Auglýsing

Sum­arið 1986 var ég sex ára. Mamma og pabbi voru að byggja hús og ég var í pössun hjá ömmu stóran part sum­ars. Hún var dag­mamma þannig að húsið var alltaf fullt af krökk­um, að vísu tölu­vert yngri krökk­um, en þarna var alltaf líf og fjör. Ég lék mér ekki mikið við smá­börn­in. Var meira í því að glamra á píanóið hennar ömmu, leika mér einn í garð­inum og sprella í hund­in­um. Hún Trýna var hress blend­ingur sem mik­ill félags­skapur var af. Ég fór með hana út að ganga og gaf henni að éta. Ég var nokkuð þrosk­aður miðað við ald­ur, eða svo er mér sagt, lík­lega í síð­asta sinn á ævinni sem hægt var að lýsa mér þannig. En ég átti mér leynd­ar­mál. Ljótt og sóða­legt leynd­ar­mál sem hefur fylgt mér alla ævi og ég hef engum sagt nema nán­ustu vinum mín­um.

Ég borð­aði hunda­mat.

Já, það er eig­in­lega ekki hægt að orða þetta öðru­vísi. Það var ekki þannig að ég hefði prófað að smakka smá af putt­anum í eitt skipti og skyrpt því síðan út úr mér og síðan aldrei meir. Nei, ég borð­aði hunda­mat. Á hverjum degi. Mikið af hon­um. Af hverju í ósköp­un­um, spyrð þú eflaust. Aftur get ég voða lítið fegrað þetta. Mér fannst hann ein­fald­lega góð­ur.

Auglýsing

Þetta var minn helsti veik­leiki, þessi hlaup­kenndi, girni­legi kjöt­sí­valn­ingnur sem rann svona fal­lega hægt úr nið­ur­suðu­dósinni. Hvers konar kjöt þetta inni­hélt er ég ekki viss um, lík­lega ein­hvers konar blöndu af þriðja flokks afskurði sem telst óhæfur til mann­eld­is. Ein­hverjir halda því fram að í nið­ur­soðnum hunda­mat séu nag­dýr. Ég úti­loka það ekki, en finnst það hæp­ið. Það hlýtur að vera inni­halds­lýs­ing á hunda­mat rétt eins og öðrum mat og ég er viss um að það væri á allra vit­orði ef hund­arnir okkar ætu rottur og mýs. En hvert svo sem kjötið var, þá fannst mér það ákaf­lega gott. Ef ég ætti að líkja því við eitt­hvað þá væri það helst við sviða­sultu, sem mér þykir einmitt afskap­lega góður mat­ur. Reyndar er það eini þorra­mat­ur­inn sem ég kann að meta og það er ekki ósenni­legt að mér finn­ist hún ein­ungis góð vegna þess að hún minnir mig á hunda­mat.

Trýna var magur hund­­ur, enda fékk hún yfir­­­leitt ekki nema um helm­ing þess matar sem henni var ætl­­að­­ur. Rest­inni sporð­renndi ég.
Ömmu grun­aði aldrei neitt þegar ég bauðst til að gefa Trýnu að éta. Hún átti fullt í fangi með litlu börnin og var eflaust fegin því að þurfa ekki að hugsa um hund­inn ofan á allt ann­að. Trýna var magur hund­ur, enda fékk hún yfir­leitt ekki nema um helm­ing þess matar sem henni var ætl­að­ur. Rest­inni sporð­renndi ég. Í laumi inni í eld­húsi á meðan amma snýtti og skeindi. Stundum var líka til hundasúkkulaði. Það þótti mér ekki gott, en lét mig þó hafa það endrum og sinn­um.

Skömmu eftir þetta fór ég að verða var við ofnæmi. Á þessum tíma hafði ég þegar greinst með katta– og hesta­of­næmi, en hunda­of­næmi hafði ég aldrei glímt við. Það versn­aði hratt og að lokum gat ég ekki lengur leikið við Trýnu. Neyslu minni á hunda­mat var því sjálf­hætt. Sífellt bætt­ist í ofnæm­issarp­inn. Kan­ín­ur, hamstr­ar, kindur og naut. Ef það var með feld þá var ég með ofnæmi fyrir því — og er enn í dag. Það er engu lík­ara en almættið hafi gripið í taumana og gefið mér ofnæmið í von um að bjarga mann­orði mínu:

