­beittur á svip. 

Fyrir framan hann er stór, hvítur veggur þak­inn hund­ruðum ljós­mynda. Á milli mynd­anna hafa verið strengdir rauðir þræð­ir. Við hverja teng­ingu eru svo hand­skrif­aðir post-it mið­ar. Úr fjar­lægð er þetta eins og mann­gerður köngu­ló­ar­vefur vit­firr­ings. Á mynd­unum eru and­lit og stað­ir; arab­ískur fursti að taka í hönd­ina á jakka­fata­klæddum manni, höf­uð­stöðvar Kaup­þings í Lúx­em­borg, sér­stakur sak­sókn­ari, sænska rík­is­sjón­varp­ið, Jóhannes Kr. að borða tún­fisks­sam­loku.

Sig­mundur virðir vef­inn fyrir sér eins og hann hefur gert svo oft áður. Skyndi­lega er eins og renni upp fyrir honum ljós: „Auð­vit­að...“

Auglýsing

Hann tekur upp síð­asta rauða þráð­inn og festir hann með teikni­bólu. Loks­ins sést heild­ar­mynd­in; allir rauðu þræð­irnir tengj­ast í eina mynd. Myndin er af Sig­mundi Dav­íð.

„Þetta var svo aug­ljóst.“

Það er barið á dyrn­ar. Rödd Önnu Sig­ur­laugar berst undir hurð­ina.

„Sig­mund­ur, þessu verður að ljúka.“ 

Hann hunsar hana, tekur upp sím­ann og slær inn sama númer og hann hefur hringt í svo oft áður síð­ustu vik­urn­ar. Nú hlýtur hann að svara.

Ann­ars staðar í Garða­bænum hringir sími. Nafn þess sem hringir birt­ist ekki á skjánum heldur ein­ungis skila­boð­in: „Ekki svara“

Bjarni Bene­dikts­son hendir sím­anum í rúmið og virðir sjálfan sig fyrir sér í svefn­her­berg­is­spegl­inum – hann lítur betur út en hann hefur gert lengi; brúnn, stælt­ur, gráu hárin fara honum vel. Hann fær sjálfan sig samt ekki til að brosa. Hann lítur á úrið sitt; tíu mín­útur þangað til þessi hel­vítis ljós­mynd­ari á að mæta.

Bjarni hatar nefni­lega þennan hluta leiks­ins – kosn­inga­bar­átt­una; þennan inn­an­tóma dans sem hann þarf nú að dansa næstu mán­uði. Þegar Morg­un­blaðið hafði sam­band og bauð honum drottn­ing­ar­við­tal gat hann auð­vitað ekki neit­að. Fylgið aldrei lægra, stjórn­ar­sam­starfið í molum og hann sjálfur rúinn trausti. Hann þurfti þetta.

Hann tekur bláköflótta bómull­ar­skyrtu upp úr poka merktum Vinnu­fata­búð­inni og klippir verð­mið­ann af. Hún er þröng yfir stóran brjóst­kass­ann. Tvær tölur frá­hnepptar eða ein? Hversu langt á maður að bretta upp ermarn­ar?

Þetta hafði allt verið hug­mynd ljós­mynd­ar­ans;  „Hvað með að gera eitt­hvað skemmti­legt? Ná þér við ein­hvers konar heim­il­is­störf? Kannski í garð­in­um?“ hafði hann sagt.

 „Garð­in­um?“

„Já þú veist: „Bjarni Ben ræktar garð­inn sinn“ – fólk á eftir að elska þetta.“

Bjarni lokar aug­unum og finnur tóm­leika­til­finn­ing­una hell­ast yfir sig eins og baðkar fullt af tjöru.

 „Ok.“

Bjarni Bene­dikts­son, fjár­mála­ráð­herra, situr í bæna­stöðu fyrir framan mold­ar­beð og heldur á lít­illi skóflu. Þessi skófla er eins og skeið í risa­stórum höndum hans; höndum sem sjálfar líkj­ast helst tveimur skófl­um. Ljós­mynd­ar­inn er nokkrum skrefum frá hon­um: „Jæja Bjarni, brosa og moka.“

Bjarni lokar aug­unum í eitt and­ar­tak. Hvernig hafði hann kom­ist þang­að? Þetta átti að vera auð­veld­ara. For­mað­ur, for­sæt­is­ráð­herra, krón­prins. En þetta hafði ekki farið þannig. Síðan hann varð for­maður hafði hann verið fastur í skugg­anum og nú þegar aðrar kosn­ingar nálg­ast líður honum ekki eins og þær séu nýtt upp­haf, þvert á móti er eins og hann sé fastur í kvik­syndi. Pírat­ar, Við­reisn. Af hverju hafði hann ekki stofnað Við­reisn? Hann hafði horft á eftir hóf­sam­ari vinum sínum hverfa yfir í þetta nýja stjórn­mála­afl. Í hjarta sínu lang­aði hann að elta þá en hann var hlekkj­aður fastur við eigin hásæti í yfir­gefnum veislu­sal. Fyrir aftan hann svífur líf­laus vofan af Ill­uga Gunn­ars­syni og Hildur Sverr­is­dóttir hvíslar „val­frelsi, nýsköp­un, einka­væð­ing“ aftur og aft­ur. Sig­ríður Á. And­er­sen er líka þarna en hann heyrir ekki í henni ... eitt­hvað um banka­leynd.

