Félagsfærni fyrir byrjendur

Auglýsing

Þeir sem þekkja mig vita að ég er ekki djamm-týp­an. Í raun er félags­færni mín ekk­ert hátt fyrir ofan frost­mark og ég á það til að segja annað hvort rangan hlut eða réttan hlut á rangan hátt. Nei, ég er ekki pían sem er smooth. Taktíkin mín er meira svona harkan sex og vona það besta. Eins og að grafa upp stein­gerv­ing með hamri. Vin­kona mín varð eitt sinn vitni að því þegar ég sull­aði niður bjórnum hjá strák á Lebowski, baðst afsök­un­ar, gaf honum sopa af vod­k­anum mínum og spurði hann svo hvort hann vildi fara í sleik. Mér finnst þetta bara góð og gild aðferð til að eiga sam­skipti við fólk. Bara segja það sem þú meinar og meina það sem þú seg­ir.

Kald­hæðni hefur heldur aldrei verið mín sterka hlið, ég er rosa góð að gera grín að sjálfri mér og skrifa íronískan texta en þegar fólk talar við mig á ég það til að taka öllu bók­staf­lega. Í fyrsta skipti sem ein­hver spurði mig hvort ég ætl­aði ekki að fá mér eðlu með snakk­inu mínu sagði ég: „Nei, takk. Ég er græn­metisæta,“ og hugs­aði með mér hvar í ósköp­unum við­kom­andi hefði fengið skrið­dýr til mateldis á Íslandi.

Í fyrsta skipti sem ein­hver spurði mig hvort ég ætl­aði ekki að fá mér eðlu með snakk­inu mínu sagði ég: „Nei, takk. Ég er græn­metisæta.“
Lífið á það nefni­lega til að verða eilítið erf­ið­ara ef maður áttar sig ekki á tví­ræðni og fylgir ekki óskrif­uðum reglum sam­fé­lags­ins. Sér­stak­lega þegar kemur að deit­menn­ingu. Maður á víst ekki að dou­ble-texta, ekki svara skila­boðum nema eftir að minnsta kosti þrjár klukku­stundir og alls ekki hringja dag­inn eftir hook-up ef þú vilt að það verði eitt­hvað. Hver samdi eig­in­lega þessar regl­ur? Af hverju er kúl að vera áhuga­laus? Ég held að þetta snú­ist um völd. Sá aðili í sam­bandi sem er hvað mest sama hefur völd­in. Ég fíla ekki svo­leið­is. Ef fólk hefur áhuga á það að sýna það, það er miklu meira hug­rekki og þor falið í því að vera opinn um hvað maður vill en að þykj­ast spila það svalt (ís­lenska útgáfan af play­ing it cool, hver segir svo að íslenskt slangur sé ekki tótalí osom).

Ef ég er í ein­hvers konar sam­bandi með þér, óháð því út á hvað það sam­band geng­ur, þá er mér aldrei sama. Mig langar að vita hver upp­á­halds lit­ur­inn þinn er, hver áhuga­mál þín eru og hvort þú fílar ketti fram yfir hunda (svarið er bæði, en ef þú fílar fiska eða fugla þá ertu ruglu­dall­ur. Nag­dýr eru wild card – ef þú átt kan­ínu ertu örugg­lega frekar kúl en fjór­tan hamstrar og þú átt lík­leg­ast við vanda­mál að stríða. Ef þú átt skrið­dýr þá geri ég ráð fyrir því að þú sért norn og vil að þú kennir mér að leggja álög á fólk). Ég mun samt örugg­lega ekki muna neitt af því sem þú segir því eins og hefur áður komið fram man ég ekki nöfn, stað­ar­heiti, and­lit, dag­setn­ingar og aðrar eðli­legar upp­lýs­ing­ar. Bara í fyrra­dag var ég á leið­inni í rækt­ina þegar ég rakst á frænku mína sem minnti mig á að það var fjöl­skyldu­af­mæli í gangi. Ég mætti bara. Í rækt­ar­gall­an­um. Ómál­uð. Hammó með ammó. Ég kom ekki með gjöf.

Félags­líf er bara svo flókið fyr­ir­bæri. Mér líður eins og í grunn­skóla hafi allir fengið hand­bók um mann­leg sam­skipti en ég hafi verið veik þann dag og misst af prógramm­inu. Eða inni á bóka­safni að lesa mér til um spen­dýr. Ég var örugg­lega í rönd­óttri peysu líka, girt ofan í buxur og með hárið í tagli. I‘m sexy and I know it. Það er alveg frekar pirr­andi að þetta look er að verða töff í dag – svona „þetta er svo lúða­legt að það er kúl“ look. Alla­vega sam­kvæmt því sem ég les á alnet­inu er það voða in núna. Svaka hip­ster.

