#fjölmiðlar#stjórnmál

Hvar ætlið þið í alvöru að láta þennan feita vera?

Atli Fannar Bjarkason

Er búinn að vera að hugsa um takt­leysi und­an­far­ið. Það verður stöðugt erf­ið­ara að hunsa takt­leysi vegna þess að í dag kemst ein­hvern veg­inn allt upp á yfir­borð­ið. Sem er reyndar eig­in­lega alltaf jákvætt. 

Ef Face­book hefði til dæmis ekki hleypt okkur inn í huga Vig­dísar Hauks­dóttur væri ekk­ert víst að við myndum vita hversu takt­laus hún er. Við myndum kannski ekki vita að hún er til­búin að dissa að kynja­merk­ingar á sal­ernum í Verzló hafi verið fjar­lægð­ar, þrátt fyrir að það eigi að gera lífið auð­veld­ara fyrir nem­endur sem eru óvissir með kyn sitt. 

Og ef fjöl­miðlar væru ekki að sinna starfi sínu myndum við mögu­lega ekki vita hversu takt­lausir stjórn­endur slita­búa gömlu bank­anna eru með því að lofa starfs­fólki sínu veru­leikafirrtum bón­us­um.

Auglýsing

Breyttir tímar eru líka að færa okkur beinar útsend­ingar frá öllu mögu­legu og þær geta reynst afhjúp­andi. Við hefðum aldrei kom­ist að því hversu takt­laus frétta­mað­ur­inn Arnar Páll Hauks­son er ef tæknin gerði ekki mögu­legt að sýna frá við­burðum í beinni útsend­ingu á inter­net­inu án þess að kalla til sjón­varps­stöð og her tækni­fólks. Við hefðum aldrei heyrt hann segja brandar­ann sem á að hafa sannað að RÚV hatar ekki bara Fram­sókn­ar­flokk­inn heldur líka feitt fólk:

„Hvar ætlið þið að láta þennan feita vera? heheh…“ (Þetta „hehehe…“ sem fylgdi brand­ar­anum hefur grín­laust haldið fyrir mér vöku.)

Efn­is­tök brand­ar­ans fóru ekki fyrir brjóstið á mér. Mér skilst líka að eng­inn hafi verið rólegri yfir brand­arnum en skot­spónn­inn Sig­urður Ingi sjálfur þannig að froðu­fellandi við­brögð á borð við þau sem Vig­dís Hauks­dóttir bauð upp á eru í besta falli hlægi­leg. En eftir því sem ég hugsa meira um þetta finnst mér stöðugt hræði­legra að hafa orðið vitni að svona skelfi­legu takt­leysi á opin­berum vett­vang­i. 

Spurn­ing­arnar sem þjóta um huga minn eru ótelj­andi — sér­stak­lega vegna þess að hann sagði brandar­ann tvisvar við sama fólk­ið. Hvað hélt hann að myndi ger­ast? Hélt hann að Katrín Jak­obs­dóttir og Ótt­arr Proppé myndu springa úr hlátri og hvetja hann til að fara á svið með uppi­standið sem er að verða til í skjal­inu bRaNd­Ar­Ar.doc í tölv­unni hans? 

Hélt hann kannski að Katrín Jak­obs­dótt­ur, ein­hver við­kunn­an­leg­asta kona lands­ins, myndi bjóða honum að kless’ann, fylgja brand­ar­anum eftir sjálf og jafn­vel bæta í? „Kemur eng­inn frá Fram­sókn­ar­flokkn­um? Eða er búið að stein­gelda Sig­urð Inga á ómann­úð­legan hátt eins og aðra feita grísi í þessu landi? Heheh…“

Eða hélt hann kannski að Ótt­arr Proppé myndi taka niður síma­núm­erið hans og adda honum á Face­book í þeim til­gangi að kynna hann fyrir Jóni Gnarr, vini sínum og fyndn­asta manni lands­ins? Eða reyndar næst fyndnasta, á eftir Arn­ari Páli Hauks­syni auð­vit­að.

Nei, það sem gerð­ist í raun og veru var að hann sagði fitu­brand­ara við Katrínu Jak­obs­dóttur og Ótt­arr Proppé uppi á sviði á fjöl­mennum fundi í beinni útsend­ingu á inter­net­inu rúmum mán­uði fyrir Alþing­is­kosn­ing­ar. Hann hefði alveg eins getað hafið ræðu á sam­komu á vegum Unicef á svæsnum brand­ara um flótta­manna­vand­ann: „Heyrðuð þið um landa­mæri Grikk­lands og Makedón­íu? Það hefur víst orðið algjör sprengja í aðsókn frá Sýr­landi … heheh…“.

Því­lík skelf­ing. Ekki mis­skilja mig samt. Það má gera grín að öllu. Sam­hengið er ávallt dóm­ar­inn — ekki við­brögð fólks. En svona grímu­laust takt­leysi … það sær­ir.

Brand­ar­inn er hvorki brott­rekstr­ar­sök né til­efni til að taka upp dauða­refs­ing­ar, eins og mér sýnd­ist Vig­dís Hauks­dóttir leggja til. Þvert á móti er hann til­efni til að hefja þjóð­ar­á­tak gegn takt­leysi. Opna umræð­una. Benda á að það er ekki aðeins stjórn­mála­fólk sem glímir við þessa ólækn­andi veiru heldur fólk á öllum stigum þjóð­fé­lags­ins. 

Sem þjóð þurfum við því að líta í eigin barm og kom­ast að því eitt skipti fyrir öll hvar við ætlum að láta þennan feita vera — og þá er ég að sjálf­sögðu að tala um feita, takt­lausa fíl­inn sem tróð sér í her­bergið þegar kyn­slóðin sem ræður öllu tengd­ist inter­net­inu.

Meira úr Kjarnanum