Auglýsing

Sum­arið 1986 var ég sex ára. Mamma og pabbi voru að byggja hús og ég var í pössun hjá ömmu stóran part sum­ars. Hún var dag­mamma þannig að húsið var alltaf fullt af krökk­um, að vísu tölu­vert yngri krökk­um, en þarna var alltaf líf og fjör. Ég lék mér ekki mikið við smá­börn­in. Var meira í því að glamra á píanóið hennar ömmu, leika mér einn í garð­inum og sprella í hund­in­um. Hún Trýna var hress blend­ingur sem mik­ill félags­skapur var af. Ég fór með hana út að ganga og gaf henni að éta. Ég var nokkuð þrosk­aður miðað við ald­ur, eða svo er mér sagt, lík­lega í síð­asta sinn á ævinni sem hægt var að lýsa mér þannig. En ég átti mér leynd­ar­mál. Ljótt og sóða­legt leynd­ar­mál sem hefur fylgt mér alla ævi og ég hef engum sagt nema nán­ustu vinum mín­um.

Ég borð­aði hunda­mat.

Já, það er eig­in­lega ekki hægt að orða þetta öðru­vísi. Það var ekki þannig að ég hefði prófað að smakka smá af putt­anum í eitt skipti og skyrpt því síðan út úr mér og síðan aldrei meir. Nei, ég borð­aði hunda­mat. Á hverjum degi. Mikið af hon­um. Af hverju í ósköp­un­um, spyrð þú eflaust. Aftur get ég voða lítið fegrað þetta. Mér fannst hann ein­fald­lega góð­ur.

Auglýsing

Þetta var minn helsti veik­leiki, þessi hlaup­kenndi, girni­legi kjöt­sí­valn­ingnur sem rann svona fal­lega hægt úr nið­ur­suðu­dósinni. Hvers konar kjöt þetta inni­hélt er ég ekki viss um, lík­lega ein­hvers konar blöndu af þriðja flokks afskurði sem telst óhæfur til mann­eld­is. Ein­hverjir halda því fram að í nið­ur­soðnum hunda­mat séu nag­dýr. Ég úti­loka það ekki, en finnst það hæp­ið. Það hlýtur að vera inni­halds­lýs­ing á hunda­mat rétt eins og öðrum mat og ég er viss um að það væri á allra vit­orði ef hund­arnir okkar ætu rottur og mýs. En hvert svo sem kjötið var, þá fannst mér það ákaf­lega gott. Ef ég ætti að líkja því við eitt­hvað þá væri það helst við sviða­sultu, sem mér þykir einmitt afskap­lega góður mat­ur. Reyndar er það eini þorra­mat­ur­inn sem ég kann að meta og það er ekki ósenni­legt að mér finn­ist hún ein­ungis góð vegna þess að hún minnir mig á hunda­mat.

Trýna var magur hund­­ur, enda fékk hún yfir­­­leitt ekki nema um helm­ing þess matar sem henni var ætl­­að­­ur. Rest­inni sporð­renndi ég.
Ömmu grun­aði aldrei neitt þegar ég bauðst til að gefa Trýnu að éta. Hún átti fullt í fangi með litlu börnin og var eflaust fegin því að þurfa ekki að hugsa um hund­inn ofan á allt ann­að. Trýna var magur hund­ur, enda fékk hún yfir­leitt ekki nema um helm­ing þess matar sem henni var ætl­að­ur. Rest­inni sporð­renndi ég. Í laumi inni í eld­húsi á meðan amma snýtti og skeindi. Stundum var líka til hundasúkkulaði. Það þótti mér ekki gott, en lét mig þó hafa það endrum og sinn­um.