Ég held ég sé níræð í anda. Það fer í taug­arnar á mér þegar fólk hendir ekki rusli í rusla­tunnur og ef það er partí langt fram eftir nóttu. Þegar allir voru að far­ast úr spenn­ingi yfir Októ­ber­fest skrif­aði ég hjá mér minnismiða: Muna að kaupa eyrnatappa. Októ­ber­fest var líka í sept­em­ber. Fannst engum öðrum en mér það vera pirr­andi? Má svona bara?

„Hæhæ! Ég ætla að bjóða öllum í sum­arpartí hjá mér ein­hvern tím­ann um miðjan júlí, kem­urðu ekki alveg örugg­lega?“

„Jú­jú, hvað er þemað?“

„Jól­in.“

Auglýsing

Þetta djamm sko. Við Íslend­ingar erum rosa­lega spes þegar kemur að djamm­inu. Það byrjar ekk­ert fyrr en eftir mið­nætti. Ég held við séum eina þjóð­in, eða alla­vega ein af þeim fáu, sem fokka reglu­lega sól­ar­hringnum okkar upp svona svaka­lega ein­ungis til gam­ans. Happy hour er bara ekki dæmi sem gengur upp hérna. Kok­teilar klukkan fimm? Nei það virkar ekki. Ekki nema þú ætlir að vera gjör­sam­lega á eyrna­sneplunum uppúr tíu.

En í alvöru tal­að, væri ekki skyn­sam­legra að fá sér nokkra drykki einmitt á happy hour, fara svo á ein­hvern skemmti­stað og dansa til svona níu, fá sér fala­fel á Mandi og upp í ból fyrir mið­nætti. Þá er morg­un­dag­ur­inn ekki ónýt­ur. En hvar ætti maður svosem að dansa? Ekki eins og bar­irnir séu vel undir það bún­ir. Allt saman lítil timb­ur­hús, ekk­ert fata­hengi, alltaf röð á kló­sett­ið, áfengið verð­lagt eins og sjald­gæfir málm­ar, ógeðs­lega heitt inni og ógeðs­lega kalt úti, angar allt af sígar­ett­ureyk og svita. Sjáið ekki hvað ég er jákvæð og bjart­sýn og ynd­is­leg?

Svarið við þessu öllu saman er nátt­úru­lega að sumir fíla eitt og aðrir ann­að. Það er alveg hægt að dansa á Íslandi – kíkið bara á dansogkult­ur.­is. Að sama skapi er hægt að fara á alla bari um leið og þeir opna og hafa það bara kósí með vinum sín­um. Það þarf kannski oggu poggu hug­rekki að stökkva inn á tómt dans­gólf en ef það er eng­inn á staðnum sér eng­inn að þú dansar eins og fífl hvort eð er. Svo eru prjóna­klúbbar út um allt, tungu­mála­skól­ar, mat­reiðslu­nám­skeið, áhuga­manna leik­fé­lög og fugla­skoð­un­ar­hóp­ar. Félags­líf á ekki bara að þýða áfengi og skemmti­stað­ir. Ég er loks­ins komin yfir þann hjalla að dæma sjálfa mig fyrir að vilja ekki djamma. Mig langar bara að gera eitt­hvað ann­að, koju­fyll­erí mínus áfengi plús Dis­ney myndir t.d.

En að sjálf­sögðu get­urðu líka bara tekið dag­inn eftir frá fyrir dekur og þynnku, lagt þig eftir vinnu og mætt eit­ur­hress uppúr eitt, djammað af þér hæla­skóna og tekið leigu­bíl heim þegar fólk er að vakna. Mér finnst svo­leiðis algjör­lega fárán­legt, en ef þú fílar það ætla ég ekki að stoppa þig. Fólkið á Októ­ber­fest skemmti sér örugg­lega kon­ung­lega, og ég svaf eins og steinn með tapp­ana í eyr­un­um. Öll dýrin í skóg­inum eiga nefni­lega að vera vin­ir, bæði teit­is­geit­urnar og ell­inöðr­urnar (Teit­is­geit er íslenska þýð­ingin af party animal, lögð til af snill­ingnum henni Rebekku Ötlu. (Ell­inöðrur er gam­alt fólk sem ferð­ast milli staða á skell­inöðrum því það getur ekki gengið leng­ur). Íslenska er bara svaða­leg­asta tungu­mál ver­ald­ar).

Meira úr sama flokkiKjaftæði