Auglýsing

Að hausti horfi ég yfir sum­arið og get tekið saman ýmsa skemmti­lega töl­fræði úr dans­tímum sem gæsir og steggir hafa ráðið mig í til að hrista hóp­inn sam­an. Eftir fyrsta lag, sem gengur út á að teygja úr sér, liðka kropp og fyrir mig til að sjá hvar lík­ams­vit­und hóps­ins liggur ger­ist yfir­leitt eft­ir­far­andi:

Í 72% gæs­ana stíga flestar eitt skref aftur á bak, segja eitt­hvað á borð við „tjah, ég verð nú seint talin ein­hver dans­ari“. Í 80% steggjap­artýa, þar sem mest af tím­anum í fyrsta lag­inu fer í það að steggur reynir að missa ekki pung­inn út úr Borat­skýl­unni, helm­ingur gesta er á snapptjatt­vakt meiri hluta lags­ins og áfeng­is­stig er yfir­leitt hærra en í túttupartý­unum heyr­ist eftir fyrsta lag­ið: „GEGGJ­AÐ. Við verðum með atriði í brúð­kaup­in­u!“ Og mikið ofboðs­lega vildi ég að hver ein­asta gæs sem stígur fæti inn í Kram­húsið hefði snefil af þessu sjálfs­trausti, því það er það sem skiptir máli þegar þú kemur í einn grínd­ans­tíma. Sporin skipta engu ef sjálfs­traustið er ekki til staðar – og ég get kennt þér öll spor heims­ins. Sjálfs­traust og að hafa húmor fyrir eigin kropp verður að koma innan frá. Fæstir skrifa undir samn­ing við íslenska dans­flokk­inn eftir einn tíma. Eitt lag úrskurðar ekki um hæfni fólks.

En mark­mikið með þessum pistli er ekki að tala um þennan mun gæsa- og steggjap­artýa (btw mæli með að ein­stak­lingar af öllum kynjum „kveðji“ vini sína áður en þau ganga í hjóna­band) – heldur eru ein við­brögð í þessum tímum sem ég tek meira og meira eftir og ég fæ sting í hjart­að. Eldra fólk, oft­ast kon­ur, ein­fald­lega því ég kenni fleiri konum en körlum, eiga það til að segja að þær séu of gamlar til að læra eitt­hvað nýtt. „Ég get ekki gert þetta, ég er of göm­ul.“ Í fyrsta lagi hefur við­kom­andi átt lík­ama sinn lengur en allir hinir í tím­anum svo eðli máls­ins sam­kvæmt finnst mér að við­kom­andi ætti að þekkja lík­ama sinn betur en þeir sem yngri eru. Og hér er ég að tala um fólk sem á ekki við meiðsli að stríða. Í öðru lagi þá er það ekki að sjá á meðan dans­inum stend­ur, þessir ein­stak­lingar eru alveg jafn mikið úti á túni og hinir – það er ein­fald­lega þannig að fólk horfir bara á sjálft sig í spegl­in­um, og sér ekki hvar það stendur miðað við hina.

Auglýsing

Einu sinni spurði ég konu sem sagði þetta hvað hún væri göm­ul. Svo spurði ég hana hvenær það væri sem man hætti að geta lært eitt­hvað nýtt, því ég myndi vilja nýta tím­ann þangað til. Sem betur fer hló hún og sagði: „Jii, þetta er rétt hjá þér. Hvað er eig­in­lega að mann­i?“

Ég hef ekki lifað nema í 33 ár en ég er svo þakk­lát fyrir þann örlitla þroska sem ég hef tekið út, inn­sæið sem ég hef lært og fólkið sem ég hef kynnst. Ég er þakk­lát fyrir hvernig hlut­verk manns breyt­ast með aldr­in­um, þol­in­mæð­ina sem kemur og að ég hef lært að segja nei takk við fólk án þess að vera dóna­leg. Ég finn lykt af óheil­brigðu sam­skipta­munstri löngu áður en það hefst, eftir að það hefur verið bakkað yfir mig nokkrum sinn­um. Takk.

Samt er það þannig að nú hefur algóryt­hmi inter­nets­ins ákveðið að ég sé komin á hrukku­krems­ald­ur­inn. Það er allt í góðu að næra húð­ina sína nú um haust – en að nota ein­hver strekk­inga­meðul er ekki eitt­hvað sem ég hef sér­stakan áhuga á. „Sjáið hvað þessi kona gerir og hún lúkkar fimm árum yngri!“ Ég er með solid hrukku­ráð: Fitn­aðu um 10 kíló og mör­inn, hið nátt­úru­lega bótöx fyllir í allar hrukk­ur.

Ég á frá­bæra ömmu sem ég er skírð eft­ir. Ætt­ar­höf­uðið sem veit alltaf best að eigin mati. Ég er ekki alltaf sam­mála henni, en ég lít upp til hennar í lífs­stíl. Amma Erla var um sjö­tugt þegar hún hóf að læra á píanó. Verður hún píanó­leik­ari? Nei. Nýtur hún þess í botn? Já. Tekur hún fram­förum á sama hraða og 12 ára barn? Nei, en það skiptir engu máli. Hún er bara að örva á sér hausinn, og finnur að sam­þætt­ing huga og handar hefur for­varn­ar­gildi. Hún er núna 85 ára og er í góðu stuði.

Einu sinni vorum við amma að spjalla saman um lífs­gæðin sem fel­ast í því að eld­ast. Hún hélt því lengi fram að lífið hæf­ist um fer­tugt, breytti því svo í fimm­tugt og svo sex­tugt. „Veistu, ég held að ef við fengjum að vita að þegar við erum 85 ára verði okkur gamla fólk­inu lóg­að, þá myndu miklu fleiri láta drauma sína rætast, ferð­ast og ekki deyja með lam­andi leynd­ar­mál.“ Þetta er í sjálfu sér mjög dystópísk hugs­un, að lóga fólki, en ég held að mögu­lega sé þetta rétt, að ef við fengjum síð­asta sölu­dag­inn upp­gef­inn, myndum við fylla lífið okkar þangað til.

Að eld­ast er lúxus sem er ekki öllum gef­inn. Ég ætla að reyna að njóta þess, þó ég finni að ég get ekki kennt jafn­marga dans­tíma á viku og þegar ég var 23 ára.

Meira úr sama flokkiKjaftæði