Auglýsing

Sum­arið 1986 var ég sex ára. Mamma og pabbi voru að byggja hús og ég var í pössun hjá ömmu stóran part sum­ars. Hún var dag­mamma þannig að húsið var alltaf fullt af krökk­um, að vísu tölu­vert yngri krökk­um, en þarna var alltaf líf og fjör. Ég lék mér ekki mikið við smá­börn­in. Var meira í því að glamra á píanóið hennar ömmu, leika mér einn í garð­inum og sprella í hund­in­um. Hún Trýna var hress blend­ingur sem mik­ill félags­skapur var af. Ég fór með hana út að ganga og gaf henni að éta. Ég var nokkuð þrosk­aður miðað við ald­ur, eða svo er mér sagt, lík­lega í síð­asta sinn á ævinni sem hægt var að lýsa mér þannig. En ég átti mér leynd­ar­mál. Ljótt og sóða­legt leynd­ar­mál sem hefur fylgt mér alla ævi og ég hef engum sagt nema nán­ustu vinum mín­um.

Ég borð­aði hunda­mat.

Já, það er eig­in­lega ekki hægt að orða þetta öðru­vísi. Það var ekki þannig að ég hefði prófað að smakka smá af putt­anum í eitt skipti og skyrpt því síðan út úr mér og síðan aldrei meir. Nei, ég borð­aði hunda­mat. Á hverjum degi. Mikið af hon­um. Af hverju í ósköp­un­um, spyrð þú eflaust. Aftur get ég voða lítið fegrað þetta. Mér fannst hann ein­fald­lega góð­ur.

Auglýsing

Þetta var minn helsti veik­leiki, þessi hlaup­kenndi, girni­legi kjöt­sí­valn­ingnur sem rann svona fal­lega hægt úr nið­ur­suðu­dósinni. Hvers konar kjöt þetta inni­hélt er ég ekki viss um, lík­lega ein­hvers konar blöndu af þriðja flokks afskurði sem telst óhæfur til mann­eld­is. Ein­hverjir halda því fram að í nið­ur­soðnum hunda­mat séu nag­dýr. Ég úti­loka það ekki, en finnst það hæp­ið. Það hlýtur að vera inni­halds­lýs­ing á hunda­mat rétt eins og öðrum mat og ég er viss um að það væri á allra vit­orði ef hund­arnir okkar ætu rottur og mýs. En hvert svo sem kjötið var, þá fannst mér það ákaf­lega gott. Ef ég ætti að líkja því við eitt­hvað þá væri það helst við sviða­sultu, sem mér þykir einmitt afskap­lega góður mat­ur. Reyndar er það eini þorra­mat­ur­inn sem ég kann að meta og það er ekki ósenni­legt að mér finn­ist hún ein­ungis góð vegna þess að hún minnir mig á hunda­mat.

Trýna var magur hund­­ur, enda fékk hún yfir­­­leitt ekki nema um helm­ing þess matar sem henni var ætl­­að­­ur. Rest­inni sporð­renndi ég.
Ömmu grun­aði aldrei neitt þegar ég bauðst til að gefa Trýnu að éta. Hún átti fullt í fangi með litlu börnin og var eflaust fegin því að þurfa ekki að hugsa um hund­inn ofan á allt ann­að. Trýna var magur hund­ur, enda fékk hún yfir­leitt ekki nema um helm­ing þess matar sem henni var ætl­að­ur. Rest­inni sporð­renndi ég. Í laumi inni í eld­húsi á meðan amma snýtti og skeindi. Stundum var líka til hundasúkkulaði. Það þótti mér ekki gott, en lét mig þó hafa það endrum og sinn­um.