„Þessi drengur verður aldrei for­sæt­is­ráð­herra ef hann heldur áfram að borða hunda­mat. Gefið honum allt ofnæmi sem við eig­um.“

„Allt? Er það ekki svo­lítið langt geng­ið?“

„Nei, honum er ekki treystandi nálægt nokkru ein­asta dýri.“

Í dag er ég 37 ára fjöl­skyldu­maður í fastri vinnu. Ekki for­sæt­is­ráð­herra, en það hefur engu að síður ræst ágæt­lega úr mér. Ég á samt í nokkuð óheil­brigðu sam­bandi við mat. „Takk fyrir mig,“ segja allir og ég hefst handa við að ganga frá eftir mat­inn á meðan mamman und­ir­býr hátta­tíma barn­anna. Ég set diska og glös í upp­þvotta­vél­ina, þurrka af borðum og þvíum­líkt. Sjálfu mat­ar­fat­inu leyfi ég hins vegar að standa óhreyfðu á eld­hús­bekkn­um. Svo þegar eng­inn sér til þá grand­skoða ég fatið og athuga hvort þar leyn­ist við­brennd og veg­leg klessa sem ég get stungið upp í mig án þess að maki minn missi á mér allan áhuga. Um leið og ég geri þetta þá leitar hug­ur­inn aftur til hins sól­ríka sum­ars árið 1986, þegar ég var ungur og efni­leg­ur, átti fram­tíð­ina fyrir mér — og borð­aði hunda­mat.

Á hverjum degi.

Mikið af hon­um.

Sólveig Anna Jónsdóttir, formaður Eflingar.
Efling kallar eftir ábendingum um vanefndir
Efling hefur fengið ábendingar um að fyrirtæki hafi brugðist við launahækkunum í nýjum kjarasamningi með því að taka af starfsfólki bónusa, aukagreiðslur og ýmis konar hlunnindi. Félagið kallar eftir frekari ábendingum frá félagsmönnum um slíkar aðgerðir.
Kjarninn 22. maí 2019
Katrín Jakobsdóttir
„Líkamar kvenna eru dregnir inn í pólitíska umræðu“
Forsætisráðherra segir að líkamar kvenna séu dregnir inn í pólitíska umræðu með hætti sem ætti að heyra sögunni til og grafið sé undan fyrri sigrum í baráttu kvenna fyrir yfirráðum yfir sínum eigin líkama.
Kjarninn 22. maí 2019
Ástráður Haraldsson
Ástráður meðal umsækjenda um stöðu landsréttardómara
Ástráður Haraldsson, héraðsdómari, er á meðal þeirra sem sóttu um lausa stöðu landsréttardómara, en umsóknarfrestur rann út síðastliðinn mánudag.
Kjarninn 22. maí 2019
Sigríður segist hafa rætt við regluvörð og formann bankaráðs
Sigríður Benediktsdóttir, sem situr í bankaráði Landsbankans, segir það ekki rétt að hún hafi sam­þykkt að sitja í nefnd sem metur hæfi umsækjenda um stöðu seðlabankastjóra án þess að bera það undir for­mann banka­ráðs eða reglu­vörð Landsbank­ans.
Kjarninn 22. maí 2019
Guðmundur Andri Thorsson
Guðmundur Andri: Málþóf fjandsamleg yfirtaka á Alþingi
Þingmaður Samfylkingarinnar hnýtir í Miðflokksmenn en hann telur að málþóf sé leið til þess að láta þingræðið ekki hafa sinn gang.
Kjarninn 22. maí 2019
Már Guðmundsson er seðlabankastjóri.
Seðlabankinn lækkar vexti um 0,5 prósentustig
Seðlabanki Íslands hefur lækkað vexti um 0,5 prósentustig í 4,0 prósent.
Kjarninn 22. maí 2019
Sturla Pálsson á meðal tveggja umsækjenda sem kvörtuðu yfir Sigríði
Tveir umsækjendur um stöðu seðlabankastjóra, sem skipað verður í fyrir miðjan næsta mánuð, hafa kvartað yfir setu Sigríðar Benediktsdóttur í hæfisnefnd sem metur umsækjendur.
Kjarninn 22. maí 2019
Facebook tekur auglýsingu Orkunnar okkar úr birtingu
Aðstoðarmaður Þórdísar Kolbrúnar Reykfjörð Gylfadóttur, segir að Facebook hafi bannað notkun á auglýsingum Orkunnar okkar.
Kjarninn 21. maí 2019
Meira úr sama flokkiKjaftæði