Kæru vin­kon­ur! Það er ekki stolt kona sem skrifar þetta - en ég er búin að gef­ast upp. Það er svo mikið dót og drasl, bún­ingar og rugl heima hjá mér að ég þarf hjálp. Í morgun hringdi ég í þrí­fi­kon­una mína og bað hana að koma á mið­viku­dag til að sparka í rass­inn á mér, og í allan dag sner­ist ég í hringi og vissi ekki hvar ég átti að byrja. Getur ein­hver ykkar hjálpað mér á morg­un? Ég get borgað fyrir aðstoð­ina og verð með, ég þarf bara svona hjálp­ar­konu og verk­stjóra. Þrifa­dísin mín kemur svo og þrí­fur á mið­viku­dag.

Með von um aðstoð, Subba Sóða­dótt­ir.

Þetta skrif­aði ég í alvör­unni í slúð­ur­hóp vin­kvenna í upp­hafi vik­unn­ar. Það tók nokkrar til­raunir því mér fannst mjög erfitt að við­ur­kenna að ég nennti ekki, og hafði ekki nennt, já eða haft tíma í laaaangan tíma að ganga frá dóti. Af öllum þeim hæfi­leikum og dugn­aði sem ég hlaut í vöggu­gjöf gleymd­ist einn stór dömu­legur biti: Að hafa snyrti­legt í kringum sig. Mig langar það, svo, svo, svo mikið en bit­ann vant­ar. Ég er þó mjög góður kokk­ur.

Auglýsing

Þegar þetta er skrif­að, á mið­viku­degi sit ég og borða köku á kaffi­húsi og heima hjá mér þrífa þrí­fdís­irn­ar. Vissu­lega er það lúxus sem ég leyfi mér, en þetta var auð­velt reikn­ings­dæmi. Ég fæ hærra tíma­kaup að gera eitt­hvað annað en að þrífa. Í ofaná­lag friða ég sam­visk­una með því að leti mín sé atvinnu­skap­andi.

Áður en þið jafn­rétt­is­hváið og bendið mér á að ég eigi nú kærasta sem búi undir sama þaki langar mig að segja að hann vinnur allt upp í 15 tíma á dag við umönn­un­ar­störf, sem geta verið lík­am­lega krefj­andi og hann er alveg búinn þegar hann kemur heim. Já og síð­ast þegar hann ryksug­aði festi hann ryksugu­haus­inn ein­hvers­stað­ar, rykkti í til að losa og... braut rúðu í eld­hús­inu. Freyr vinur minn sagði: HAHAHA ÞAÐ ER EINS OG ÞÚ BÚIR MEÐ GÓR­ILLU! En mér fannst það full­langt geng­ið. Hann sér um upp­vaskið og ég sé um að elda og þvo þvott. Allt annað fellur milli stafs og hurð­ar. Við erum því temmi­lega van­hæf bæði tvö sem sparar okkur ágæt­is­rifr­ildi, gott að vera með svip­aðan skíta­stuð­ul. Svo veit ég um fleiri en eitt og fleiri en tvö hjóna­bönd þar sem þrif­að­ili gerði meira gagn en hjóna­bands­ráð­gjafi.

Ástand heim­il­is­ins míns er femínisk yfir­lýs­ing upp að vissu marki. Það er fárán­legt að ég sé með sam­visku­bit yfir því að passa ekki inn í mót hinnar full­komnu og þrifa­legu konu. Sem betur fer á ég nú aðhalds­föt og and­lits­farða og í eðli mínu er ég bara reglu­lega kven­leg.

Sem betur fer hitt­ist mín kyn­slóð í netheimum og fyrir utan heim­il­ið. Ég man eftir svona tveimur kvöldum í æsku þar sem var eng­inn gestur í kaffi hjá mömmu minni, og annað þeirra er kvöldið sem systir mín fædd­ist. Ég get því lokað hurð­inni, sett á mig vara­lit og hitt fólk sem dæmir mig ekki fyrir hvað það er mikið drasl heima hjá mér.

Mamma mín er nýhætt að spyrja mig í hvert sinn sem ég hitti hana: „Hvernig er staðan á draslinu heima hjá þér?“ Eftir að ég skrif­aði henni (þorði ekki að vera þetta ugliti til auglit­is) að ef hún hætti ekki að spyrja mig myndi ég hætta að nenna að heim­sækja hana. Það væri bara eins og það væri og að hennar pot myndi ekki sparka mér af stað, heldur bara valda mér van­líð­an. Spurn­ingin „Eruð þið ekki að leggja fyr­ir?“ (til að kaupa íbúð) væri nefni­lega jafn­al­geng og því miður er ekki hægt að vinna sér inn pen­inga og vera heima hjá sér að sleikja baðkarið á sama tíma.

Það var því himna­send­ing þegar ég kynnt­ist hópnum Family liv­ing – the true story – ICELAND þar sem auð­mjúkt fólk deilir lands­lags­myndum af þvotta­hrúg­um, drasl­skúff­unni í eld­hús­inu, stólnum í svefn­her­berg­inu með föt­unum sem eru of skítug til að fara inn í skáp en of hrein til að fara í óhreina tauið og svona mætti lengi telja. Ég er ekki ein.

Ég veit innst inni að draslið er mér að kenna og ég þarf ekki að eiga svona mik­ið. Ég vildi samt skrifa þetta út til að friða þá sem eru eins og ég. Ég er subba en ég er góð í rosa­lega mörgu öðru.

Viltu styrkja sjálfstæða íslenska fjölmiðlun?
Lesendur Kjarnans geta kosið að greiða fast mánaðarlegt framlag til fjölmiðilsins til að efla starfsemi hans enn frekar. Markmiðið er upplýstari, gagnrýnni og málefnalegri umræða. Hjálpið okkur við að ná því markmiði með því að ganga til liðs við Kjarnasamfélagið.
Meira úr sama flokkiKjaftæði