Kærast­inn minn vinnur á tveimur stöð­um, sem báðir lúta að þjón­ustu fólks með fatl­an­ir. Vinnan er krefj­andi og mik­il­væg en ég öfunda hann stundum af því að geta skilið vinn­una eftir í vinn­unni. Við höfum ekki verið lengi sam­an, svo ég er enn að fá spurn­ingar um hann frá kunn­ingjum og fjar­skyld­ari ætt­ingjum sem vilja vita ýmis­legt um hann, sem eðli­legt er. Þá er að sjálf­sögðu spurt: „Já og hvað gerir hann?“

Þegar í ljós kemur að þessi ungi maður í blóma lífs­ins vinni á dag­vistun fyrir fólk með fatl­an­ir, er iðu­lega spurt hvort hann ætli ekki aftur í skóla, klára eitt­hvað nám - og fá „betri“ vinnu; hvort þetta sé ekki aga­lega illa borgað og hvort þetta sé ekki baaaara tíma­bund­ið. Ætlar hann í alvöru að vinna við þetta? Honum líkar þetta stór­vel, að öllu leyti nema þegar launa­umslagið læð­ist inn um lúg­una. Það virð­ist koma ein­hverjum í opna skjöldu að hann nýti þol­in­mæð­ina í „þetta starf“ en ekki í nám; að hann nýti félags­þrosk­ann í að gefa af sér en ekki spila ein­hvern graut­fúlan skrif­stofupóli­tík­ur­leik; að hann noti krafta sína í að lyfta fólki í alls kyns tæki og aðstoða við dags­ins amstur en ekki bara að p(r)umpa í World Class eftir kyrr­setu­vinnu.

Virð­ingu gagn­vart fólki í umönn­un­ar­störfum er ábóta­vant - ekki bara hvað varðar að fólki finnst allt of mikið í mann­inn minn spunnið til að vinna „svona vinn­u“, heldur í því sem við notum því miður of oft sem mælistiku: Pen­ing­um. Launin eru ákveðið grín, miðað við þá ábyrgð sem er hvílir á honum í vinn­unni. Hann er í 100% starfi og ber ábyrgð á fólki, en þarf að vera í auka­vinnu, kvöld- og helg­ar­vöktum í ann­ari vinnu. Þrátt fyrir að taka 14 tíma vinnu­daga tvisvar til þrisvar í viku er hann tekju­lægri ein­stak­ling­ur­inn í sam­band­inu. Sem betur fer er hann ekki jafn­krump­aður og fyrri menn sem hafa farið í mínus yfir því að ég sé tekju­hærri. Pen­ingar innan sam­bands­ins fara í sömu hlut­ina eins og leigu, mat, dund og dútl, svo þetta jafnar sig allt út á end­an­um.

Auglýsing

Aðrir halla þó undir flatt og segja „Æj­jjj hvað hann er góð­ur“. Vissu­lega er hann góð­ur, en ég efast um að konur í umönn­un­ar­störfum fái þessi við­brögð. Ekki verður góð­mennskan í ask­ana lát­in, og nú er svo komið að þeir alla tekju­lægstu er einmitt þetta „góða fólk“.Kærast­inn minn getur ekki skroppið frá í lengri hádeg­is­mat þó ein­hver eigi afmæli eða farið fyrr heim á föstu­degi. Að bifast í að sækja um nýtt vega­bréf á vinnu­tíma er púsl sem við erum að reyna að koma í gang. Að kíkja til tann­lækn­is? Já nei hahaha.

Önnur störf sem eru gef­andi en bind­andi, kvenna­störf og lág­launa­störf lúta að því að hlúa að, kenna, mennta og skemmta börn­um. Það er mann­ekla í leik­skólum og frí­stunda­heim­il­um, svo ekki kom­ast öll börn að. Mér líður stundum eins og þeir sem taki ákvarð­anir og hafi völd til að breyta hlut­unum þurfi ekki á þess­ari þjón­ustu að halda. Þeir kom­ast frá vinnu, geta farið snemma heim á föstu­degi eða komið bara eftir hádegi á morgun - „Það er eitt­hvað leik­skóla­ves­en“. Ein­hverjar deildir eru lok­aðar einn dag í viku og það eru ekki allir for­eldrar hent­ugri vinnu þegar mann­eklan lamar kisu­deild. Sér­stak­lega er það fólk sem vinnur á kisu­deildum ann­ars staðar sem ein­fald­lega kemst ekki frá.

En af hverju stafar þessi mann­ekla? Mennta­kröfur leik­skóla­kenn­ara voru hækk­að­ar, námið lengt án þess að það hefði í för með sér sann­gjarna launa­hækk­un. Sam­kvæmt Krist­ínu Dýr­fjörð sem hefur skrifað mikið um leik­skóla­mál eiga leik­skóla­kenn­arar í mik­illi hættu á að brenna út í starfi vegna álags­ins. Eitt af því sem hún til­greinir sem hluta af álagi er einmitt virð­ing­ar­leysi:

„Það vantar líka oft upp á skiln­ing mennta­mála­yf­ir­valda á því um hvað starfið okkar snýst og hvernig börn læra og þroskast. Mér finnst leik­skóla­kenn­arar stöðugt þurfa að vera í harðri varn­ar­stöðu fyrir frjálsan leik sem mik­il­væg­ustu náms­leið­ina.“

Kristín heldur áfram og talar um bind­ingu:

„Lít­ill sveigj­an­leiki vinnu­tíma, aukið álag vegna ónógrar afleys­ing­ar, löng við­ver­a.“

„Vinnu­dag­ur­inn of lang­ur.  Ein pása yfir dag­inn.“

„Vantar veik­inda­af­leys­ingu. Vantar und­ir­bún­ings­af­leys­ing­u.“

„Of mörg börn á deildum og í hóp­um. Vantar pásur til þess að ná að anda.“

(Tekið af laup­ur.is)

Ég starf­aði einu sinni á frí­stunda­heim­ili, tvisvar til þrisvar í viku því ég hafði heyrt að það væri fínt með háskóla­námi. Það var vissu­lega ótrú­lega gaman og gef­andi, ný verk­efni á hverjum degi og svo ótrú­lega skemmti­legt þegar vel gekk - en að sama skapi frá­bær getn­að­ar­vörn. En vinna með námi? Nei, alls ekki. Ég var svo búin á því eftir hálfan dag að ég gat ekki lært um kvöldið og er ég nú eng­inn aum­ingi. Fólk sem starfar við að hlúa að öðru fólki þarf að hvíla sig á milli vinnu­daga - en ekki vera neytt til að taka að sér auka­vinnu því launin eru svo ó.geðs.­leg.a lág.

Kunn­ingi minn er aðstoð­ar­maður (kannski) frá­far­andi ráð­herra. Hann breiddi eitt sinn úr sér við bar eftir að hafa einmitt spurt hvað þessi nýi kær­asti minn gerði og hnus­aði eitt­hvað um hvort það væri ein­hver fram­tíð í því.  Fyr­ir­gefðu vin­ur, mér finnst hans aðstoð­ar­manna­störf örlítið göf­ugri en þín. En það er bara ég, launa­umslagið er kannski ósam­mála.

Meira úr sama flokkiKjaftæði