Auglýsing

Sam­kvæmt nið­ur­stöðum nýrrar könn­unar MMR telja tæp­lega 75% Íslend­inga lífið vera sann­gjarnt. Á meðan við bíðum eftir fyrstu tölum úr fátækra­hverfum Jakarta skulum við melta þetta aðeins. 75 pró­sent? Í alvöru? Þrír af fjórum? Hvernig getur það ver­ið? Var hringt í einn meðal­jón í Hlíð­unum og svo þrjá sem búa í sæl­gæt­is­húsi úti í skógi með enga vit­neskju um að það sé til annað fólk í heim­in­um? Nei, ókei, þegar ég skoða úrtakið betur þá er hér alls­konar fólk. ­Stjórn­endur og emb­ætt­is­menn, verka­fólk og náms­menn, vel stæð­ir, skít­blankir, íhalds­menn og mussu­komm­ar. Já já, þetta er öll flór­an, alla­vega sem finnst í þessu frið­sæla vel­ferð­ar­ríki. En auð­vitað er lífið ekk­ert sann­gjarnt og það er í raun ótrú­legt að ein­hverjum detti í hug að svara þeirri spurn­ingu ját­andi.

Það er mið­viku­dags­kvöld þegar þetta er skrifað og ég er búinn að vera í tæpa tvo mán­uði í feðra­or­lofi. Ég vakn­aði klukkan sjö í morg­un, gaf börnum að borða, keyrði annað í leik­skóla og fór með hitt í sund. Fínn dagur framan af, en um þrjúleytið fór að halla undan fæti. Yngri dreng­ur­inn var eitt­hvað óhress og ákvað að draga mig niður í svaðið með sér. Hann er að vísu ekki nema tæp­lega eins og hálfs árs en þegar hann leggur sig fram tekst honum að hleypa heim­il­inu í álíka upp­nám og ef hann væri fimm­tugur dag­drykkju­mað­ur. Þarna var verð­andi eig­in­kona mín farin á kvöld­vakt og ég þurfti að sitja á strák mín­um, ekki bók­staf­lega, þó það hefði vissu­lega leyst vand­ann tíma­bund­ið, heldur þurfti ég að þrauka til klukkan sjö án þess að drekkja mér í eld­hús­vask­in­um. Þessar fjórar klukku­stundir eru í hálf­gerðri móðu, en mig rámar í tölu­vert af væli, eina eða tvær kúka­bleiur og vanillu­skyr þrifið úr auga. Sá eldri var með­færi­legri, enda orð­inn fjög­urra ára, en ég við­ur­kenni að helst lang­aði mig að til­kynna honum að ég væri far­inn í verk­fall. „Heyrðu, ég er far­inn á bar­inn. Mundu að bursta.“

Ég gerði að sjálf­sögðu ekk­ert slíkt og að lokum voru þeir báðir sofn­að­ir. Augna­blikið þegar ég sett­ist loks­ins niður í stof­unni var besta stund dags­ins. Jú, ég var kom­inn með smá hita­vellu og bein­verki, en það var alla­vega þögn. Dýrð sé Guði í upp­hæð­um! Augna­blikið varði þó ekki lengi, þar sem ég mundi allt í einu eftir því að ég ætti að skila pistli á mið­nætti. „Ok, ég þarf alla­vega ekki að standa upp,“ hugs­aði ég og hófst handa við að skrifa, en mundi þá einnig að þvotta­vélin hefði lokið sér af hálf­tíma áður. Hér sit ég enn, klukku­tíma síðar og það er ekki fræði­legur mögu­leiki að ég sé að fara að hengja upp úr þess­ari vél. Þá verð ég bara í dragúldnum stutt­erma­bolum þar til í næstu viku. Ég er í feðra­or­lofi og þarf ekki að hitta neinn frekar en ég vil.

Auglýsing

En ef ein­hver spjátr­ungur hjá MMR myndi hringja í mig núna og spyrja mig hvort mér þætti lífið sann­gjarnt myndi ég skella á hann. Ég er búinn að vera ógeðs­lega dug­legur und­an­far­ið. Braut niður heilan vegg í eld­hús­inu, þvoði bíl­inn hátt og lágt, keypti blóm á mæðra­dag­inn og ég veit ekki hvað og hvað. Ef lífið væri sann­gjarnt hefði það launað mér þetta með ein­hverjum hætti. En nei, ég upp­skar bein­verki, pirruð börn og mygluð föt.

Ég er þó þakk­látur fyrir það að eiga þessi föt, því sumir eiga eng­in. Svo eru það aðrir sem vinna nán­ast kaup­laust við að sauma mín föt. Það er langt frá því að vera sann­gjarnt. Ég á líka þessi dásam­legu börn, sem eru ógeðs­lega fyndin og klár, já og almennt auð­veld í umgengni, þrátt fyrir einn og einn dag eins og þenn­an. Sumir eiga leið­in­leg börn, ófyndin og heimsk. Aðrir áttu börn en eiga þau ekki leng­ur. Það er mjög ósann­gjarnt. Á meðan sit ég hérna í upp­hit­aðri íbúð, í feðra­or­lofi, kvart­andi og kvein­andi. Ég fæ meira að segja borgað fyrir það.

For­eldrar okkar fengu Bítl­ana en við fengum Kid Rock. Biggie er dáinn en Breivik lif­ir. Spán­verjar fengu sól­ina en við slabb­ið. Sumir eru hávaxn­ir, grannir og glæsi­leg­ir, aðrir eru litlir, feitir og rauð­hærðir með exem. Óhæfir karl­menn á ofur­launum ráða öllu, konur þurfa að sætta sig við lægra kaup og að láta káfa á sér. Sýr­lend­ingar þurfa að díla við Assad og ISIS á meðan annar hver Norð­maður hefur unnið í Vík­inga­lottói. Á morgun verð ég von­andi búinn að jafna mig á bein­verkj­un­um. En á morgun deyja líka ein­hverjir úr holds­veiki, hungri og ræpu.

Sann­gjarnt?

Meira úr sama flokkiKjaftæði