Ljós­mynd­ar­inn réttir honum stóran kál­haus.

„Haltu á þessum eins og þú sért að fara að planta honum í beð­ið.“

Kannski gæti hann bara látið sig hverfa; keypt sér pall­bíl og skika af landi. Plantað kart­öflum og kál­haus­um. Fundið bragðið af sölt­um, rétt­látum svita eftir erf­iðan vinnu­dag. Eina póli­tíkin væri ómið frá útvarps­frétt­unum á meðan hann drykki mið­deg­is­kaffið sitt. Bjarni finnur sig svífa úr eigin lík­ama, upp úr garð­inum sín­um; hann sér sjálfan sig, ljós­myndar­ann og kál­haus­inn verða að svörtum díl­um. Hann svífur meðal skýj­anna, sér lands­lagið breyt­ast fyrir neðan sig; borg verður að hrauni og mosa­grónum fell­um. Fjöllin verða að flötu und­ir­lendi, grasið bær­ist í vind­in­um.

Þarna. Þarna mundi hann byggja sér lít­inn kofa.

Sími hringir og Bjarni fellur sam­stundis aftur til jarð­ar. Aftur í garð­in­um. Hann lítur á skjá­inn:

„Ekki svara“

Anna Sig­ur­laug opnar loks hurð­ina. Sig­mundur situr á gólf­inu með sím­ann í fang­inu og starir á flóð­lýsta vegg­inn fyrir framan sig. „Þau sviku okk­ur,“ muldrar hann, jafn­mikið við sjálfan sig og við hana. „Þau sviku okkur öll.“ Anna Sig­ur­laug krýpur fyrir framan mann­inn sinn sem lík­ist þó mest litl­um, týndum dreng á þessu and­ar­taki. „Horfðu á mig Sig­mund­ur.“ Hann lítur upp. 

„Stefán Einar var að hringja. Hann ætlar að taka við mig stórt við­tal. Hann segir að ef það komi vel út þá verði því dreift inn á öll heim­ili. Öll, Sig­mund­ur.“ Hún brosir til hans.

„Ég ætla að segja þeim allt; frá öllum lyg­unum og svik­un­um. Landið mun skjálfa þegar ég er búin að segja það sem ég þarf að segja.“ Hún stendur upp og lítur niður á Sig­mund sem sjálfur lítur upp með aðdá­un­ar­aug­um.

„Stattu upp Sig­mund­ur. Þú ert enn for­maður Fram­sókn­ar­flokks­ins, þú skalt áfram verða for­maður Fram­sókn­ar­flokks­ins. Sama hvað það kost­ar.“

Í fyrsta skipti í margar vikur fær­ist ein­lægt bros yfir and­lit Sig­mundar Dav­íðs.

Nokkrum götum frá Bjarna er Kol­beinn Árna­son, stjórn­ar­maður gamla Lands­bank­ans, LBI, að leggja loka­hönd á bind­is­hnút. Sím­inn gefur frá sér kunn­ug­legt hljóð; nýr tölvu­póst­ur. Kol­beinn tekur upp sím­ann:

„Hæ Kol­beinn, Við gengum ekki frá bónus fyrir síð­asta ár. Ég legg til 1 millj evr­ur. Hvað segir þú. Kv.“

Kol­beinn brosir og slær inn svar.

„Takk Meira en nog :-).“

Í ein­býl­is­húsi í gamla vest­ur­bænum hellir brúna­þungur maður kaffi í bolla. Á bak við hann óma kvöld­fréttir sjón­varps. Enn einn dag­ur­inn af ham­förum í Sýr­landi; heilu húsarað­irnar jafn­aðar við jörðu í sprengju­árás­um. Steypa, málm­ur, gler, lík­ams­hlutar og grát­andi fólk. Mað­ur­inn hristir höf­uðið og slekkur á sjón­varp­inu. Stafir kvöldsól­ar­innar læð­ast inn um eld­hús­glugg­ann og grípa steypuryk á lofti. Mað­ur­inn starir út í bak­garð­inn á ham­far­irnar sem enda­lausar fram­kvæmdir nágrann­ans höfðu vald­ið. Þar sem eitt sinn hafði verið fal­leg inn­keyrsla var bara hola full af skítugu regn­vatni. Garð­ur­inn fullur af grjóti og möl. Plast­rör og spýt­ur, margar hverjar með nöglum í, liggja á stangli. 

„Þetta er eins og Aleppo,“ segir mað­ur­inn upp­hátt við sjálfan sig og hristir haus­inn.