Skömmu eftir þetta fór ég að verða var við ofnæmi. Á þessum tíma hafði ég þegar greinst með katta– og hesta­of­næmi, en hunda­of­næmi hafði ég aldrei glímt við. Það versn­aði hratt og að lokum gat ég ekki lengur leikið við Trýnu. Neyslu minni á hunda­mat var því sjálf­hætt. Sífellt bætt­ist í ofnæm­issarp­inn. Kan­ín­ur, hamstr­ar, kindur og naut. Ef það var með feld þá var ég með ofnæmi fyrir því — og er enn í dag. Það er engu lík­ara en almættið hafi gripið í taumana og gefið mér ofnæmið í von um að bjarga mann­orði mínu:

„Þessi drengur verður aldrei for­sæt­is­ráð­herra ef hann heldur áfram að borða hunda­mat. Gefið honum allt ofnæmi sem við eig­um.“

„Allt? Er það ekki svo­lítið langt geng­ið?“

„Nei, honum er ekki treystandi nálægt nokkru ein­asta dýri.“

Í dag er ég 37 ára fjöl­skyldu­maður í fastri vinnu. Ekki for­sæt­is­ráð­herra, en það hefur engu að síður ræst ágæt­lega úr mér. Ég á samt í nokkuð óheil­brigðu sam­bandi við mat. „Takk fyrir mig,“ segja allir og ég hefst handa við að ganga frá eftir mat­inn á meðan mamman und­ir­býr hátta­tíma barn­anna. Ég set diska og glös í upp­þvotta­vél­ina, þurrka af borðum og þvíum­líkt. Sjálfu mat­ar­fat­inu leyfi ég hins vegar að standa óhreyfðu á eld­hús­bekkn­um. Svo þegar eng­inn sér til þá grand­skoða ég fatið og athuga hvort þar leyn­ist við­brennd og veg­leg klessa sem ég get stungið upp í mig án þess að maki minn missi á mér allan áhuga. Um leið og ég geri þetta þá leitar hug­ur­inn aftur til hins sól­ríka sum­ars árið 1986, þegar ég var ungur og efni­leg­ur, átti fram­tíð­ina fyrir mér — og borð­aði hunda­mat.

Á hverjum degi.

Mikið af hon­um.

Fyrir einu ári síðan: „Við eigum Ísland, það eina sem við eigum eftir að gera er að taka það“
Lífeyrissjóðir landsins eiga stóran hluta af íslensku atvinnulífi. Hávær krafa hefur lengi verið um að þeir verði virkari eigendur og nýti sér þau völd sem í því felast til að beita sér fyrir lífsgæðum sjóðsfélaga í nútíð ekki síður en í framtíð.
Kjarninn 21. september 2019
Bólusótt í hættu
Er réttlætanlegt að geyma veirur eins og bólusótt, sem geta valdið jafnmiklum mannskaða og raun ber vitni?
Kjarninn 21. september 2019
Tæknivarpið
Tæknivarpið
Tæknivarpið – Uppfærðar græjur, Sambandið og Apple Arcade
Kjarninn 21. september 2019
Birgir Birgisson
Reið hjól
Kjarninn 21. september 2019
Þjálfa þarf peningahund til að berjast gegn peningaþvætti
Embætti tollstjóra skortir bæði þekkingu og úrræði til að geta almennilega haft eftirlit með smygli á reiðufé til Íslands. Á meðal þeirra úrræða sem lagt er til að ráðist verði í er að þjálfa peningahund.
Kjarninn 21. september 2019
Klikkið
Klikkið
Klikkið - Að iðka mannréttindi
Kjarninn 21. september 2019
Athuga hvar eftirlitsaðilar gera ónauðsynlegar kröfur til matvæla
Umhverfisráðherra hefur hrundið af stað aðgerðum til að vinna gegn matarsóun á Íslandi. Meðal annars verður gerð athugun á því hvar eftirlitsaðilar gera mögulega ónauðsynlegur kröfur til matvælaöryggis sem ýtt gætu undir matarsóun.
Kjarninn 21. september 2019
Brim-flétta KS fagnaðarefni fyrir Skagfirðinga
Eftir að hafa keypt hlutabréf í Brimi, og selt nokkrum vikum síðar, hefur Kaupfélag Skagfirðinga styrkt stöðu sína.
Kjarninn 21. september 2019
Meira úr sama flokkiKjaftæði