Spilaspikið

Haukur Viðar Alfreðsson

Ég gleymi því aldrei þegar ég sá hana fyrst. Það var aðfanga­dags­kvöld, mögu­lega fyrsta aðfanga­dags­kvöld tíunda ára­tug­ar­ins, ég er ekki alveg með það á hreinu, en hún var það fal­leg­asta sem ég hafði augum litið — og hún var mín. Þegar ég stakk honum inn … æi, þetta er lélegt djók og eig­in­lega fyrir neðan mína virð­ingu. Byrjum upp á nýtt. Ég er sem­sagt að tala um NES-­tölv­una sem ég fékk í jóla­gjöf frá for­eldrum mínum 1990-og-eitt­hvað.

Jap­anski tölvu­leikj­aris­inn Nin­tendo hefur alltaf haft vald yfir mér. Ég man eftir mér rauð­hærðum og lúða­leg­um, að öllum lík­indum með skott, hand­fjatlandi sam­loku­tölvu­spil fyr­ir­tæk­is­ins með mys­ings­meng­uðum barns­fingr­um. Ég rað­aði kössum með gler­flöskum á færi­band, frels­aði prinsessur úr haldi óðra apa og lagði stund á staf­ræna garð­rækt. Var aldrei sér­stak­lega flinkur en þetta var skárra en að leika sér úti.

Eftir nokk­urra ára spik­söfnun í boði Nin­tendo gekk svo fyrr­nefndur ára­tugur í garð. Þó ég sé upp­al­inn í Garða­bænum var ég aldrei hið dæmi­gerða dek­ur­barn. Þess vegna átti ég ekki nema þrjá eða fjóra leiki í Nes­ið. Náði ótrú­legum árangri í Super Mario 1 og 3, var fínn í Ski or Die og skít­sæmi­legur í Micro Machines. Fljót­lega fór ég þó að sýna öðrum og full­orð­ins­legri hlutum áhuga*.

Auglýsing

Í dag, rúm­lega tveimur ára­tug­um, 20 leigu­í­búðum og 200 hræði­legum lág­launa­störfum síð­ar, er ég loks­ins orð­inn full­orð­inn. Á eigin íbúð, finnst gaman í vinn­unni, nýt þess að vera í faðmi konu og barna á kvöld­in, fer í IKEA um helgar (sjálf­vilj­ug­ur) og sauð meira að segja mitt fyrsta ýsuflak í gær. Já, líf mitt er sann­ar­lega ljóm­andi, fyrir utan það að ég hef enn ekki náð Nin­tendo–kíló­unum af mér.

Ég hljóma kannski bit­ur, en ég kenni Nin­tendo um hvern ein­asta snakk­poka, hvern ein­asta snúð og hverja ein­ustu tertu­sneið sem ég hef lúðrað í mig und­an­farin 30 ár. Ljós­myndir af mér segja allt sem segja þarf. Þær sem voru teknar áður en ég villt­ist inn í undra­ver­öld Nin­tendo sýna heil­brigt og spengi­legt barn. Myndir teknar síðar sýna eitt­hvað sem minnir minna á barn og meira á nýupp­blásna 17. jún­í-blöðru. Sök Nin­tendo er óum­deil­an­leg og því er það nokkuð írónískt að nýtil­komið þyngd­ar­tap mitt sé fyr­ir­tæk­inu að stórum hluta að þakka.

Eftir að snjall­síma­leik­ur­inn Poké­mon Go tók sér ból­festu í sím­anum mínum hefur lýsið runnið af mér í stríðum straum­um. Leik­ur­inn virkar þannig, fyrir þá sem þekkja ekki fyr­ir­bærið, að því meira sem þú labb­ar, því betri árangri nærðu í leikn­um. Ef þú situr bara heima í sóf­anum þá ger­ist ekki neitt. Á rétt tæpum tveimur mán­uðum hef ég gengið tæpa 200 kíló­metra í leit að japönskum furðu­skepnum með nöfn á borð við Snor­lax, Jynx og Jigglypuff. Barist um yfir­ráð** yfir svoköll­uðum „lík­ams­rækt­ar­stöðv­um“ sem bera enn und­ar­legri nöfn. „Helgi Hóse­as­son“ er stöð sem ég stunda grimmt, „Ei­ríkur Hjart­ar­son hóf hér skóg­rækt“ er önn­ur.

Mark­hópur leiks­ins er sagður vera fólk á öllum aldri, en stað­reyndin er sú að flestir Poké­mon-­spil­arar eru á grunn- og fram­halds­skóla­aldri. Mér hefur því oft liðið eins og dóna­karli þegar ég rekst á ung­menni af holdi og blóði í þessum leið­öngrum mín­um. Ég sé yfir­leitt strax hvað þau eru að gera, von­andi gera þau slíkt hið sama.

En núna er skól­inn byrj­að­ur. Börnin hafa ein­fald­lega ekki lengur tíma til að veiða Poké­mona allan dag­inn, og mögu­lega er áhug­inn eitt­hvað búinn að minnka (hvað segið þið um nýyrðið „veiði­leið­i“?). Hagur minn í leiknum hefur alla­vega vænkast tölu­vert und­an­farnar vik­ur. Mér sýn­ist reyndar að not­enda­hóp­ur­inn sé núna aðal­lega sam­settur af hálf­mið­aldra fólki eins og mér. Konum sem vilja í kjól­inn fyrir jólin og körlum sem þykj­ast vera að þessu fyrir börnin sín — og trúa því meira að segja sjálf­ir.

Ég er að þessu fyrir sjálfan mig. Hlæðu bara! Ég er kom­inn á level 24, legg klukku­tíma fyrr af stað í vinn­una og fer lengri leiðir á alla áfanga­staði. Hættur að fara út í sjoppu. Lýg því núna að ég sé að fara út í sjoppu og fer í labbitúr í stað­inn. Blóð­þrýst­ing­ur­inn eins og hjá Annie Mist (heim­il­is­lækn­ir­inn minn sagði þetta í alvöru) og næsta sumar mun ég spóka mig dag­lega í Naut­hóls­vík, kannski ekki skor­inn eins og grískur guð, en að minnsta kosti með vel ásætt­an­legan dad bod — og mína eigin lík­ams­rækt­ar­stöð í vas­an­um.

* Ég teikn­aði einu sinni mynd af alls­berri konu vegna þess að ég þorði ekki að eiga klám­blöð eins og vinir mín­ir. Og nei, ég teikna ekki vel. Ég vildi bara að deila þessu með ykkur vegna þess að ég asnað­ist til að segja ein­hverjum þessa sögu um dag­inn og ég vil ekki að þið heyrið þetta ann­ars stað­ar.

** Áfram gul­ir!

Meira úr Kjarnanum