Hann tekur sopa af kaff­inu; það er allt of heitt – brennir bæði tungu og var­ir. Mað­ur­inn frussar svörtum vökv­anum niður á hvíta skyrt­una sína. „Ónýt,“ hugsar hann og lokar aug­un­um.

„Okkar eigin djöf­uls­ins Aleppo...“

Ert þú í Kjarnasamfélaginu?

Kjarninn er opinn vefur en líflínan okkar eru frjáls framlög frá lesendum, Kjarnasamfélagið. Sú stoð undir reksturinn er okkur afar mikilvæg.

Með því að skrá þig í Kjarnasamfélagið gerir þú okkur kleift að halda áfram að vinna í þágu almennings og birta vandaðar fréttaskýringar, djúpar greiningar á efnahagsmálum og annað fréttatengt gæðaefni. 

Kjarninn hefur verið til taks fyrir kröfuharða lesendur undanfarin sjö ár og við ætlum okkur að standa vaktina áfram. 

Fyrir þá sem nú þegar eru stoltir styrkjendur Kjarnans þá leyfum við okkur að benda á að hægt er að óska eftir að hækka mánaðarlega framlagið með því að senda póst á takk@kjarninn.is


Já takk, ég vil styrkja Kjarnann!
Kortið sýnir útbreiðslu hita í hluta Síberíu 20. júní.
Hitamet staðfest á einum kaldasta stað jarðar
Hæsti hiti: 38°C. Lægsti hiti: -67,8°C. Mismunur: 105,8 gráður. Norðurslóðir eru að hlýna þrisvar sinnum hraðar en önnur svæði í heiminum. Hlýnunin er að eiga sér stað mörgum áratugum fyrr en spár gerðu ráð fyrir.
Kjarninn 3. júlí 2020
Lilja D. Alfreðsdóttir er mennta- og menningarmálaráðherra.
Menntamálaráðuneytið synjar Kjarnanum um aðgang að lögfræðiálitunum sem Lilja aflaði
Mennta- og menningarmálaráðuneytið neitar að afhenda Kjarnanum lögfræðiálitin sem Lilja D. Alfreðsdóttir aflaði í aðdraganda þess að hún ákvað að stefna skrifstofustjóra í forsætisráðuneytinu til að fá úrskurði kærunefndar jafnréttismála hnekkt.
Kjarninn 3. júlí 2020
Róbert Marshall, upplýsingafulltrúi ríkisstjórnarinnar.
Marshall-aðstoð ríkisstjórnarinnar orðin ótímabundin
Róbert Marshall hefur verið ráðinn ótímabundið í stöðu upplýsingafulltrúa ríkisstjórnarinnar, en áður hafði hann verið ráðinn tímabundið í stöðuna til þriggja mánaða.
Kjarninn 3. júlí 2020
Skiljum ekkert eftir
Skiljum ekkert eftir
Skiljum ekkert eftir – Fötin og tískan
Kjarninn 3. júlí 2020
Þórólfur Guðnason sóttvarnalæknir.
Staðfest: Íslendingar þurfa í sóttkví við komuna til landsins
Heilbrigðisráðherra hefur fallist á tillögu sóttvarnalæknis um að Íslendingar og aðrir sem búsettir eru hér þurfi að fara aftur í skimun 4-5 dögum eftir komu til landsins og vera í sóttkví þangað til niðurstaða fæst.
Kjarninn 3. júlí 2020
Þörf á öflugra eftirliti af hálfu hins opinbera varðandi málefni erlends vinnuafls
Samkvæmt nýrri skýrslu Rannsóknamiðstöðvar ferðamála um aðstæður erlends starfsfólks í ferðaþjónustu er árangursríkasta leiðin til að stöðva alvarleg brot í geiranum að stoppa upp í göt í lögum og efla eftirlit opinberra stofnana.
Kjarninn 3. júlí 2020
Áslaug Arna Sigurbjörnsdóttir tók við sem dómsmálaráðherra í september í fyrra. Líkur eru á að hún muni hafa skipað fjóra nýja dómara við Hæstarétt á fyrsta ári sínu sem ráðherra.
Tveir dómarar við Hæstarétt óska lausnar
Fimm dómarar við Hæstarétt hafa óskað lausnar úr starfi á innan við einu ári. Samsetning réttarins hefur því breyst gríðarlega mikið á skömmum tíma. Af þeim sjö sem munu mynda réttinn í nánustu framtíð munu fjórir hafa verið skipaðir frá því í desember.
Kjarninn 3. júlí 2020
Fyrrum eigendur Mjólku vilja skaðabætur frá Mjólkursamsölunni
Stofnendur og fyrrum eigendur Mjólku fara fram á að MS viðurkenni skaðabótaskyldu vegna samkeppnisbrota sem hafi leitt til þess að Mjólka fór í greiðsluþrot. Brot MS hafa verið staðfest fyrir dómstólum og fyrirtækið greitt sektir vegna þeirra.
Kjarninn 3. júlí 2020
Meira úr sama flokkiKjaftæði
None