Auglýsing

Kæru vin­kon­ur! Það er ekki stolt kona sem skrifar þetta - en ég er búin að gef­ast upp. Það er svo mikið dót og drasl, bún­ingar og rugl heima hjá mér að ég þarf hjálp. Í morgun hringdi ég í þrí­fi­kon­una mína og bað hana að koma á mið­viku­dag til að sparka í rass­inn á mér, og í allan dag sner­ist ég í hringi og vissi ekki hvar ég átti að byrja. Getur ein­hver ykkar hjálpað mér á morg­un? Ég get borgað fyrir aðstoð­ina og verð með, ég þarf bara svona hjálp­ar­konu og verk­stjóra. Þrifa­dísin mín kemur svo og þrí­fur á mið­viku­dag.

Með von um aðstoð, Subba Sóða­dótt­ir.

Þetta skrif­aði ég í alvör­unni í slúð­ur­hóp vin­kvenna í upp­hafi vik­unn­ar. Það tók nokkrar til­raunir því mér fannst mjög erfitt að við­ur­kenna að ég nennti ekki, og hafði ekki nennt, já eða haft tíma í laaaangan tíma að ganga frá dóti. Af öllum þeim hæfi­leikum og dugn­aði sem ég hlaut í vöggu­gjöf gleymd­ist einn stór dömu­legur biti: Að hafa snyrti­legt í kringum sig. Mig langar það, svo, svo, svo mikið en bit­ann vant­ar. Ég er þó mjög góður kokk­ur.

Auglýsing

Þegar þetta er skrif­að, á mið­viku­degi sit ég og borða köku á kaffi­húsi og heima hjá mér þrífa þrí­fdís­irn­ar. Vissu­lega er það lúxus sem ég leyfi mér, en þetta var auð­velt reikn­ings­dæmi. Ég fæ hærra tíma­kaup að gera eitt­hvað annað en að þrífa. Í ofaná­lag friða ég sam­visk­una með því að leti mín sé atvinnu­skap­andi.

Áður en þið jafn­rétt­is­hváið og bendið mér á að ég eigi nú kærasta sem búi undir sama þaki langar mig að segja að hann vinnur allt upp í 15 tíma á dag við umönn­un­ar­störf, sem geta verið lík­am­lega krefj­andi og hann er alveg búinn þegar hann kemur heim. Já og síð­ast þegar hann ryksug­aði festi hann ryksugu­haus­inn ein­hvers­stað­ar, rykkti í til að losa og... braut rúðu í eld­hús­inu. Freyr vinur minn sagði: HAHAHA ÞAÐ ER EINS OG ÞÚ BÚIR MEÐ GÓR­ILLU! En mér fannst það full­langt geng­ið. Hann sér um upp­vaskið og ég sé um að elda og þvo þvott. Allt annað fellur milli stafs og hurð­ar. Við erum því temmi­lega van­hæf bæði tvö sem sparar okkur ágæt­is­rifr­ildi, gott að vera með svip­aðan skíta­stuð­ul. Svo veit ég um fleiri en eitt og fleiri en tvö hjóna­bönd þar sem þrif­að­ili gerði meira gagn en hjóna­bands­ráð­gjafi.

Ástand heim­il­is­ins míns er femínisk yfir­lýs­ing upp að vissu marki. Það er fárán­legt að ég sé með sam­visku­bit yfir því að passa ekki inn í mót hinnar full­komnu og þrifa­legu konu. Sem betur fer á ég nú aðhalds­föt og and­lits­farða og í eðli mínu er ég bara reglu­lega kven­leg.

Sem betur fer hitt­ist mín kyn­slóð í netheimum og fyrir utan heim­il­ið. Ég man eftir svona tveimur kvöldum í æsku þar sem var eng­inn gestur í kaffi hjá mömmu minni, og annað þeirra er kvöldið sem systir mín fædd­ist. Ég get því lokað hurð­inni, sett á mig vara­lit og hitt fólk sem dæmir mig ekki fyrir hvað það er mikið drasl heima hjá mér.

Mamma mín er nýhætt að spyrja mig í hvert sinn sem ég hitti hana: „Hvernig er staðan á draslinu heima hjá þér?“ Eftir að ég skrif­aði henni (þorði ekki að vera þetta ugliti til auglit­is) að ef hún hætti ekki að spyrja mig myndi ég hætta að nenna að heim­sækja hana. Það væri bara eins og það væri og að hennar pot myndi ekki sparka mér af stað, heldur bara valda mér van­líð­an. Spurn­ingin „Eruð þið ekki að leggja fyr­ir?“ (til að kaupa íbúð) væri nefni­lega jafn­al­geng og því miður er ekki hægt að vinna sér inn pen­inga og vera heima hjá sér að sleikja baðkarið á sama tíma.

Það var því himna­send­ing þegar ég kynnt­ist hópnum Family liv­ing – the true story – ICELAND þar sem auð­mjúkt fólk deilir lands­lags­myndum af þvotta­hrúg­um, drasl­skúff­unni í eld­hús­inu, stólnum í svefn­her­berg­inu með föt­unum sem eru of skítug til að fara inn í skáp en of hrein til að fara í óhreina tauið og svona mætti lengi telja. Ég er ekki ein.

Ég veit innst inni að draslið er mér að kenna og ég þarf ekki að eiga svona mik­ið. Ég vildi samt skrifa þetta út til að friða þá sem eru eins og ég. Ég er subba en ég er góð í rosa­lega mörgu öðru.

Meira úr sama flokkiKjaftæði