Skömmu eftir þetta fór ég að verða var við ofnæmi. Á þessum tíma hafði ég þegar greinst með katta– og hesta­of­næmi, en hunda­of­næmi hafði ég aldrei glímt við. Það versn­aði hratt og að lokum gat ég ekki lengur leikið við Trýnu. Neyslu minni á hunda­mat var því sjálf­hætt. Sífellt bætt­ist í ofnæm­issarp­inn. Kan­ín­ur, hamstr­ar, kindur og naut. Ef það var með feld þá var ég með ofnæmi fyrir því — og er enn í dag. Það er engu lík­ara en almættið hafi gripið í taumana og gefið mér ofnæmið í von um að bjarga mann­orði mínu:

„Þessi drengur verður aldrei for­sæt­is­ráð­herra ef hann heldur áfram að borða hunda­mat. Gefið honum allt ofnæmi sem við eig­um.“

„Allt? Er það ekki svo­lítið langt geng­ið?“

„Nei, honum er ekki treystandi nálægt nokkru ein­asta dýri.“

Í dag er ég 37 ára fjöl­skyldu­maður í fastri vinnu. Ekki for­sæt­is­ráð­herra, en það hefur engu að síður ræst ágæt­lega úr mér. Ég á samt í nokkuð óheil­brigðu sam­bandi við mat. „Takk fyrir mig,“ segja allir og ég hefst handa við að ganga frá eftir mat­inn á meðan mamman und­ir­býr hátta­tíma barn­anna. Ég set diska og glös í upp­þvotta­vél­ina, þurrka af borðum og þvíum­líkt. Sjálfu mat­ar­fat­inu leyfi ég hins vegar að standa óhreyfðu á eld­hús­bekkn­um. Svo þegar eng­inn sér til þá grand­skoða ég fatið og athuga hvort þar leyn­ist við­brennd og veg­leg klessa sem ég get stungið upp í mig án þess að maki minn missi á mér allan áhuga. Um leið og ég geri þetta þá leitar hug­ur­inn aftur til hins sól­ríka sum­ars árið 1986, þegar ég var ungur og efni­leg­ur, átti fram­tíð­ina fyrir mér — og borð­aði hunda­mat.

Á hverjum degi.

Mikið af hon­um.

Bára Huld Beck
#metoo – Eftir hverju er verið að bíða?
Kjarninn 24. júní 2018
Rut Guðnadóttir
Viltu vera memm?
Kjarninn 24. júní 2018
Viðhorf íslenskra kvenna jákvætt gagnvart erfðaráðgjöf og erfðaprófi
Samkvæmt íslenskri rannsókn er viðhorf íslenskra kvenna jákvætt gagnvart erfðaráðgjöf og erfðaprófi vegna BRCA-stökkbreytinga en um helmingur virðist hafa áhyggjur af skertum rétti til sjúkratrygginga í kjölfar jákvæðrar niðurstöðu.
Kjarninn 24. júní 2018
Fanney Birna Jónsdóttir
Fjórflokkur Dags
Kjarninn 24. júní 2018
Gamla ráðhúsið í Randers
Danskur eftirlíkingarmiðbær í Kína
Er nokkuð 1. apríl sagði Anne Mette Knattrup framkvæmdastjóri ferðamála í Randers á Jótlandi þegar hún frétti að í Kína stæði til að reisa nákvæma eftirlíkingu miðbæjarins í Randers. En þetta var ekki 1. aprílfrétt og Kínverjum er full alvara.
Kjarninn 24. júní 2018
Áhrif Bláu plánetunnar láta á sér kræla
Eftir frumsýningu heimildaþátta BBC um lífríkið í hafinu hefur fólk í Bretlandi og víðar tekið við sér og ákveðin vitundarvakning virðist hafa átt sér stað. Sir David Attenborough segist vera furðulostinn yfir viðbrögðunum.
Kjarninn 23. júní 2018
Mænusótt snýr aftur
Þrátt fyrir jákvæð teikn á lofti um að mænusótt myndi brátt heyra sögunni til þá bárust þau tíðindi fyrir skömmu að veiran hefði greinst í Venesúela.
Kjarninn 23. júní 2018
Sama hver lausnin á vandamálum leigumarkaðsins er mun ekkert breytast nema að afstaða Íslendinga til húsnæðisleigu breytist.
Hvernig er hægt að gera leigumarkaðinn öruggari?
Leigumarkaðurinn á Íslandi er óstöðugur og hefur hækkað hratt á undanförnum árum. Hvaða ástæður liggja að baki því og hvernig getum við bætt hann að mati sérfræðinga?
Kjarninn 23. júní 2018
Meira úr sama flokkiKjaftæði