Áróður

Stígur Helgason

Þessa dag­ana eru sam­fé­lags­miðlar fullir af fólki að gera annað af tvennu: a) for­mæla árinu 2016, sem hafi leitt hörm­ungar yfir heims­byggð­ina og drepið frá okkur flest okkar besta fólk í einni beit, eða b) benda á að ár geti ekki verið vond – þau séu bara mæli­kvarði á tíma, hafi hvorki illar né góðar fyr­ir­ætl­anir og að lík­lega muni fólk áfram deyja á næstu árum, þess vegna stoði lítið að skeyta skapi sínu á árinu 2016, það sé gagns­laus iðja og þar með í raun skað­leg af því að hún taki tíma og athygli frá öðru sem skipti meira máli, hinum raun­veru­legu söku­dólgum sem þurfi að ræða. Árinu kennir illur ræð­ari.

Af þessum tveimur hópum er sá síð­ar­nefndi miklu óbæri­legri.

Auð­vitað er eng­inn að kenna árinu 2016 um allt það slæma sem gerð­ist árið 2016 – það er ekki ártal­inu 2016 að kenna að Prince tók of stóran skammt af verkja­lyfjum eða að Aleppo var breytt í útrým­ing­ar­búðir fyrir framan nefið á okkur hálf­part­inn í beinni útsend­ingu. Það er eng­inn að segja það. Það er að minnsta kosti eng­inn að meina það. Og það þarf aug­ljós­lega ekk­ert að útskýra það fyrir neinum þótt sumir taki þannig til orða. Það er ekki sam­bæri­legt við það að trúa á hind­ur­vitni.

Auglýsing

Árið er upp­finn­ing manns­ins þótt það mið­ist við gang him­in­tungl­anna. Það er ekk­ert sjálf­gefið að árið sé eins og það er, eða að það sé yfir­leitt til. Við þurftum bara ein­hverja leið til að mæla tím­ann, mæla ald­ur, mæla sög­una. Sums staðar er árið öðru­vísi.

Nema hvað. Árið 2016 gerð­ist ýmis­legt slæmt og ýmis­legt gott, en mörgum hér á Vest­ur­lönd­um, og kannski aðal­lega mörgum í loft­bólunni sem flestir les­endur þessa pistils búa í, finnst eins og það hafi verið óvenju­lega mein­legt. Það á sér alls konar skýr­ing­ar, fólk talar um Trump og Brexit og signir sig, það talar um hryðju­verk og það talar kannski mest um öll menn­inga­rí­konin sem féllu í val­inn og dregur fram ryk­fallnar plötur til að setja á fón­inn. Það talar líka aðeins um mynd­irnar sem við erum loks­ins farin að skoða frá Sýr­landi.

Nýárs­bru­mið 

Þetta er allt eðli­legt. Árið er ekki verri tímara­mmi en hver annar til að vera argur út í. Öll eigum við slæma daga og hlökkum þá til að fara að sofa og hefja næsta dag á skemmti­legri nót­um. Stundum eigum við vondar vikur þar sem allt gengur á aft­ur­fót­unum og vinnan er erfið og leið­in­leg. Ef við erum Sig­mundur Davíð Gunn­laugs­son þá eigum við vonda mán­uði. Fyr­ir­tæki eiga vonda árs­fjórð­unga. Það er nú meiri mæli­ein­ing­in.

Nú finnst ein­hverjum við hafa átt vont ár, þrátt fyrir Ísland á EM og Wintris-æv­in­týrið og vin­sældir Guðna Th. Jóhann­es­son­ar. Þá er bara til­valið að nota þessi tíma­mót, sjálf ára­mót­in, til að kveðja það. Vakna á nýju ári, teygja úr sér í þynn­kunni, horfa út um glugg­ann á rak­ettu­prikin á kafi í slabb­inu, hlusta á inn­blásið ára­móta­ávarp Sig­urðar Inga Jóhanns­sonar frá kvöld­inu áður í Sarp­inum á RÚV.is og svo frétt­irnar af því hvernig Óttarri Proppé gengur að mynda hægrisinn­uð­ustu rík­is­stjórn Íslands­sög­unnar og áformum hennar um auk­inn einka­rekstur í heil­brigð­is­kerf­inu. Passa svo að skipta áður en fréttin frá Sýr­landi byrj­ar, kannski yfir á inn­hringi­tíma á Bylgj­unni – hver veit nema maður árs­ins 2016, Sig­mundur Dav­íð, sé á lín­unni. Finna svo Car­el­ess Whisper á Youtube og gleypa fjórar pan­ód­íl. Var það ekki það sem við vild­um?

Nei, ég segi svona. Auð­vitað verður 2017 gott ár. Geggjað ár. Besta árið til þessa. Sannið bara til.

Meira úr Kjarnanum